ตอนที่ 23 — ความเข้าใจผิดที่คลี่คลาย

“เราจะผ่านมันไปด้วยกัน…ใช่ไหมคะ…ภาคิน” เสียงของเมษาแผ่วเบาในอ้อมกอดของเขา ราวกับต้องการการยืนยันอีกครั้ง ถึงความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ ภาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น สัมผัสถึงความสั่นเทาของร่างบอบบางที่แนบชิดกับอกเขา

“ใช่…เราจะผ่านมันไปด้วยกัน…เมษา” เขาตอบเสียงหนักแน่น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน ‌ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เมษาเล่า ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา คำพูดของเธอสะท้อนก้องอยู่ในหู ราวกับกำลังตอกย้ำความผิดพลาดที่เขาเคยทำ

ห้าปี…ห้าปีที่เขาใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวด ความสับสน และความโกรธแค้น การจากไปของเมษาโดยไม่มีคำอธิบาย คือบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย ​เขาโทษเธอ โทษเธอที่ทิ้งเขาไป โทษเธอที่พรากลูกไปจากเขา แต่บัดนี้…ความจริงทั้งหมดกลับพลิกผัน

เมษาไม่ได้จากไปเพราะไม่รัก…แต่เธอจากไปเพราะรัก…รักมากเสียจนกลัวว่าความรักของเธอจะเป็นภาระ เป็นต้นเหตุแห่งความหายนะของเขา

“ผม…ผมขอโทษเมษา” ภาคินปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด แต่ยังคงประคองใบหน้าของเธอไว้ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ ‍“ผม…ผมผิดเอง…ที่ตัดสินคุณ…ที่คิดว่าคุณ…ทิ้งผมไป…”

น้ำตาที่ไหลรินของเมษาหยุดลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำขอโทษนั้น “คุณ…คุณไม่ผิดหรอกค่ะ…ตอนนั้น…ฉันก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกัน…”

“ไม่…คุณไม่ได้ผิดเลย” ภาคินส่ายหน้า เขาสำนึกผิดอย่างสุดหัวใจ “ผมต่างหากที่ผิด…ที่เชื่อคำพูดของคนอื่น…ที่มองไม่เห็นความรักของคุณ…ผม…ผมมันโง่…โง่จริงๆ”

เขาเช็ดน้ำตาที่ยังคงเปื้อนแก้มของเธอเบาๆ “ผมอยากจะย้อนเวลากลับไป…อยากจะกลับไปแก้ไขทุกอย่าง…อยากจะกลับไปบอกคุณว่า…ผมรักคุณ…รักคุณมากแค่ไหน…”

เมษารู้สึกถึงความจริงใจในแววตาของภาคิน ความเจ็บปวดที่เธอแบกรับมานานหลายปี ราวกับจะค่อยๆ ‌คลายออกทีละน้อย “ฉัน…ฉันเชื่อค่ะ…ว่าคุณรักฉัน…”

“และผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น…ว่าผมรักคุณ…และผมจะปกป้องคุณ…และลูกของเรา…ตลอดไป” ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น “เรื่องที่คนๆ นั้นกำลังจะเปิดเผย…ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด”

“แต่…คุณจะแน่ใจได้อย่างไรคะ…ว่าเราจะหยุดเขาได้…” เมษาถามด้วยความกังวล

“ผมจะทำทุกอย่าง…ทุกอย่างที่ทำได้…เพื่อปกป้องครอบครัวของเรา” ภาคินจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมจะหาตัวคนๆ ‍นั้นให้เจอ…และผมจะจัดการกับเขา…ให้เด็ดขาด”

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เขาผละออกจากเมษาเล็กน้อยเพื่อรับสาย

“ฮัลโหล…ว่าไงนะ…” ใบหน้าของภาคินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ “บ้าน…มีอะไรผิดปกติเหรอ…”

“เกิดอะไรขึ้นคะ?” เมษาถามด้วยความเป็นห่วง

ภาคินวางสายโทรศัพท์ มือของเขาสั่นเล็กน้อย “มีคน…บุกรุกเข้าไปในบ้าน…ตอนที่ผมไม่อยู่…”

“บุกรุก…!” ​เมษาอุทานด้วยความตกใจ

“ใช่…แต่…แต่ไม่มีอะไรเสียหาย…ไม่มีอะไรหายไป…” ภาคินพยายามควบคุมเสียงให้เป็นปกติ “แต่…แต่ผมเจอ…เจอสิ่งนี้…”

ภาคินยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เมษาดู เป็นกระดาษที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย เมื่อเมษาคลี่ออก เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“นี่มัน…!”

“ผมเจอในลิ้นชักของผม…ในห้องทำงาน…” ภาคินกล่าวเสียงเครียด “นี่มัน…รูปของลูกของเรา…รูปที่เราถ่ายด้วยกัน…ตอนที่…ตอนที่เมษายังท้อง…”

เมษาตัวสั่นสะท้าน ​เธอจำรูปนั้นได้ดี เป็นรูปที่เธอถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึก เป็นรูปที่เธอเก็บไว้ดูต่างหน้าลูก

“แล้ว…แล้วมันมีข้อความเขียนอยู่ข้างหลังด้วย…” ภาคินพลิกกระดาษอีกด้านหนึ่ง

เมษาอ่านข้อความนั้นด้วยใจที่เต้นแรง “‘ฉันรู้ความลับของคุณ…แล้วฉันจะเปิดเผยทุกอย่าง…’ ”

“นี่มัน…!” ภาคินกำหมัดแน่น “นี่มันฝีมือของคนๆ ​นั้น…เขา…เขากำลังจะลงมือแล้ว…”

“แต่…แต่เขาบุกรุกเข้ามาในบ้าน…ทำไมเขาถึงไม่เอาอะไรไป…” เมษาครุ่นคิด

“เพราะเป้าหมายของเขา…ไม่ใช่ทรัพย์สิน…” ภาคินตอบ “เป้าหมายของเขาคือ…การทำให้เรากลัว…การข่มขู่…และ…และเปิดเผยความลับของเรา…”

“แล้ว…แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไปคะ…” เมษาถามด้วยความหวาดกลัว

“ผมไม่รู้…” ภาคินส่ายหน้า “แต่…ผมรู้ว่า…เราต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม…เราต้องไม่ไว้ใจใคร…และ…และเราต้องหาตัวเขาให้เจอ…ให้เร็วที่สุด…”

เขาหันไปมองเมษา “เมษา…ผมขอโทษ…ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีกครั้ง…”

“ไม่เป็นไรค่ะ…เรา…เราจะสู้ไปด้วยกัน…” เมษาจับมือของภาคินไว้แน่น แม้จะรู้สึกหวาดกลัว แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

ภาคินกอดเมษาไว้อีกครั้ง “ใช่…เราจะสู้ไปด้วยกัน…ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน…มาทำร้ายครอบครัวของเราเด็ดขาด…”

แต่ในขณะที่เขากอดเธอแน่น เขาก็อดสงสัยไม่ได้…คนที่บุกรุกเข้ามาในบ้าน…คนที่ทิ้งข้อความข่มขู่ไว้…ทำไมเขาถึงทิ้งรูปของลูกของพวกเขาไว้? ทำไมเขาถึงไม่ทำลายมัน? หรือว่า…เป้าหมายของเขา…คือการทำให้เมษา…รู้สึกผิด…รู้สึกกลัว…มากกว่าที่จะเปิดเผยความลับ?