ตอนที่ 29 — ความลับที่ถูกเปิดเผย — เงามืดที่ใกล้เข้ามา

เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากชั้นล่าง ดังก้องอยู่ในความเงียบของคฤหาสน์หรู ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ธามลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดึงลลิลให้ลุกตามไปด้วย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด

“ใครคะธาม?” ลลิลถามเสียงสั่น พยายามมองไปยังประตูห้องนอนที่ปิดสนิท

“ผมไม่แน่ใจ…แต่ผมรู้สึกได้ว่า…เขามาถึงแล้ว” ‌ธามตอบ พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

เขาคว้ามือของลลิลไว้แน่น “อยู่ข้างหลังผมนะ”

ฝีเท้านั่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงหนักแน่นบ่งบอกถึงความมั่นใจ และความมุ่งร้ายที่แฝงมาด้วย

“เราจะทำยังไงคะ?” ลลิลถาม ​เสียงของเธอสั่นเครือ

“เราต้องเผชิญหน้ากับมัน” ธามกล่าว “ผมไม่อยากให้คุณต้องกลัวอีกต่อไป”

เขาค่อยๆ เดินไปที่ประตูห้องนอน และเปิดมันออกอย่างช้าๆ

เบื้องหน้าของพวกเขา ไม่ใช่ใครอื่น…แต่เป็น…

“คุณ!” ลลิลอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ธามยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด

“ไม่…เป็นไปไม่ได้” ‍เขาพึมพำ

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา คือ… “วิภาดา” เลขาฯ คนสนิทของเขาเอง

วิภาดายืนยิ้มเยาะ มองมาที่พวกเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ

“ยินดีด้วยนะคะ…ที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง” เธอพูดเสียงหวาน แต่แฝงไว้ด้วยความอาฆาตแค้น

“คุณ…คุณทำเรื่องทั้งหมดนี่?” ‌ธามถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“แน่นอนค่ะ” วิภาดาตอบ “และคุณเอง…ก็ไม่ต่างกัน” เธอหันไปมองลลิล “น่าสงสารจังเลยนะคะ…คนที่เชื่อใจมาตลอด กลับเป็นคนที่ทรยศคุณ”

ลลิลยืนนิ่ง สับสนกับคำพูดของวิภาดา

“หมายความว่ายังไง?” ‍เธอถาม

วิภาดายิ้มกว้าง “คุณไม่รู้เหรอคะ? ว่าคนที่บอกให้ฉันทำลายคุณ…คือใคร?”

ธามมองหน้าวิภาดาอย่างพิจารณา เขาจำได้ว่าวิภาดาเป็นคนที่ใกล้ชิดเขามากที่สุด เธอรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเขา

“คุณ…คุณทำเรื่องทั้งหมดนี้…เพื่อใคร?” ธามถาม

“เพื่อตัวเองไงคะ” วิภาดาตอบ “และเพื่อคนที่…ถูกคุณพรากทุกสิ่งไป”

“ใคร!” ​ธามตะคอก

“ก็…คนที่คุณเคยรักมากที่สุดไงคะ” วิภาดาตอบ “คนที่คุณเคยทุ่มเททุกอย่างให้…แต่สุดท้าย…คุณก็เลือกที่จะทิ้งเขาไป”

คำพูดของวิภาดา ทำให้ลลิลนึกถึงเรื่องราวในอดีต เรื่องราวของ ‘อัคนี’ เพื่อนสนิทของธาม ที่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน

“อัคนี…” ​ลลิลกระซิบ

วิภาดาหัวเราะ “ใช่ค่ะ…อัคนี เขาแค้นคุณมากที่ทำให้เขาต้องเสียทุกอย่างไป เขาเลยวางแผนทุกอย่าง…และฉันก็แค่…ทำตามแผนของเขา”

“คุณหลอกผม!” ธามตะโกน

“คุณต่างหากที่หลอกผม!” วิภาดาสวนกลับ “คุณปล่อยให้ผมเชื่อว่าลลิลทรยศคุณ ทั้งที่จริงแล้ว…คุณเองก็มีส่วนในเรื่องนี้!”

“ผม…ผมไม่เข้าใจ” ​ลลิลพูด

“คุณไม่เข้าใจอะไรคะ?” วิภาดาถาม “ก็เพราะธาม…เขาไม่ได้รักคุณจริงๆ ไงคะ! เขาแค่ต้องการใช้คุณ…เพื่อแก้แค้นอัคนี!”

คำพูดของวิภาดา เหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจของลลิล

“ไม่จริง…ธามรักฉัน” ลลิลพยายามปฏิเสธ

“รักเหรอคะ?” วิภาดายิ้มเยาะ “คุณเชื่อแบบนั้นจริงๆ เหรอ? ลองคิดดูสิคะ…ทำไมเขาถึงต้องทำร้ายคุณขนาดนั้น? ทำไมเขาถึงต้องบีบคั้นคุณขนาดนั้น? เพราะเขาต้องการให้คุณยอมรับผิด…เพื่อที่เขาจะได้มีเหตุผลในการแก้แค้นอัคนีไงคะ!”

น้ำตาของลลิลเริ่มไหลออกมา เธอมองหน้าธามอย่างตัดพ้อ

“ธาม…มันไม่จริงใช่ไหมคะ?”

ธามยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

“ผม…ผมไม่ได้…” เขาพยายามจะพูด

“เห็นไหมคะ!” วิภาดากล่าว “เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลย…เพราะมันคือความจริง!”

“คุณมันบ้า!” ธามตะโกน

“ฉันบ้าเหรอคะ?” วิภาดายิ้ม “แล้วคุณล่ะ…คุณเป็นคนยังไง? คุณหลอกใช้ผู้หญิงทุกคน…เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง!”

“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร!” ธามถาม

“ก็เรื่องที่…คุณเคยหลอกใช้ฉันไงคะ!” วิภาดาพูด “คุณบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน…คุณให้ความหวังฉัน…แต่สุดท้าย…คุณก็ทิ้งฉันไป…เพื่อผู้หญิงคนอื่น!”

ความจริงที่ถูกเปิดเผย ทำให้ธามแทบจะยืนไม่อยู่

“คุณ…คุณโกหก!” เขาตะโกน

“ฉันไม่ได้โกหก!” วิภาดากล่าว “และอัคนี…เขาก็แค้นคุณมาก…เขาเลยวางแผนทุกอย่าง…เพื่อให้คุณเจ็บปวดที่สุด”

“แผนอะไร?” ธามถาม

“แผนที่…จะทำให้คุณสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง…รวมถึง…คนที่คุณรัก” วิภาดากล่าว “และเขา…ก็ทำสำเร็จแล้ว”

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านล่าง

“กรณ์!” ลลิลตะโกน

วิภาดาหัวเราะ “โอ้…เด็กน้อยนั่นไงคะ…เขาคงกำลังมีความสุขอยู่กับ ‘คุณพ่อ’ ที่แสนดีของเขา”

ธามและลลิลรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง

ภาพที่เห็น ทำให้หัวใจของพวกเขาทั้งคู่แทบจะหยุดเต้น

กรณ์…ลูกชายอันเป็นที่รักของพวกเขา…กำลังถูก ‘อัคนี’ จับตัวไป!

อัคนี ยืนยิ้มอย่างเยือกเย็น มองมาที่ธามและลลิล

“ไง…ธาม” เขาพูดเสียงเย็นชา “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“ปล่อยลูกฉันไปนะ!” ธามตะโกน

“ปล่อยเหรอ?” อัคนีหัวเราะ “คุณคิดว่าผมจะปล่อยไปง่ายๆ งั้นเหรอ? หลังจากที่คุณทำลายชีวิตผมไป…”

“ผมขอโทษ…ผมยอมรับผิดทุกอย่าง” ธามพูด “แต่อย่าทำร้ายลูกผม”

“ลูกคุณเหรอ?” อัคนีมองไปที่กรณ์ “เขาไม่ใช่ลูกของคุณ…เขาคือคนที่ผมจะใช้…เพื่อแก้แค้นคุณ!”

ลลิลแทบจะทนไม่ไหว เธอพุ่งเข้าไปหาอัคนี แต่ธามรั้งเธอไว้

“อย่า…ลลิล…มันอันตราย”

“แต่ลูกของเรา…” ลลิลร้องไห้

“ผมจะจัดการเอง” ธามกล่าว “ผมจะพากรณ์กลับมา”

“คุณจะทำยังไง?” อัคนีถาม “คุณจะยอมแพ้…และยกทุกสิ่งทุกอย่างให้ผม…ใช่ไหม?”

ธามมองอัคนีอย่างพิจารณา

“ผมไม่เคยยอมแพ้…และผมก็ไม่มีวันยอมแพ้” ธามตอบ “ผมจะปกป้องครอบครัวของผม…และผมจะพากรณ์กลับมา…ไม่ว่ายังไงก็ตาม”

วิภาดาที่ยืนอยู่ข้างๆ อัคนี เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

“อัคนี…เราทำเกินไปแล้วนะ” เธอพูด

“เงียบ!” อัคนีตวาด “นี่คือแผนการของเรา…และเราต้องทำให้สำเร็จ!”

“แต่…กรณ์…” วิภาดาลังเล

“ถ้าคุณไม่ทำตาม…คุณก็จะเจ็บปวดเหมือนกัน” อัคนีขู่

วิภาดาเงียบไป เธอรู้ดีว่าอัคนีสามารถทำได้ทุกอย่าง

ธามมองหน้าลลิล “คุณพาลลิลไปที่ปลอดภัยนะ” เขาบอกกับวิภาดา

วิภาดาลังเล แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้า

“ก็ได้…แต่คุณต้องสัญญาว่า…คุณจะไม่ทำอะไรฉัน”

“ผมสัญญา” ธามตอบ

วิภาดาลากลุ่มลลิลออกไปจากห้อง ทิ้งให้ธามเผชิญหน้ากับอัคนีเพียงลำพัง

“เอาล่ะ…อัคนี” ธามกล่าว “มาดูกันว่า…ใครจะชนะ”

อัคนีแสยะยิ้ม “คุณจะไม่มีวันชนะ…ธาม…เพราะนี่คือเกม…ที่เราจะเล่นกันจนกว่า…ใครคนใดคนหนึ่งจะตาย!”

แต่ธามรู้ดีว่า…นี่ไม่ใช่แค่เกม…นี่คือสงคราม…สงครามที่เขาจะต้องสู้เพื่อครอบครัวของเขา…เพื่อความรักของเขา…และเพื่อชีวิตของลูกชายอันเป็นที่รัก…