"ใครกัน... มาทำเสียงดังโวยวายอะไรแต่เช้า" ภาคินถามเสียงเข้ม ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ แต่เสียงของเมษาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"เดี๋ยวก่อนค่ะ!" เมษาพุ่งตัวออกมาจากห้องรับแขก ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้น
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่!" เมษาตะคอกใส่เขาอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
ชายคนนั้นที่ชื่อ "วิน" มองเมษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ "เมษา... เธอ... เธออยู่ที่นี่จริงๆ! หมายความว่า... เรื่องที่ฉันได้ยินมา... เป็นเรื่องจริง!?"
"เรื่องอะไรของคุณ!" เมษาถามเสียงแข็ง
ภาคินยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเมษาถึงดูหวาดกลัวผู้ชายคนนี้ขนาดนี้ และอะไรคือ "เรื่องที่ได้ยินมา" ที่วินกำลังพูดถึง
"คุณภาคินครับ" วินหันมาทางภาคิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ผม... ผมขอโทษที่มารบกวน แต่ผมมีเรื่องสำคัญมากต้องบอกคุณภาคินครับ"
"เรื่องอะไร" ภาคินถามอย่างใจเย็น แต่แววตาของเขากลับจับจ้องไปที่เมษา ราวกับจะจับผิดบางอย่าง
"เรื่องของเมษาครับ" วินตอบ "คือ... ตอนที่เธอหายไป... ผมพยายามตามหาเธอมาตลอด"
"แล้วไง" ภาคินถาม
"ผม... ผมได้ข่าวลือมาว่า... เมษา... มีปัญหา... กับแก๊งค์มาเฟีย..." วินพูดเสียงสั่น "และ... และผมก็เห็น... เห็นคนของแก๊งค์นั้น... ตามหาเมษาอยู่... ทั่วเมือง"
คำว่า "แก๊งค์มาเฟีย" ทำเอาภาคินถึงกับผงะ เขาหันไปมองเมษา ซึ่งกำลังยืนตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด
"เมษา... เธอ... เธอไปพัวพันอะไรกับพวกเขามา" ภาคินถามเสียงดุ
"ฉัน... ฉันไม่ได้พัวพันค่ะ!" เมษาปฏิเสธทันที "ฉันแค่... แค่บังเอิญไปรู้ความลับบางอย่างของพวกเขาเข้า..."
"ความลับอะไร" ภาคินถามต่อ
"เรื่อง... เรื่องธุรกิจผิดกฎหมายของพวกเขาค่ะ" เมษาตอบ "ฉันเลยต้องหนี... เพื่อปกป้องตัวเองและลูก"
"แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกผม" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด
"ฉันกลัวค่ะ!" เมษาตะโกน "ฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้... คุณอาจจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว... แล้วคุณอาจจะเป็นอันตราย..."
วินเสริมขึ้น "คุณภาคินครับ... ผมได้ยินมาว่า... แก๊งค์นี้... โหดมาก... ไม่เคยปล่อยให้ใครที่รู้ความลับของพวกเขา... รอดไปได้..."
ภาคินมองเมษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงตัดสินใจหายไปอย่างเงียบๆ และทำไมเธอถึงพยายามปกปิดทุกอย่าง
"ผมเข้าใจแล้ว" ภาคินพูดเสียงนุ่มนวลขึ้น "แต่ต่อไปนี้... เธอไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว"
"หมายความว่าไงคะ" เมษาถาม
"หมายความว่า... ผมจะปกป้องเธอเอง" ภาคินบอก "ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน มาทำร้ายเธอและลูกของเราอีก"
วินมองทั้งคู่ด้วยความโล่งอก "ถ้าอย่างนั้น... ผมก็เบาใจขึ้นแล้วครับ"
"ขอบคุณมากนะ วิน" ภาคินพูด "สำหรับข้อมูล และสำหรับความห่วงใยที่มีต่อเมษา"
"ผม... ผมยินดีเสมอครับ" วินตอบ "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย... บอกได้เลยนะครับ"
หลังจากวินจากไป บรรยากาศภายในบ้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ภาคินเดินเข้าไปหาเมษา โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
"ผมขอโทษนะ เมษา" เขาพูด "ที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาซบหน้าลงบนอกของเขา "แค่... แค่มีคุณอยู่ตรงนี้... ฉันก็รู้สึกปลอดภัยแล้ว"
"ต่อไปนี้... เราจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างไปด้วยกัน" ภาคินบอก "เราจะเป็นครอบครัวที่แข็งแกร่ง"
เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ครอบครัวที่แข็งแกร่ง... ฉันชอบคำนี้จัง"
"แน่นอน" ภาคินก้มลงจูบหน้าผากของเธอ "เราจะสร้างครอบครัวที่แข็งแกร่ง... และมีความสุขที่สุดในโลก"
จากนั้น วันเวลาแห่งความสุขก็เริ่มต้นขึ้น ภาคินและเมษาตัดสินใจที่จะไม่เสียเวลาไปกับการโกหกอีกต่อไป พวกเขาเปิดใจคุยกันทุกเรื่องราวที่ผ่านมา และวางแผนอนาคตร่วมกันอย่างมั่นคง
