ตอนที่ 7 — ความบังเอิญที่ซ่อนความตั้งใจ
โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,688 คำ
"ขอโทษนะครับ คุณเมษา... ผมไม่คิดว่าเราจะต้องมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังขึ้นข้างใบหู ทำลายความสงบที่เมษากำลังพยายามสร้างขึ้นในใจ
เมษากลืนน้ำลายเหนียวหนืด หัวใจเต้นระรัวเหมือนจะทะลุออกมาจากอก เธอไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งจะได้มาอยู่ในสถานการณ์ "คู่หมั้นจำเป็น" กับภาคิน ชายที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอเมื่อห้าปีที่แล้ว แต่กลับหายไปจากชีวิตเธออย่างปริศนา พร้อมกับความลับที่เธอต้องแบกรับมาตลอด
"ผมก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ คุณภาคิน" เมษากล่าวตอบเสียงสั่นเครือ พยายามควบคุมไม่ให้อารมณ์ของเธอแสดงออกมากเกินไป การต้องมาใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเขาอีกครั้ง มันเหมือนการขุดเอาบาดแผลเก่าที่คิดว่ามันคงจะสมานไปแล้ว กลับมาเปิดออกอีกครั้ง
ตั้งแต่วันแรกที่เธอตกลงปลงใจรับข้อเสนอสุดพิลึกนี้ หัวใจของเธอก็ไม่เคยสงบเลยสักวัน การต้องแสร้งทำเป็นคู่หมั้นของเขาต่อหน้าครอบครัวของเขา โดยเฉพาะกับคุณหญิงอรทัย ผู้เป็นแม่ของเขา ที่สายตาคมกริบราวกับจะสแกนทะลุเข้าไปในทุกอณูของเธอ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัด และหวาดระแวง
"คุณเมษา... ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยนะครับ" ภาคินมองสำรวจใบหน้าซีดเซียวของเธอ ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับดูหมองเศร้า "ถ้าไม่ไหว ผมสามารถ... "
"ไม่เป็นไรค่ะ" เมษารีบสวนกลับอย่างรวดเร็ว "เมษาทำได้" เธอพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืดเคือง "แค่... ขอเวลาปรับตัวนิดหน่อย"
"ผมเข้าใจครับ" ภาคินพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ ราวกับจะอ่านใจเธอได้ "แต่ถ้ามีอะไร... บอกผมได้เสมอ"
คำพูดนั้น... เป็นคำพูดที่เธอเคยได้ยินบ่อยๆ เมื่อห้าปีที่แล้ว เมื่อครั้งที่ความรักของพวกเขากำลังเบ่งบาน เขาเคยบอกเธอแบบนี้เสมอ ว่าให้บอกเขาได้ทุกเรื่อง และเธอเองก็เคยเชื่อใจเขาหมดใจ
แต่แล้ว... ทุกอย่างก็พังทลายลง
คืนนั้น... หลังจากที่ต้องทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับภาคินเป็นสัปดาห์ เมษาก็ยังคงรู้สึกไม่ชินกับการมีเขาอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา ความรู้สึกที่เคยเก็บกดไว้ มันเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอได้บังเอิญไปเจอเข้ากับสิ่งที่ไม่คาดคิด
ขณะที่เธอเดินสำรวจคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้าวของเก่าแก่ เธอก็เดินผ่านห้องทำงานที่ปิดล็อกอยู่ แต่ประตูนั้นแง้มอยู่เล็กน้อย ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมษาก็แอบย่องเข้าไป
ภายในห้องทำงานนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่า และความทรงจำที่ถูกเก็บงำไว้ เธอเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาไปสะดุดเข้ากับกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เมษาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดมันออก
ข้างในกล่องนั้นเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ รูปถ่าย และ... สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง
ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เมษาก็หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา มันเป็นสมุดบันทึกปกสีน้ำเงินเข้ม ที่ดูเก่าแก่และผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน เธอเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง
หน้าแรก... เป็นลายมือที่เธอคุ้นเคยดี ลายมือของภาคิน
"บันทึกของภาคิน"
เธอเริ่มอ่านไปเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่ได้เห็นข้อความเหล่านั้น...
"วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 25XX... วันวาเลนไทน์ปีนี้... เมษา... เธอคือกุหลาบสีแดงที่สวยที่สุดในชีวิตผม... ผมรักเธอ... รักมากจนไม่รู้จะบรรยายยังไง"
น้ำตาคลอหน่วย... นี่คือความรู้สึกที่เขาเคยมีให้เธอจริงๆ หรือ?
"วันที่ 20 มีนาคม 25XX... ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงดูเศร้าๆ... ผมอยากจะบอกเธอว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ... ผมรักเธอ... มากกว่าชีวิตของผมเอง"
เมษากำสมุดบันทึกไว้แน่น พยายามกลั้นสะอื้น ความเจ็บปวดในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเธอ แม้จะเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม
"วันที่ 5 เมษายน 25XX... วันนั้น... ผมเห็นเธอ... กับเขา... ผมไม่เข้าใจ... ว่ามันเกิดอะไรขึ้น... เธอรักผม... ผมเชื่อแบบนั้น... ทำไม... "
ข้อความที่ขาดหายไป... ทำให้เธอหัวใจบีบรัด ภาพวันนั้น... วันที่เธอเห็นภาคินอยู่กับผู้หญิงคนอื่น... เป็นภาพที่เธอไม่เคยลืม มันคือจุดเริ่มต้นของความแตกหัก... หรือเปล่า?
"วันที่ 10 เมษายน 25XX... ผมตามหาเธอ... แต่เธอหายไป... พร้อมกับ... สิ่งที่ผมไม่อยากจะเชื่อ... ผมเสียใจ... เสียใจมาก... ที่ผม... "
ข้อความสุดท้าย... ขาดตอนไปอีกครั้ง... ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า... และคำถามที่เมษาก็ยังคงหาคำตอบไม่ได้
เธอวางสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกสับสนตีวนอยู่ในอก เธอรักภาคิน... เธอรู้ดีว่าเธอยังรักเขาอยู่ แม้ว่าเขาจะทำร้ายเธอมากแค่ไหน แต่การได้เห็นข้อความเหล่านี้... มันทำให้หัวใจของเธออ่อนไหวเหลือเกิน
แต่แล้ว... เธอก็ต้องสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องทำงานเปิดออก
"คุณเมษา... กำลังทำอะไรอยู่ครับ?"
ภาคินยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาของเขามองมาที่เธอ และมองไปที่สมุดบันทึกในมือเธอ สีนหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เมษาหน้าซีดเผือด ทำอะไรไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา
"เมษา... แค่... เดินดูรอบๆ ค่ะ" เธอพยายามหาข้อแก้ตัว "บังเอิญเห็นประตูเปิดอยู่..."
ภาคินเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ "คุณกำลังอ่านบันทึกของผมใช่ไหมครับ?"
เมษาก้มหน้ามองพื้น สารภาพผิดโดยปริยาย "ขอโทษค่ะ... เมษาไม่ได้ตั้งใจ..."
ภาคินเดินมาหยุดยืนข้างๆ เธอ เขามองไปที่สมุดบันทึกในมือเธอ แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ "ผม... ไม่เคยคิดว่าคุณจะเจอสิ่งนี้"
"คุณ... ยังรักเมษาอยู่ไหมคะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากเธอไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
ภาคินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาค่อยๆ หันมามองเธอ ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่เมษาอ่านไม่ออก "ผม... "
ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบอะไร เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ
"คุณภาคินครับ... คุณผู้หญิงเรียกหาครับ"
ภาคินหันไปมองประตู แล้วหันกลับมาที่เมษา "ผมขอโทษนะครับ... ผมต้องไปก่อน" เขากล่าวจบ ก็รีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เมษายืนนิ่งอยู่คนเดียว พร้อมกับสมุดบันทึกในมือ และคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ
เธอได้เห็นความรู้สึกที่เขาเคยมีให้เธอ... แต่คำตอบของเขา... ทำไมเขาถึงพูดไม่จบ? และความลับที่เขาเคยทิ้งไว้... มันจะยังคงอยู่ตลอดไปจริงๆ หรือ?
ต้องอยู่บ้านเดียวกันอีกครั้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก