ตอนที่ 5 — คำโกหกที่สวยงาม

"สังคมชั้นสูง…คือเวทีที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แฝงด้วยคมมีด"

ฟ้าใสนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัวที่หรูหราเกินความจำเป็น ชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอสวมอยู่ ขับเน้นให้ใบหน้าของเธอดูซีดเผือด แม้จะได้รับการแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ผมยาวของเธอม้วนเป็นลอนสวยงาม แต่ดวงตาของเธอฉายแววสั่นคลอนราวกับกำลังจะร้องไห้

วันนี้คือวันงานเลี้ยงน้ำชาสุดสัปดาห์ที่จัดขึ้นโดยคุณหญิงมณีจันทร์ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงสังคม ชาญวิทย์ต้องการให้ฟ้าใสปรากฏตัวในฐานะ ‌"ภรรยาที่ตั้งครรภ์" อย่างเป็นทางการ เพื่อตอกย้ำสถานะของเธอ และเพื่อปิดปากเสียงซุบซิบนินทาที่เริ่มหนาหูขึ้น

"คุณหนู…เตรียมพร้อมแล้วหรือคะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้น ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ

ชาญวิทย์ยืนรอเธออยู่หน้าประตูห้อง เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน ​แต่ใบหน้าของเขายังคงฉายแววเคร่งขรึมเหมือนเช่นเคย เขาเหลือบมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"พร้อมแล้ว" เขาตอบเสียงเรียบ

การก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังงามแห่งนี้ไปสู่โลกภายนอก คือการก้าวเข้าสู่สนามรบที่มองไม่เห็น ฟ้าใสรู้ดีว่าคำยินดีที่เธอจะได้รับนั้น จะต้องแฝงไปด้วยสายตาที่จับผิดและความสงสัยมากมาย

เมื่อรถลีมูซีนสีดำสนิทเคลื่อนตัวมาถึงคฤหาสน์ของท่านหญิงมณีจันทร์ แขกเหรื่อที่มาร่วมงานก็เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว ‍ผู้หญิงในชุดราตรีหรูหราหลากหลายสีสัน ยืนจับกลุ่มพูดคุยกันเสียงอื้ออึง แต่ทันทีที่ชาญวิทย์ก้าวลงจากรถ และยื่นมือมาประคองฟ้าใสที่กำลังก้าวลงจากรถ สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เธอ

"โอ้โห…คุณชาญวิทย์…ข่าวลือเป็นเรื่องจริงสินะคะ" เสียงแหลมสูงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น เธอก้าวเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูประดิษฐ์

"ยินดีด้วยนะคะ…คุณฟ้าใส" ‌เธอกล่าวพร้อมกับสวมกอดฟ้าใสอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นเพื่อนสนิท แต่ฟ้าใสสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แฝงอยู่ในอ้อมกอดนั้น

"ขอบคุณค่ะ" ฟ้าใสตอบเสียงเบา พยายามยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

"เห็นว่า…กำลังจะมีทายาทใช่ไหมคะ" หญิงสาวอีกคนถามขึ้น สายตาของเธอไล่มองไปที่หน้าท้องของฟ้าใสอย่างจงใจ

ฟ้าใสกลืนน้ำลายเอื้อก "ค่ะ…ใกล้จะถึงกำหนดแล้วค่ะ" ‍เธอพูด พยายามควบคุมเสียงให้สั่นคลอนน้อยที่สุด

"น่ารักจังเลยค่ะ…คุณชาญวิทย์คงจะเห่อแย่เลย" หญิงสาวคนแรกกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ แต่แววตาของเธอกลับฉายแววเย้ยหยัน

ชาญวิทย์ยืนอยู่ข้างๆ ฟ้าใส เขาจับมือของเธอไว้แน่น ราวกับจะให้กำลังใจ แต่ฟ้าใสกลับรู้สึกเหมือนมือของเขาเย็นเฉียบ

"ผมดีใจมากครับ" ​ชาญวิทย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่ก็สามารถทำให้ทุกคนรับรู้ถึงความสุขของเขาได้

บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ทุกคนเริ่มเข้ามาแสดงความยินดีกับพวกเขา แต่คำพูดเหล่านั้นกลับฟังดูไม่จริงใจเลยแม้แต่น้อย ฟ้าใสรู้สึกเหมือนถูกตรวจสอบ ถูกวิเคราะห์ ถูกตัดสิน จากสายตาที่มองมา

"คุณหนูฟ้าใส…สวยจังเลยค่ะ" ​คุณหญิงมณีจันทร์เดินเข้ามาหา เธอสวมชุดไทยประยุกต์สีทองอร่าม ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูใจดี แต่แววตาของเธอกลับแฝงไปด้วยความสงสัย "ยินดีด้วยนะคะ…ที่กำลังจะมีหลาน"

"ขอบคุณค่ะ ท่านหญิง" ฟ้าใสยกมือไหว้ท่านหญิงอย่างนอบน้อม

"คุณชาญวิทย์…ดูแลคุณหนูฟ้าใสให้ดีนะคะ…อย่าให้เหนื่อยมากเกินไป" ท่านหญิงกล่าวพร้อมกับมองไปที่ชาญวิทย์

"ผมจะดูแลเป็นอย่างดีครับ" ​เขาตอบ

ตลอดงานเลี้ยงน้ำชา ฟ้าใสต้องประดิษฐ์รอยยิ้มและตอบคำถามที่แฝงไปด้วยความสงสัยนับครั้งไม่ถ้วน เธอรู้สึกเหมือนกำลังแสดงละครที่ไม่มีวันจบ

"ได้ข่าวว่า…คุณหนูฟ้าใส…เคยเป็นนักร้องในผับมาก่อนไม่ใช่เหรอคะ" หญิงสาวคนเดิมถามขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอค่อนข้างดัง ทำให้หลายคนหันมามอง

บรรยากาศเงียบสงัดลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฟ้าใส เธอหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าเรื่องในอดีตที่เธอพยายามลืม จะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาแบบนี้

ชาญวิทย์บีบมือของเธอแน่น "นั่นเป็นเรื่องในอดีตครับ" เขาตอบเสียงเฉียบขาด "ตอนนี้เธอคือภรรยาของผม"

คำพูดของเขาทำให้ทุกคนเงียบไป แต่สายตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น

ฟ้าใสรู้สึกเหมือนหัวใจจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธออยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นจากสถานที่แห่งนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอทำไม่ได้

"แต่…ถ้าท้องกับคนอื่นจริงๆ…แล้วผู้ชายคนนั้น…เขาจะยอมให้คุณหนูมาอยู่กับคุณชาญวิทย์ได้ยังไงคะ" หญิงสาวคนเดิมยังคงไม่ยอมแพ้ เธอยังคงจ้องมองฟ้าใสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย

"นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องสนใจ" ชาญวิทย์ตอบเสียงเย็นชา "ผมไม่ต้องการให้ใครมาซักถามเรื่องส่วนตัวของภรรยาผม"

คำพูดของเขาสร้างความอึดอัดให้กับทุกคนในงาน แต่ก็ทำให้ฟ้าใสรู้สึกเหมือนมีกำแพงบางๆ ขึ้นมากั้นระหว่างเธอกับเขา

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ฟ้าใสก็รีบตรงไปที่ห้องนอน เธอถอดชุดเดรสออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียง น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

"ทำไม…ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง

เสียงประตูห้องเปิดออก ชาญวิทย์ยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้ากว่าปกติ

"คุณ…ไม่เป็นไรนะ" เขาถามเสียงเบา

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาของเธอยังคงไหลไม่หยุด "ฉัน…ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ"

ชาญวิทย์เดินเข้ามาหาเธอ และนั่งลงข้างๆ เธอ เขาไม่ได้แตะต้องเธอ แต่เขาก็อยู่ตรงนั้น เป็นกำลังใจที่เงียบๆ

"ผมขอโทษ…ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" เขาพูด

"มัน…ไม่ใช่ความผิดของคุณชายค่ะ" ฟ้าใสตอบเสียงสั่นเครือ "แต่มัน…เจ็บปวดเหลือเกินค่ะ"

"ผมรู้" เขาตอบ

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง "ทำไม…คุณชายถึงยอมทำแบบนี้คะ…ทำไมต้องซื้อฉันมา…ทำไมต้องปกป้องฉัน"

ชาญวิทย์เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองหาคำตอบในความมืดมิด

"บางที…ผมก็อยากมีคนมาช่วยแบกรับภาระบางอย่าง…แล้วก็…ผมก็ไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บปวดเหมือนผม" เขาตอบเสียงเบา

คำตอบของเขาทำให้ฟ้าใสยิ่งสับสนมากขึ้น "ภาระอะไรคะ…แล้วคุณชาย…เคยเจ็บปวดมาก่อนเหรอคะ"

ชาญวิทย์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววความเศร้าที่ลึกซึ้ง "มันเป็นอดีต…ที่ไม่มีใครอยากจำ"

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเข้า เขาหยิบมันขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อผู้โทร เขาหน้าซีดเผือดทันที

"ใครคะ" ฟ้าใสถามอย่างกังวล

ชาญวิทย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา

"ว่าไง…" เขาพูดเสียงเบา

ขณะที่เขากำลังพูดโทรศัพท์ ฟ้าใสก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะข้างเตียงของเขา เป็นรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่ถูกวางไว้ในกรอบรูปสีเงิน เธอเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู

รูปนั้นเป็นรูปผู้หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยิ้มสดใส ใบหน้าของเธอดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด…จนกระทั่งฟ้าใสสังเกตเห็น…ดวงตาของเธอ…มันเหมือนกับดวงตาของเธอ…

"เป็นไปไม่ได้…" ฟ้าใสพึมพำอย่างตกใจ

ขณะเดียวกัน ชาญวิทย์ก็พูดโทรศัพท์จบ เขาหันมามองฟ้าใส และเห็นรูปถ่ายในมือของเธอ ใบหน้าของเขาซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

"คุณ…เห็นอะไร" เขาถามเสียงแหบพร่า

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึง "ผู้หญิงคนนี้…เธอ…เธอคือใครคะ"

ชาญวิทย์หลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอด

"เธอ…คือคนที่ผมรัก…" เขาตอบเสียงแผ่วเบา

แต่สิ่งที่ทำให้ฟ้าใสตกใจจนแทบสิ้นสติ…คือเมื่อเธอสังเกตเห็น…ในรูปถ่ายใบนั้น…ผู้หญิงคนนั้น…กำลังอุ้มเด็กทารกคนหนึ่งอยู่…และเด็กทารกคนนั้น…ก็มีลักษณะ…คล้ายกับ…