ภาคินจัดการเรื่องธุรกิจทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับแก๊งค์มาเฟียอย่างเฉียบขาด เขาใช้เครือข่ายและอำนาจที่มีจัดการกับกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ให้เมษาต้องกังวลใจ
ส่วนเมษา เธอก็เริ่มกลับมาใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติมากขึ้น เธอได้กลับไปทำงานในสตูดิโอของเธออีกครั้ง และเริ่มวาดภาพที่สื่อถึงความหวังและอนาคต
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท้องของเมษาเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ภาคินดูแลเธออย่างดีที่สุด เขาปรนเปรอเธอด้วยความรักและความเอาใจใส่ที่ไม่เคยขาด
"ใกล้จะถึงวันแล้วนะ" ภาคินพูด ขณะที่เขานวดคลึงเท้าให้เมษาอย่างแผ่วเบา
"ค่ะ" เมษายิ้ม "ตื่นเต้นจังเลยค่ะ"
"ผมก็เหมือนกัน" ภาคินตอบ "ตื่นเต้นที่จะได้เจอลูกชายของเรา"
"แล้ว... เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีคะ" เมษาถาม
ภาคินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "น้องดิน... ผมว่าชื่อนี้น่ารักดีนะ"
"น้องดิน..." เมษาทวนคำ "ชื่อนี้มีความหมายดีจังค่ะ... ดิน... คือรากฐาน... คือสิ่งที่จะเติบโตต่อไป"
"ใช่แล้ว" ภาคินยิ้ม "เหมือนความรักของเรา... ที่จะเป็นรากฐานให้กับครอบครัวของเรา"
ความรู้สึกอบอุ่นและความสุขเอ่อล้นในหัวใจของเมษา เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า ชีวิตของเธอจะกลับมามีความสุขได้ถึงเพียงนี้
"ขอบคุณนะคะ... ที่รัก" เมษาพูด "ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีความสุข"
"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ" ภาคินกอดเธอไว้แน่น "ขอบคุณที่กลับมา... และขอบคุณที่ทำให้ผมมีโอกาสได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ"
ในที่สุด วันที่เมษากำลังจะคลอดลูกก็มาถึง ภาคินอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา เขาจับมือของเธอไว้แน่น คอยให้กำลังใจ และเป็นดั่งสมอเรือให้กับเธอในช่วงเวลาที่ยากลำบาก
เสียงร้องไห้ของทารกน้อยดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบในห้องคลอด ภาคินมองดูลูกชายของเขาด้วยความตื้นตันใจ ร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนของเมษา คือปาฏิหาริย์ที่เติมเต็มชีวิตของพวกเขา
"เขาเหมือนคุณเลยค่ะ" เมษาพูดขณะที่มองดูลูกชาย "ตาโต... แก้มยุ้ย..."
"แล้วก็ดื้อเหมือนคุณด้วย" ภาคินแซว
ทั้งคู่หัวเราะเบาๆ ด้วยความสุข
"เราจะเลี้ยงดูเขาให้ดีที่สุดนะ" ภาคินให้สัญญากับเมษา
"ค่ะ... เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่น... และมีความสุขที่สุดในโลก" เมษาตอบ
แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังมีความสุขอยู่กับลูกน้อย ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที
"ใครโทรมาเหรอคะ" เมษาถามอย่างสังเกต
"ไม่... ไม่มีอะไร" ภาคินตอบเสียงตะกุกตะกัก "คงเป็นพวกเพื่อนร่วมงานน่ะ"
แต่แววตาของเขากลับฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"คุณ... แน่ใจนะ" เมษาถามอย่างไม่สบายใจ "ทำไมคุณถึงดู... เปลี่ยนไป"
"ผม... ผมแค่... เพลียนิดหน่อยน่ะ" ภาคินพยายามจะกลบเกลื่อน
แต่เมษาก็สังเกตเห็นได้ว่า โทรศัพท์ที่ดังขึ้นมานั้น มีรายชื่อที่ไม่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนหน้าจอ
"คุณภาคินคะ..." เมษาเริ่มพูด "มีอะไร... ที่คุณยังไม่ได้บอกฉันอีกหรือเปล่าคะ"
ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเมษา เขาเห็นความกังวลและความสงสัยในแววตาคู่นั้น เขาพยายามจะยิ้มให้เธอ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนๆ
"ผม... ผมแค่อยากจะบอกว่า... ผมรักคุณนะ เมษา" ภาคินเลือกที่จะเลี่ยงคำถาม
"ฉันก็รักคุณค่ะ" เมษาตอบ แต่ก็อดที่จะรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้
ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้... เป็นเบอร์ที่คุ้นเคย... เบอร์ของ "วิน"
ต้องอยู่บ้านเดียวกันอีกครั้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก