ตอนที่ 28 — ครอบครัวที่สมบูรณ์ — ณ ห้วงเวลาที่เหมือนฝัน

“พ่อ…” เสียงเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ดึงสติของธามให้กลับคืนสู่ปัจจุบัน

ร่างเล็กของ ‘กรณ์’ ลูกชายอันเป็นที่รักของเขากำลังวิ่งตรงเข้ามา โอบกอดขาของธามแน่น ใบหน้าเล็กจิ้มลงบนเนื้อผ้าของกางเกงหรู ‌ราวกับต้องการซึมซับความอบอุ่นที่โหยหามานาน

ธามก้มลงมอง ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของลูกชาย หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับหินผาก็พลันอ่อนยวบยาบลงไปถนัดตา

“กรณ์…” เขาเอ่ยเรียกชื่อลูกเสียงแหบพร่า มือใหญ่ค่อยๆ ลูบเรือนผมสีดำขลับของเด็กชายอย่างแผ่วเบา

ลลิลยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยน้ำตาคลอเบ้า นี่คือภาพที่เธอฝันถึงมาตลอดหลายเดือน ภาพของสามี ​ภรรยา และลูกชาย ที่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง

“แม่…แม่ก็อยู่ด้วย” กรณ์เงยหน้ามองลลิล รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ

ลลิลทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า โอบกอดร่างน้อยของลูกชายไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา ความรู้สึกผิด ‍ความเสียใจ และความรักที่ท่วมท้นประดังประเดเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก

“ลูก…แม่ขอโทษ” น้ำตาของเธอรินไหลลงอาบแก้ม “ขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเสียใจ”

“ไม่เป็นไรนะแม่” กรณ์เชิดหน้าขึ้น ซับน้ำตาให้มารดาด้วยนิ้วเล็กๆ “กรณ์หายดีแล้ว พ่อก็อยู่ตรงนี้แล้ว”

ธามยืนนิ่ง ‌มองดูภาพความผูกพันของแม่ลูกราวกับต้องมนต์สะกด ภาพที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันจะกลับมาอีกแล้ว

“ผม…ผมอยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป” เสียงของธามดังขึ้น นุ่มนวลกว่าที่เคยเป็นมา

ลลิลเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเธอประสานกับดวงตาของธาม แววตาของเขามีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความโกรธ ‍แต่เป็นความอ่อนโยน และความปรารถนาที่ลึกซึ้ง

“ธาม…” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ

“ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมทำร้ายคุณ ผมทำให้คุณเสียใจ” ธามก้าวเข้ามาใกล้ ลลิลและกรณ์ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเธอ “ผมเข้าใจผิดไปทุกอย่าง ​ผมปล่อยให้ความเข้าใจผิดและความโกรธบดบังทุกสิ่ง”

เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไป ลูบไล้ใบหน้าของลลิลอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับหยาดน้ำตาที่ยังคงเกาะอยู่บนแก้มของเธอ

“ผมขอโทษ…ลลิล”

คำขอโทษที่หลุดออกมาจากปากของธาม สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของลลิล ราวกับเสียงเพลงที่ไพเราะที่สุดที่เธอเคยได้ยิน

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ” เธอกระซิบตอบ “แค่เราได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งก็พอแล้ว”

กรณ์กอดคอของพ่อและแม่แน่น ​“เย้! ครอบครัวของเรากลับมาแล้ว!” เด็กชายหัวเราะอย่างร่าเริง รอยยิ้มของเขาสดใสราวกับดวงอาทิตย์

ธามกระชับอ้อมกอดของเขาให้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าภาพฝันนี้จะเลือนหายไปในพริบตา

“เราจะไม่มีวันแยกจากกันอีก” เขาให้สัญญากับตัวเอง และกับลลิล

หลังจากวันนั้น ชีวิตของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

บ้านหลังใหญ่ที่เคยเงียบเหงาและอ้างว้าง ​บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

ธามกลับไปทำงานเหมือนเดิม แต่ทุกครั้งที่เขากลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เขาทำคือวิ่งเข้าไปหาภรรยาและลูกชาย

เขากลายเป็นสามีและพ่อที่สมบูรณ์แบบ เขาใช้เวลากับกรณ์อย่างเต็มที่ พาลูกชายไปสนามเด็กเล่น เล่านิทานก่อนนอน หรือเพียงแค่นั่งดูการ์ตูนด้วยกัน

ส่วนลลิล เธอก็กลับมาทำหน้าที่แม่บ้านและภรรยาอย่างมีความสุข เธอทำอาหารที่ธามและกรณ์ชอบ ดูแลบ้าน และคอยเป็นกำลังใจให้สามี

ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับมาอบอุ่นอีกครั้ง ความเข้าใจผิดที่เคยมีถูกลบเลือนไป เหลือเพียงความรักที่ค่อยๆ เติบโตขึ้น

แต่ถึงกระนั้น ความลับบางอย่างก็ยังคงซ่อนเร้นอยู่

คืนหนึ่ง ขณะที่กรณ์หลับไปแล้ว ลลิลกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น ธามเดินเข้ามาหาเธอ

“คิดอะไรอยู่?” เขาถาม พลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ

ลลิลเงยหน้ามอง “เปล่าค่ะ แค่คิดว่า…เราโชคดีแค่ไหน”

ธามยิ้มบางๆ “ใช่ เราโชคดีมาก” เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้ “แต่ผมยังรู้สึกผิดอยู่เสมอ”

“เรื่องอะไรคะ?” ลลิลถาม

“เรื่องที่คุณต้องทนทุกข์ทรมานเพราะผม” ธามกล่าว “ผมยังไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับคุณเลย”

ลลิลขมวดคิ้ว “ความจริงอะไรคะ?”

ธามถอนหายใจยาว “เรื่องที่…มีคนพยายามจะทำร้ายคุณ และพยายามจะใส่ร้ายคุณ”

ดวงตาของลลิลเบิกกว้างขึ้น “ใครคะ?”

“ผมกำลังสืบหาอยู่” ธามตอบ “แต่ผมรู้แน่ๆ ว่าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้…คือคนใกล้ตัวเรา”

คำพูดของธาม ทำให้ลลิลรู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง

“ใกล้ตัว?” เธอทวนคำ

“ใช่” ธามพยักหน้า “และผมสัญญาว่า จะต้องหาคนคนนั้นให้เจอ และจะไม่มีวันปล่อยให้เขาทำร้ายคุณได้อีก”

เขากุมมือของเธอไว้แน่นขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาที่จริงจัง

“ผมรักคุณ…ลลิล”

“ฉันก็รักคุณค่ะ…ธาม”

แต่คำว่ารักที่เอ่ยออกมาในยามนี้ กลับแฝงไว้ด้วยความกังวลบางอย่าง

ลลิลมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด แม้ว่าความสุขจะกลับคืนมาแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่ยังคงคืบคลานเข้ามา

ใครคือคนที่พยายามจะทำลายพวกเขา? และความลับที่ธามยังไม่ได้เปิดเผยนั้นมีอะไรอีกบ้าง?

คืนนั้น ลลิลนอนไม่หลับ เธอพยายามจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่มีอะไรที่ชัดเจน

จนกระทั่ง…

เสียงโทรศัพท์มือถือของธามที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ธามสะดุ้งตื่น เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อผู้โทรเข้า ทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด

“ใครคะ?” ลลิลถามด้วยความสงสัย

ธามไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ

“ธาม…เกิดอะไรขึ้น?” ลลิลพยายามถามอีกครั้ง

ธามเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนความหวาดกลัวบางอย่าง

“ผม…ผมว่ามีคนกำลังมา” เขาพูดเสียงสั่น

“ใครคะ?”

“คนที่…เป็นต้นเหตุของทุกอย่าง”

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นล่าง…เสียงฝีเท้าที่กำลังจะพาความลับและอันตรายเข้ามาสู่ครอบครัวที่เพิ่งจะกลับมาสมบูรณ์ของพวกเขา