แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ปลุกให้เมษาตื่นขึ้นจากการหลับใหล เธอพลิกตัวไปอีกด้าน พลางยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงคืนที่ผ่านมา คืนที่เธอตัดสินใจที่จะให้โอกาสตัวเองและภาคินอีกครั้ง ความหวังที่เคยริบหรี่ บัดนี้กลับสว่างไสวขึ้นมาในใจ
แต่เมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อคืน เสียงโทรศัพท์ที่ทำให้ภาคินกังวล เธอก็อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้ อะไรคือ "ข่าวลือ" ที่เขาพูดถึง? และ "แผน" ที่เขากล่าวถึงนั้นคืออะไร? ความรู้สึกผิดที่เธอแบกรับมาตลอดห้าปี มันกำลังจะถูกเปิดเผยหรือไม่?
ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด ภาคินก็เดินเข้ามาในห้องนอน เขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อคืน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก" เขาเอ่ยทักทาย พลางเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เมษารับคำ พลางสังเกตสีหน้าของเขา "เมื่อคืน... คุณคุยโทรศัพท์กับใครมาคะ?"
ภาคินชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มออกมา "เพื่อนเก่าค่ะ... มีเรื่องนิดหน่อย" เขาตอบ พลางลูบผมของเธอเบาๆ "อย่าคิดมากเลยนะ... มาเตรียมตัวกันดีกว่า วันนี้เรามีนัดสำคัญ"
"นัดสำคัญ?" เมษาถามอย่างสงสัย
"ใช่... ผมอยากจะพาคุณไปเจอลูกชายของเราอย่างเป็นทางการ" ภาคินพูด พลางยื่นมือมาจับมือเธอไว้แน่น "ผมอยากให้เขารู้ว่าเขามีทั้งพ่อและแม่... ที่รักเขา"
คำพูดของภาคินทำให้เมษารู้สึกตื้นตันใจ เธอพยักหน้า "ฉันก็อยากเจอเขาเหมือนกันค่ะ"
หลังจากนั้น บรรยากาศในบ้านก็เต็มไปด้วยความสดใสและอบอุ่น ภาคินดูแลเอาใจใส่เมษาเป็นอย่างดี เขาจัดเตรียมทุกอย่างสำหรับการเดินทาง และพูดคุยถึงเรื่องราวของน้องดินอย่างภาคภูมิใจ เมษาได้ฟังเรื่องราวของลูกชายที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอดห้าปี ยิ่งทำให้หัวใจของเธอพองโต
เมื่อเดินทางมาถึงบ้านของภาคิน สิ่งแรกที่เมษาสัมผัสได้คือบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง บ้านหลังใหญ่ที่เคยดูห่างเหิน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
"คุณพ่อ! คุณแม่!" เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น เมื่อเห็นภาคินเดินเข้ามาพร้อมกับเมษา น้องดินวิ่งเข้ามาสวมกอดขาของภาคินทันที ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อเห็นเมษา
เมษาก้มลงไปกอดลูกชายด้วยความรัก น้ำตาแห่งความสุขไหลริน "น้องดิน... ลูกรัก"
น้องดินเงยหน้ามองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีความคุ้นเคยแฝงอยู่ "คุณคือ... คุณแม่ของผมเหรอครับ?"
เมษายิ้มทั้งน้ำตา "ใช่จ้ะ... คุณแม่เอง"
ภาคินค่อยๆ อธิบายให้น้องดินฟังถึงเรื่องราวทั้งหมด แม้จะไม่ได้ลงรายละเอียดทั้งหมด แต่เขาก็ทำให้น้องดินเข้าใจว่าเมษาคือแม่ของเขาที่กลับมาแล้ว น้องดินรับรู้เรื่องราวด้วยความตื่นเต้น เขาดีใจที่มีทั้งพ่อและแม่
ช่วงเวลาที่เมษากับน้องดินได้ใช้ร่วมกันนั้น ช่างมีค่าเหลือเกิน เธอได้สัมผัสกับพัฒนาการของลูกชาย ได้เห็นรอยยิ้ม ได้ฟังเสียงหัวเราะ ได้เติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่เธอเคยรู้สึกมาตลอดห้าปี ภาคินมองภาพนั้นด้วยความสุข ความรู้สึกที่เหมือนกับ "ครอบครัวที่สมบูรณ์" ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขา
ขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขนั้น เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นคนละคนกับเมื่อคืน แต่สีหน้าของภาคินก็ดูเคร่งเครียดไม่แพ้กัน
"มีอะไร?" เขาถามปลายสาย
"เรื่องที่นายกำลังจะแต่งงานกับเมษาน่ะ... มันมีคนเห็นนายกับเธอสองคนตอนออกมาจากร้านอาหารเมื่อคืนนี้... เขาเอาข่าวไปปล่อยแล้ว"
ภาคินหลับตาลงอีกครั้ง "ฉันรู้... แล้วไงต่อ?"
