"คุณเมษา… เกมซ่อนหา… มันสนุกน้อยลงทุกทีแล้วนะครับ" น้ำเสียงของภาคินที่แฝงความเยือกเย็นนั้นดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเมษา เธอรู้สึกราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งตัว คำพูดของเขาเปรียบเสมือนคำประกาศสงครามที่บ่งบอกว่า เขาจะไม่มีวันหยุดจนกว่าจะค้นพบความจริงที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดห้าปี
"คุณ… คุณหมายถึงอะไรคะ" เมษาถามเสียงสั่น เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะจับจุดอ่อนของเธอได้แล้ว
ภาคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย "ผมหมายถึง… ความลับของคุณไงครับ" เขาตอบ "ผมรู้สึกได้ว่า คุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ และผม… ไม่ชอบความลับ"
เมษาเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าภาคินไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ และเขาก็มีวิธีการของเขาเสมอในการได้สิ่งที่เขาต้องการ
"ฉัน… ไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" เมษาพยายามโกหก แต่ก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์
"อย่าโกหกผมเลยครับคุณเมษา" ภาคินพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ "ผมเห็น… ผมเห็นแววตาของคุณทุกครั้งที่คุณมองไปที่น้องดิน"
คำพูดนั้นทำให้เมษาใจหายวาบ ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ "คุณ… คุณกำลังจะบอกว่าอะไรคะ"
"ผมบอกว่า… ผมสงสัย" ภาคินตอบ "ผมสงสัยในตัวคุณ"
เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเมษาอย่างไม่ลดละ ราวกับจะอ่านความคิดของเธอให้ออก "คุณหายไปพร้อมกับลูกในท้อง… แล้ววันนี้คุณกลับมาพร้อมกับเด็กชายที่หน้าตาเหมือนผมเป๊ะ"
เมษาตัวสั่นสะท้าน เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะสังเกตเห็นอะไรแบบนั้น "น้องดิน… เขาก็แค่… หน้าเหมือนคนอื่นๆ ในครอบครัวของคุณค่ะ" เธอพยายามอ้าง
"คนอื่นๆ ในครอบครัวผม?" ภาคินหัวเราะเบาๆ "คุณเมษา… ผมรู้จักหน้าตาของญาติพี่น้องผมดี"
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบลงไปอีก "แล้ว… คุณรู้ไหมครับว่า… เมื่อผมลองสืบค้นประวัติของคุณ… กลับเจอแต่ความว่างเปล่า"
เมษาแทบจะยืนไม่อยู่ ความว่างเปล่า… นั่นคือสิ่งที่เธอตั้งใจสร้างขึ้นมา เธอทำลายทุกร่องรอย ทุกหลักฐานที่เชื่อมโยงเธอกับอดีต เพื่อให้แน่ใจว่าภาคินจะไม่มีวันหาเธอเจอ
"คุณ… คุณสืบค้นอะไรคะ" เมษาถามเสียงแผ่ว
"ทุกอย่างครับ" ภาคินตอบ "ที่อยู่เก่าของคุณ… ครอบครัวของคุณ… การศึกษาของคุณ… แม้กระทั่ง… บันทึกการเกิดของคุณ"
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ราวกับจะปล่อยให้เมษาค่อยๆ ซึมซับความหมายของคำพูดนั้น "มันเหมือนกับว่า… คุณเมษา… ไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อนในโลกนี้"
เมษาหลับตาลง เธอรู้ว่าภาคินกำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าเขาจะค้นพบอะไรอีกบ้าง
"คุณ… คุณไม่ควรทำแบบนั้นนะคะ" เมษาพูดเสียงแผ่ว "มัน… มันไม่ใช่เรื่องของคุณ"
"มันเป็นเรื่องของผมครับ" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "เพราะคุณกำลังจะแต่งงานกับผม"
เมษาเบิกตากว้าง "แต่… นั่นมันแค่… แค่ข้อตกลง!"
"ข้อตกลงที่กำลังจะกลายเป็นความจริง" ภาคินพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ "แล้วผมก็ต้องรู้ว่า… ผู้หญิงที่ผมกำลังจะแต่งงานด้วย… เธอเป็นใคร… และเธอมีอะไรปิดบังผมอยู่"
เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะกลับมาหยุดที่ใบหน้าของเมษา "ผมได้ติดต่อกับคนรู้จักของผม… ที่เป็นนักสืบส่วนตัว… เขากำลังช่วยผมตามหาข้อมูลของคุณอยู่"
เมษาแทบจะยืนไม่อยู่ คำพูดของภาคินเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะลงทุนลงแรงถึงขนาดนี้
"คุณ… คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ" เมษาพูดเสียงสั่น "มัน… มันเป็นความลับของฉัน"
"ความลับที่ผมกำลังจะเปิดเผย" ภาคินกล่าว "แล้วผมก็เชื่อว่า… เมื่อความจริงถูกเปิดเผย… ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป"
เขาเดินเข้าไปใกล้เมษามากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว "คุณเมษา… คุณแน่ใจเหรอครับว่า… คุณพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงแล้ว"
เมษาหลับตาลง เธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระรัว เธอมองเห็นภาพใบหน้าของน้องดิน ที่ดูเหมือนภาคินราวกับแกะ เธอรู้ดีว่าสักวันหนึ่ง ความจริงก็จะถูกเปิดเผย
"ฉัน… ฉันไม่รู้" เมษาตอบเสียงแผ่วเบา
"ถ้าอย่างนั้น… ปล่อยให้ผมเป็นคนค้นหาความจริงแทนคุณนะครับ" ภาคินพูดพลางค่อยๆ ยกมือขึ้นมาแตะที่แก้มของเมษา "ผมอยากรู้… ว่าคุณกำลังปกป้องอะไร… แล้วทำไม… คุณถึงได้หนีผมไป"
เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เมษามากขึ้นเรื่อยๆ จนริมฝีปากของทั้งสองเกือบจะแตะกัน "ผม… ไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว… คุณเมษา"
คำพูดนั้นทำให้เมษารู้สึกราวกับถูกกระชากให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอจำได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องปกป้องน้องดิน
"ไม่ค่ะ!" เมษากล่าวเสียงดัง พลางผลักภาคินออกไป "คุณ… คุณอย่าทำแบบนี้"
ภาคินมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ทำไมครับ" เขาถาม "คุณไม่ต้องการผมแล้วเหรอครับ"
"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ" เมษาตอบ "แต่มัน… มันไม่ถูก"
"อะไรที่ไม่ถูกครับ" ภาคินถาม "การที่ผม… ต้องการรู้ความจริงเกี่ยวกับผู้หญิงที่ผมกำลังจะแต่งงานด้วย… มันไม่ถูกงั้นเหรอครับ"
"คุณ… คุณกำลังจะทำลายทุกอย่าง" เมษาพูดเสียงสั่น
"ผมไม่ได้จะทำลายอะไรครับ" ภาคินกล่าว "ผมเพียงแค่… ต้องการให้ความจริงปรากฏ"
เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเมษาอีกครั้ง "คุณเมษา… คุณรู้ไหมว่า… เมื่อผมสืบค้นประวัติของคุณ… ผมเจออะไรที่น่าสนใจบ้าง"
เมษารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะหลุดออกมาจากปากของเธอ "คุณ… คุณเจออะไรคะ"
"ผมเจอ… ชื่อของคุณ… ในเอกสารบางอย่าง… ที่เกี่ยวข้องกับ… คดีฆาตกรรม" ภาคินพูดเสียงเบา แต่คำพูดนั้นกลับดังราวกับฟ้าร้อง
เมษาสะดุ้งเฮือก "อะไรนะคะ!"
"ใช่ครับ" ภาคินยืนยัน "ชื่อของคุณ… ถูกระบุว่าเป็น… ผู้ต้องสงสัย… ในคดีฆาตกรรม… เมื่อห้าปีก่อน"
เมษาตัวสั่นอย่างรุนแรง ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน คืนนั้น… คืนที่เธอหนีไป… คืนที่ทุกอย่างพังทลาย…
"คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ" เมษาถามเสียงแหบพร่า
"ผมกำลังพูดเรื่องความจริงครับคุณเมษา" ภาคินตอบ "ความจริงที่ผมกำลังจะค้นพบ"
เขาจ้องมองไปที่เมษา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความมุ่งมั่น "แล้วผมก็จะรู้… ว่าทำไม… คุณถึงได้หายไป… และทำไม… คุณถึงได้กลับมา"
เมษารู้สึกราวกับจะหมดลมหายใจ เธอไม่รู้ว่าภาคินจะค้นพบอะไรอีกบ้าง และเธอจะสามารถปกป้องความลับของเธอได้นานแค่ไหน
"คุณ… คุณจะไม่มีวันรู้ความจริง" เมษาพูดเสียงแข็ง "คุณไม่มีวันเข้าใจ"
"เราคงต้องรอดูกันต่อไปครับ" ภาคินตอบพลางยิ้มมุมปาก "แต่ผมเชื่อว่า… เกมซ่อนหา… กำลังจะจบลงเร็วๆ นี้"
เขาเดินจากไป ทิ้งให้เมษายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ราวกับถูกแช่แข็งไว้ด้วยความกลัวและความไม่แน่นอน
เมษามองตามหลังภาคินไป เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ เธอต้องหาทางปกป้องความลับของเธอ และปกป้องลูกชายของเธอ
แต่คำถามที่ยังคงค้างอยู่ในใจของเธอคือ… ภาคินจะค้นพบความจริงอะไรบ้าง? และเมื่อความจริงนั้นถูกเปิดเผย… ชีวิตของเธอและน้องดินจะเป็นอย่างไรต่อไป?
ต้องอยู่บ้านเดียวกันอีกครั้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก