ตอนที่ 12 — ความจริงที่กำลังจะเปิดเผย

“ฉัน… ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกคุณค่ะภาคิน” เมษาพูดเสียงสั่นเครือ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมา “เรื่องที่ฉันปิดบังคุณมาตลอดห้าปี”

ภาคินมองเธออย่างตั้งใจ ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของเขา “ผมพร้อมจะฟัง” เขาย้ำ

เมษาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ‌เธอเตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง และเตรียมใจที่จะรับผลที่จะตามมา “ฉัน… ฉันไม่ได้…” เธอกำลังจะเอ่ยคำพูดสำคัญออกไป แต่ทันใดนั้นเอง! เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ดึงเอาสมาธิของทั้งคู่กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ​เมษารู้สึกเหมือนถูกดึงออกจากห้วงแห่งอารมณ์อันเข้มข้นทันที ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของเธอ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี… สับสน? โกรธ? หรือ… โล่งใจ?

ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏชื่อ ‍‘คุณหญิง’ บนหน้าจอ เขามองเมษาแวบหนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย “ครับคุณแม่” เขาตอบเสียงเรียบ

“ภาคิน! เกิดอะไรขึ้น! ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นั่น! ‌ฉันเห็นภาพจากกล้องวงจรปิด! เธอออกมาจากงานก่อนกำหนด! แล้วมีผู้ชายแก่คนนั้นเดินไปหาเธอ! เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” เสียงของคุณหญิงมารดาของภาคินดังออกมาจากโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เมษาได้ยินบทสนทนาเหล่านั้นอย่างชัดเจน เธอรู้ว่าเธอไม่ควรจะรับรู้เรื่องของแม่ภาคิน แต่เธอก็หยุดฟังไม่ได้

“ผม… ‍ผมกำลังจะคุยกับเมษาครับคุณแม่” ภาคินตอบเสียงผ่อนลง “เธอแค่… มีเรื่องที่อยากจะคุยกับผม”

“คุยอะไร! นี่มันเรื่องใหญ่มากนะภาคิน! งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มพิธีประกาศแล้ว! ถ้าเธอไม่ปรากฏตัว…!” เสียงของคุณหญิงขาดห้วงไป

“ผมจัดการเองครับ” ​ภาคินพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะพากลับไปเดี๋ยวนี้”

เขากดวางสายโทรศัพท์ ก่อนจะหันมามองเมษา ดวงตาคู่คมของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “เมษา… เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเธอถึงรีบออกจากงาน? แล้วเรื่องที่เธออยากจะบอกผม… ​มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เมษาหลุบตาลง เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มบอกเขาอย่างไรดี เธอไม่แน่ใจว่าความจริงจะทำให้เขาโกรธ หรือจะทำให้เขาเสียใจมากกว่ากัน

“ฉัน… ฉันรู้สึกผิดค่ะภาคิน” เธอเริ่มพูดเสียงแผ่วเบา “ฉันรู้สึกผิดที่หลอกลวงคุณมาตลอด”

ภาคินขมวดคิ้ว “หลอกลวง? ​เธอหมายถึงอะไร?”

“ทุกอย่างค่ะ” เมษาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “ทุกอย่างที่เรากำลังทำอยู่… มันไม่ใช่เรื่องจริง”

“ไม่ใช่เรื่องจริง?” ภาคินถามซ้ำ เขาดูสับสน “หมายความว่า… เธอไม่ได้อยากจะเป็นคู่หมั้นของผมจริงๆ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” เมษาตอบ “ฉัน… ฉันยอมตกลงเป็นคู่หมั้นของคุณ เพราะฉันมีเหตุผลบางอย่าง… เหตุผลที่ฉันต้องปกป้องคุณ”

“ปกป้องผม?” ภาคินถาม “เธอปกป้องผมจากอะไร?”

เมษาน้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “จาก… จากความจริงที่ว่า… ฉัน… ฉันเคยท้องกับคุณค่ะภาคิน”

คำพูดนั้นทำเอาภาคินถึงกับนิ่งอึ้งไป เขาจ้องมองเมษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ท้อง? เธอ… เธอกำลังท้องกับผม?”

“เมื่อห้าปีที่แล้วค่ะ” เมษาพยักหน้า “ฉันตั้งท้อง… แล้วฉันก็… ฉันแท้งค่ะ”

“แท้ง?” ภาคินทวนคำเสียงแหบพร่า “เธอแท้งลูกของเรา… แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกผม?”

“เพราะตอนนั้น… ฉันกลัวค่ะ” เมษาตอบ “ฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้… คุณจะต้องรับผิดชอบอะไรบางอย่าง… ฉันไม่อยากให้คุณต้องลำบาก… ฉันไม่อยากทำลายอนาคตของคุณ… ฉันก็เลย… หนีไป”

“หนีไป?” ภาคินถามเสียงสั่นเครือ “เธอหนีไป… แล้วปล่อยให้ผมอยู่กับความว่างเปล่าและความสับสนแบบนี้?”

“ฉันขอโทษค่ะ” เมษาคุกเข่าลงตรงหน้าเขา “ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะภาคิน ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ ในตอนนั้น… ฉันตัดสินใจผิดไป”

ภาคินมองเมษาที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนถูกโลกทั้งใบถล่มลงมา ความเจ็บปวดที่เคยรู้สึกเมื่อห้าปีก่อน มันกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

“แล้ว… ทำไมเธอถึงกลับมา?” ภาคินถามเสียงเย็นชา “ทำไมเธอถึงยอมเป็นคู่หมั้นของผม? เธอต้องการอะไรกันแน่?”

“ฉัน… ฉันต้องการปกป้องคุณค่ะ” เมษาตอบ “มีคน… ที่กำลังตามหาฉันอยู่ค่ะ เขาต้องการจะทำร้ายคุณ… ฉันเลยต้องกลับมาเพื่อ… เพื่อล่อเขาให้มาหาฉัน… แล้วก็เพื่อปกป้องคุณ”

“ใคร?” ภาคินถามเสียงเข้ม “ใครที่กำลังตามหาเธอ?”

“ฉัน… ฉันบอกไม่ได้ค่ะ” เมษาตอบ “ถ้าคุณรู้… คุณก็จะตกเป็นเป้าหมายไปด้วย”

“แต่ถ้าเธอไม่บอกผม… ผมจะปกป้องเธอได้อย่างไร!” ภาคินขึ้นเสียง “แล้วผมจะปกป้องตัวเองได้อย่างไร!”

“ฉัน… ฉันแค่อยากให้คุณปลอดภัยค่ะ” เมษาก้มหน้า “ฉันแค่อยากจะปิดเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด”

“ปิดเรื่องนี้?” ภาคินยิ้มเยาะ “ปิดเรื่องอะไร? ปิดเรื่องที่เธอหลอกลวงผม? ปิดเรื่องที่เธอเคยมีลูกกับผม? หรือปิดเรื่องที่เธอกำลังจะไปหาคนร้าย?”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะภาคิน” เมษาร้องไห้ “ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงคุณ”

“แล้วเธอตั้งใจจะทำอะไร?” ภาคินถาม “เธอตั้งใจจะกลับมาทำลายผมอีกครั้งเหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะ!” เมษารีบปฏิเสธ “ฉัน… ฉันยังรักคุณอยู่นะภาคิน”

คำพูดนั้นทำเอาภาคินนิ่งไป เขาไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนั้นออกมา หลังจากที่เธอสารภาพทุกอย่าง

“รัก?” ภาคินพึมพำ “เธอมาบอกผมว่าเธอรักผม… หลังจากที่เธอทิ้งผมไปห้าปี? หลังจากที่เธอโกหกผมมาตลอด? หลังจากที่เธอเคยมีลูกกับผมแล้วก็แท้ง… เธอมาบอกผมว่าเธอรักผม?”

“ใช่ค่ะ” เมษายืนยัน “ฉันยังรักคุณ… ฉันรักคุณมาตลอด”

ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเมษา เขาเห็นความจริงใจที่ฉายออกมาจากแววตาของเธอ แต่เขาก็ยังคงสับสน เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อเธอดีหรือไม่

“แล้ว… แล้วเรื่องทั้งหมดนี่มันคืออะไรกันแน่?” ภาคินถาม “ถ้าเธอรักผม… ทำไมเธอถึงต้องทำแบบนี้?”

“ฉัน… ฉันจะบอกคุณค่ะ” เมษากลั้นใจ “แต่… ฉันขอเวลาอีกหน่อยนะคะ”

“เวลา?” ภาคินหัวเราะ “เธอให้ผมรอมาห้าปีแล้วนะ เมษา… ผมจะรอเธออีกนานแค่ไหน?”

“ฉันขอโทษค่ะ” เมษาพึมพำ “แต่… ฉันขอให้คุณเชื่อใจฉันอีกครั้งนะคะ”

ภาคินมองเธออย่างพิจารณา เขารู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งของเขาอยากจะเชื่อเธอ อยากจะให้อภัยเธอ… แต่อีกส่วนหนึ่งของเขาก็ยังคงเจ็บปวดกับอดีต

“ผม… ผมไม่รู้ว่าผมจะเชื่อใจเธอได้อีกหรือเปล่า เมษา” ภาคินพูดเสียงเบา “ทุกอย่างที่เธอพูด… มัน… มันมากเกินไป”

“ฉันเข้าใจค่ะ” เมษาตอบ “แต่… ได้โปรด… ได้โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้งนะคะ”

ภาคินเงียบไป เขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เขารู้ว่าเขาต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะตัดสินใจถูกหรือไม่

“คุณหญิงกำลังโทรมาค่ะ” เมษาพูดพลางชี้ไปที่โทรศัพท์ของภาคินที่ยังคงสั่นอยู่ “คุณต้องกลับไปแล้วค่ะ”

ภาคินมองโทรศัพท์ ก่อนจะหันกลับมามองเมษา “ผม… ผมจะกลับไป” เขาพูด “แต่… เราจะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง เมษา… ผมต้องการคำตอบทุกอย่าง”

“ค่ะ” เมษายืนยัน “ฉันจะบอกคุณทุกอย่าง… ฉันสัญญา”

ภาคินพยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากสวนไป ทิ้งให้เมษายืนอยู่คนเดียวอีกครั้ง เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่ง น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความจริง แต่เธอก็ยังคงหวาดกลัว… หวาดกลัวว่าความจริงนั้นจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

ในขณะที่เธอจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมอง และก็พบว่า…