"ผู้หญิงคนนั้น... เธอรู้เรื่องแล้ว... แล้วเธอก็โกรธมาก"
คำว่า "ผู้หญิงคนนั้น" ทำเอาเมษาที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักไป "ใครคือผู้หญิงคนนั้นคะ?" เธอถามเสียงสั่น
ภาคินหันไปมองเมษาด้วยสีหน้าลำบากใจ "เดี๋ยวผมอธิบายนะ" เขาบอกเมษา พลางหันกลับไปคุยโทรศัพท์ต่อ "ฉันจะจัดการเอง... ไม่ต้องห่วง"
หลังจากวางสาย ภาคินก็หันมาหาเมษาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอึดอัด "เมษา... ฉันต้องขอโทษคุณ"
"คุณภาคิน... คุณกำลังพูดถึงใครคะ?" เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
ภาคินสูดลมหายใจลึก "คือ... เมื่อห้าปีที่แล้ว... ก่อนที่คุณจะหายไป... ฉัน... ฉันเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่"
คำพูดนั้นทำให้เมษาแทบยืนไม่ไหว "คุณ... คุณเคยคบกับคนอื่น?"
"ใช่... แต่ฉันเลิกกับเธอแล้ว... ก่อนที่จะมาเจอคุณ" ภาคินพยายามอธิบาย "แต่เหมือนว่า... เธอจะไม่ยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ"
"แล้ว... ข่าวลือที่ว่าเราจะแต่งงานกัน... คือข่าวที่ผู้หญิงคนนั้นปล่อยมาใช่ไหมคะ?" เมษาถาม
ภาคินพยักหน้า "ผมคิดว่าอย่างนั้น... แล้วก็... อาจจะมีบางคนที่เห็นเราสองคนเมื่อคืนนี้... แล้วก็เอาไปบอกเธอ"
เมษาไม่เข้าใจ "แต่... ทำไมเธอถึงต้องโกรธขนาดนั้นคะ? คุณบอกว่าคุณเลิกกับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"มันซับซ้อนกว่านั้นเมษา" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ฉัน... ฉันต้องขอโทษที่คุณต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้"
"แล้ว... แล้วความลับที่ฉันต้องปกป้องล่ะคะ?" เมษาถามถึงความลับที่เธอเคยบอกภาคินไว้
ภาคินมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ผมรู้ว่าคุณมีเรื่องที่ต้องปกป้อง... แล้วผมก็จะช่วยคุณ"
แต่ถึงแม้ภาคินจะพูดเช่นนั้น เมษาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ความสุขที่เพิ่งจะได้รับมา กลับถูกบดบังด้วยเงาของอดีตที่ตามหลอกหลอน
"คุณภาคินคะ... ฉัน... ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันให้เคลียร์" เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เกี่ยวกับความลับของฉัน... แล้วก็... เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น"
ภาคินพยักหน้า "ได้... เราจะคุยกัน"
ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้น เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันส่งข้อความ เป็นรูปภาพที่ทำให้หัวใจของทั้งสองคนแทบหยุดเต้น
ในรูปภาพนั้น เป็นภาพของเมษากับน้องดินที่กำลังเล่นกันอย่างมีความสุข แต่มีข้อความแนบมาด้วยว่า "เห็นแล้วใช่ไหม? เธอได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว... แต่นายรู้ไหมว่าความลับที่แท้จริงคืออะไร?"
เมษามองรูปภาพนั้นด้วยความตกใจ "นี่มันอะไรกันคะ?"
ภาคินมองรูปภาพนั้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" เขากระซิบ
"คุณภาคิน... คุณรู้จักผู้หญิงคนนี้เหรอคะ?" เมษาถาม
ภาคินไม่ตอบ เขามองไปที่เมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและตระหนักรู้บางอย่าง "เมษา... มีบางอย่างที่เราต้องคุยกัน... อย่างจริงจัง"
แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรออกไป เสียงของแม่บ้านก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก "คุณภาคินคะ... มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบค่ะ... เธออ้างว่าเป็น... ภรรยาเก่าของคุณภาคินค่ะ"
คำพูดนั้นทำให้เมษากับภาคินมองหน้ากันอย่างตะลึงงัน ภรรยาเก่า? ใครคือภรรยาเก่า? และคำพูดที่แนบมากับรูปภาพนั้น... "ความลับที่แท้จริงคืออะไร?" มันหมายถึงอะไรกันแน่?
ต้องอยู่บ้านเดียวกันอีกครั้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก