“ฉันจะไม่มีวันกลับไปหาเขาอีกเด็ดขาด!” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากนาราอย่างหนักแน่น ราวกับประกาศสงครามต่อโชคชะตาที่พยายามจะเหวี่ยงเธอให้กลับไปสู่โลกใบเดิม โลกที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงและความเจ็บปวด เธอขับรถมาไกลแสนไกล ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ณ ที่แห่งนี้ ชุมชนเล็กๆ ชานเมืองที่เงียบสงบ ซึ่งเธอหวังว่าจะสามารถซ่อนตัวและหลีกหนีจากอดีตอันเลวร้ายได้
เธอเช่าบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่งในหมู่บ้านที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย บ้านหลังนี้มีเพียงสองห้องนอนเล็กๆ และสวนหลังบ้านที่รกเรื้อ แต่สำหรับนาราแล้ว มันคือสวรรค์น้อยๆ ที่เธอสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ ชีวิตที่ไม่มีเงาของวินคอยตามหลอกหลอน
“เพื่อลูกๆ ของฉัน” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะอื้นเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เมื่อนึกถึงลูกในท้องที่กำลังจะลืมตาดูโลก ลูกที่เธอต้องปกป้องอย่างสุดกำลัง เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเขาได้
การเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นาราต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย เธอไม่มีเงินทองมากนัก และต้องประหยัดอดออมทุกบาททุกสตางค์ เธอทำงานรับจ้างซักรีดผ้า และรับจ้างทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว
“วันหนึ่ง ฉันจะแข็งแกร่งพอ” เธอให้กำลังใจตัวเองทุกวัน “ฉันจะสร้างชีวิตที่ดีที่สุดให้ลูกๆ ของฉัน”
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า นารากลายเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนเล็กๆ แห่งนี้ ผู้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เป็นคนใจดีและให้ความช่วยเหลือ เธอไม่เคยเปิดเผยเรื่องราวในอดีตของตัวเองให้ใครฟัง และก็ไม่มีใครซักถาม เธอใช้ชีวิตอย่างสมถะ และทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับลูกๆ
วันคลอดมาถึง นาราคลอดลูกแฝดชายหญิง เธอตั้งชื่อลูกสาวว่า “แก้ว” และลูกชายว่า “เพชร” ชื่อที่สื่อถึงความมีค่าและความแข็งแกร่ง เธอเฝ้ามองใบหน้าเล็กๆ ของลูกทั้งสองอย่างมีความสุข แม้ว่าชีวิตจะยากลำบากเพียงใดก็ตาม
“แม่จะอยู่เคียงข้างพวกหนูเสมอ” เธอกระซิบกับลูกน้อยทั้งสอง “แม่จะปกป้องพวกหนูให้ดีที่สุด”
แต่ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามซ่อนตัวและเริ่มต้นชีวิตใหม่ วินก็ยังคงตามหาเธออยู่ เขาไม่เคยยอมแพ้ เขายังคงเชื่อมั่นว่าวันหนึ่ง เขาจะสามารถชดเชยความผิดพลาดที่เขาได้ทำลงไปได้
วันหนึ่ง ขณะที่นารากำลังพาลูกๆ ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะเล็กๆ ในหมู่บ้าน จู่ๆ เธอก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเดินตรงเข้ามา
“วิน!”
หัวใจของนาราสั่นระรัว เธอไม่คิดว่าเขาจะตามหาเธอมาจนถึงที่นี่ได้
“นารา...” เสียงของวินแหบพร่า น้ำตาคลอเบ้า “ผม... ผมดีใจที่เจอคุณ”
นาราถอยหลังไปทันที เธอจับมือลูกน้อยทั้งสองไว้แน่น
“คุณมาทำไมคะ! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก!”
“ผม... ผมขอโทษนะนารา” วินพยายามจะก้าวเข้ามาหา “ผมรู้ว่าคุณโกรธผม แต่ผม... ผมอยากจะขอโอกาส”
“โอกาสอะไรคะ!” นาราร้องเสียงหลง “คุณทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว! ฉันไม่เหลืออะไรให้คุณอีกแล้ว!”
“ผมรู้ว่าผมผิด” วินพูดเสียงเครือ “แต่ผม... ผมมีเรื่องจะบอกคุณ”
“ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น!” นาราตะคอก “ไปเถอะค่ะ! ก่อนที่ฉันจะเรียกคนอื่นมา”
วินยืนนิ่ง เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความหวาดกลัวของนารา เขาตระหนักได้ว่ามันคงจะสายเกินไปเสียแล้ว
“ผม... ผมจะไป” เขากล่าวเสียงเบา “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมรักคุณนะนารา”
พูดจบ วินก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้นาราและลูกน้อยยืนมองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
นารายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกอดลูกๆ ไว้แน่น
“ไม่ต้องกลัวนะลูก” เธอปลอบลูก “แม่จะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายพวกหนูได้”
แต่ลึกๆ ในใจของเธอ เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมวินถึงยังคงตามหาเธออยู่ ทำไมเขาถึงยังคงพูดถึงความรัก
“เขาจะทำอะไรต่อไป?” เธออดคิดไม่ได้
ในขณะเดียวกัน วินที่เดินจากมา ก็รู้สึกผิดหวัง แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขารู้ดีว่านาราต้องการเวลา และเขาจะรอคอย จนกว่าเธอจะพร้อมที่จะรับฟังเขา
แต่สิ่งที่วินไม่รู้ ก็คือ พลังที่ซ่อนเร้นบางอย่างกำลังจะเข้ามาแทรกแซงชีวิตของพวกเขาอีกครั้ง พลังที่อาจจะทำให้ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย และนำพาพวกเขาไปสู่ชะตากรรมที่คาดไม่ถึง
คืนนั้น นารานอนไม่หลับ เธอคิดถึงวิน และคิดถึงคำพูดของเขา “ผมมีเรื่องจะบอกคุณ” เรื่องอะไรกันแน่? หรือว่ามันมีอะไรที่เธอไม่รู้?
ในขณะที่เธอข่มตาหลับ เธอก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากนอกบ้าน เสียงเหมือนคนกำลังจะงัดแงะประตู
หัวใจของนาราสั่นสะท้าน เธอรีบคว้ามือลูกน้อยทั้งสองมากอดไว้แน่น
“ไม่ต้องกลัวนะลูก” เธอพยายามปลอบลูก “แม่จะปกป้องพวกหนูเอง”
เธอได้ยินเสียงประตูถูกพังเข้ามา!
“ใครน่ะ!” เธอตะโกนสุดเสียง
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
นารารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอต้องทำอะไรบางอย่าง!
คนที่ฉันไว้ใจที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก