เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มราวกับจะฉีกทุกสิ่งออกเป็นชิ้นๆ ดังสะท้อนกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของ 'ธาม' เขากำพวงมาลัยรถยนต์คันหรูแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผากและแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง นี่คือครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเวลาเดินช้าเหลือเกิน ช้าจนน่าทรมาน เขาเร่งความเร็วรถไปตามท้องถนนที่ค่อนข้างโล่งในยามดึก แต่ในหัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนระคนหวัง เขาต้องไปให้ถึง 'ลลิล' ให้เร็วที่สุด
หลังจากที่ได้รับข่าวร้ายจากเลขาฯ ว่าลลิลมีอาการผิดปกติและกำลังถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ธามก็สลัดทุกอย่างทิ้ง เขาไม่สนใจแผนการแก้แค้นที่วางไว้ ไม่สนใจความลับอันซับซ้อนที่กำลังจะเปิดเผย สิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดของเขาคือ ลลิลและลูกในท้องของเธอ
"คุณหมอครับ! คนไข้ชื่อคุณลลิล... เป็นอย่างไรบ้างครับ?" ธามพุ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์พยาบาลทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในโรงพยาบาล ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล และความกลัวที่คุกคามเข้ามา
พยาบาลสาวมองเขาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบตรวจสอบข้อมูลในระบบ "คุณผู้ชายคะ... คนไข้คุณลลิล... ตอนนี้อาการคงที่แล้วค่ะ กำลังพักฟื้นอยู่ในห้องพิเศษค่ะ"
"ผมขอเข้าไปเยี่ยมเธอได้ไหมครับ?" ธามถามเสียงสั่นเครือ
"ขออภัยค่ะคุณผู้ชาย... ตอนนี้คุณหมอสั่งห้ามเยี่ยมค่ะ คุณลลิลต้องการพักผ่อนมากที่สุด" พยาบาลตอบอย่างสุภาพ แต่ก็ทำให้ธามรู้สึกผิดหวัง
"ผม... ผมเป็นใคร? ผมเป็น... เป็นคนสำคัญของเธอ" ธามพยายามอธิบายอย่างตะกุกตะกัก
พยาบาลมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนจะพูดเบาๆ "ถ้าอย่างนั้น... คุณหมออาจจะอนุญาตให้คุณเข้าไปดูอยู่ห่างๆ ได้ค่ะ แต่ขอความกรุณาอย่ารบกวนคุณไข้มากนะคะ"
ธามพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเดินตามพยาบาลไปยังห้องพักพิเศษ ห้องที่เขาเคยคิดว่าจะใช้เป็นเพียงคุกแห่งหนึ่งสำหรับลลิล บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เขาปรารถนาจะเข้าไปมากที่สุด
เมื่อประตูห้องค่อยๆ เปิดออก ธามก็เห็นร่างของลลิลนอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ดวงตาของเธอหลับพริ้ม ใบหน้าซีดเซียว แต่ก็ยังคงความสวยงามที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง รอยยิ้มที่เคยสดใส บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนเพลีย
ธามยืนมองเธออยู่ห่างๆ พยาบาลแอบบอกเขาว่าเธอมีอาการแพ้ท้องอย่างรุนแรง และอาจจะมีความเครียดสะสมจากการถูกคุกคามจากบุคคลนิรนามบางคน ซึ่งเขารู้ดีว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง
"ลลิล..." ธามเรียกชื่อเธอเบาๆ เสียงของเขาแทบจะกระซิบออกมา เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้เธอมากนัก กลัวว่าเธอจะตกใจกลัว หรือรังเกียจเขา
เขาเดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น มือของเขาค่อยๆ ยื่นออกไป ราวกับจะสัมผัสเส้นผมของเธอ แต่ก็ต้องชะงักไป เขาไม่คู่ควรที่จะสัมผัสเธออีกต่อไปแล้ว
"ฉัน... ฉันขอโทษ" ธามพูดออกมาอย่างยากลำบาก คำขอโทษที่เขาเก็บงำไว้ในใจมานาน ตอนนี้มันถูกปลดปล่อยออกมาอย่างท่วมท้น
ลลิลค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของเธอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างของธามยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
"คุณ... คุณมาทำไม?" เสียงของเธอแหบพร่าและแผ่วเบา
"ฉัน... ฉันได้รู้ความจริงแล้ว" ธามตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอตรงๆ "ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด... ฉันรู้ว่าเธอถูกหลอก"
น้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอเบ้าของลลิล เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธามถึงมาอยู่ที่นี่ และพูดอะไรแบบนี้
"ฉัน... ฉันเข้าใจผิดเธอมาตลอด" ธามพูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ฉันปล่อยให้ความแค้นและความเข้าใจผิดครอบงำจิตใจ จนมองไม่เห็นความดีงามและความรักที่เธอมีให้ฉัน"
เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดต่อไป "ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายเธอมาก... ฉันทำลายทุกอย่าง ทำให้เธอเจ็บปวด... ฉันขอโทษ ลลิล ฉันขอโทษจริงๆ"
ธามก้มหน้าลงต่ำ รู้สึกเหมือนถูกความรู้สึกผิดกลืนกิน เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเธออีกเลย
"ฉัน... ฉันมันโง่เขลาและหยิ่งทนงเกินไป" เขาพึมพำ "ฉันเชื่อในคำพูดของศัตรู เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น แต่กลับมองไม่เห็นหัวใจของเธอ"
ทันใดนั้น มือเล็กๆ ก็ค่อยๆ ยื่นออกมาสัมผัสแขนของเขา ธามเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ
"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ..." เสียงของลลิลอ่อนโยนลง "ฉันเข้าใจ... ว่าคุณถูกหลอก"
ธามมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา "เธอ... เธอให้อภัยฉันจริงๆ เหรอ?"
"ค่ะ" ลลิลตอบพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนแรง "ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนเลวร้าย... แค่กำลังหลงทาง"
"ฉัน... ฉันทำร้ายเธอมากเกินไป" ธามรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ "ฉัน... ฉันทำร้ายลูกของเราด้วย"
"ไม่ค่ะ" ลลิลพูดเบาๆ "ลูกของเรา... เขายังแข็งแรงดี"
ธามมองดูลลิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกผิด เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ และนั่นทำให้เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบของเขากำลังกลับมาอีกครั้ง
"ฉัน... ฉันจะชดเชยทุกอย่างให้เธอ" ธามพูดอย่างหนักแน่น "ฉันจะปกป้องเธอและลูกของเรา... ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเธออีก"
เขาค่อยๆ เลื่อนมือออกไปสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ลลิลไม่ได้ปัดมือเขาออก แต่กลับโน้มหน้าผากเข้ามาชนกับมือของเขา
"ฉัน... ฉันรักเธอ ลลิล" ธามสารภาพความรู้สึกที่แท้จริงของเขาออกมาอย่างหมดเปลือก "ฉันรักเธอมาตลอด... แม้ในวันที่ฉันเกลียดเธอที่สุด"
น้ำตาของธามไหลรินลงมา มันเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ น้ำตาแห่งความหวัง และน้ำตาแห่งความรัก
"ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ" ลลิลตอบเสียงสั่นเครือ น้ำตาของเธอไหลลงมาเช่นกัน
ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ตรงนั้น ในความเงียบของห้องพักพิเศษ ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ที่ส่องเข้ามา ธามรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน เขารู้สึกว่าความผิดบาปทั้งหมดที่เคยมี มันเริ่มเลือนหายไป
แต่แล้ว ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ทำให้เขาชะงัก
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความนั้นสั้นๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ
"แกคิดว่าจบแล้วเหรอ ธาม? เกมเพิ่งจะเริ่มเอง..."
เกมรักCEOฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก