"คุณแน่ใจนะว่า... เราจะทำแบบนี้ได้จริงๆ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาของชายคนหนึ่งดังมาจากมุมห้องทำงานที่ปิดไฟมืด จนแทบมองไม่เห็นเงาของเขา ชาญวิทย์ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของเขา แต่ในยามนี้ ภาพนั้นกลับดูเหมือนเงาปีศาจร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "มันอาจจะ... เสี่ยงเกินไปนะ"
"ความเสี่ยง... คือส่วนหนึ่งของเกม" เสียงของชาญวิทย์ดังขึ้นอย่างราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก "และเรา... กำลังจะเล่นเกมนี้... ให้ถึงที่สุด"
ฟ้าใสแอบฟังอยู่หลังประตูบานเลื่อนที่ปิดไม่สนิท เธอไม่รู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร รู้เพียงแค่ว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง จึงแอบตามชาญวิทย์มา และบังเอิญได้ยินบทสนทนาที่ทำให้เธอรู้สึกเย็นสันหลังวาบ
"แต่... ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด... เธอคนนั้น... ยังอยู่ที่นี่นะ" ชายคนนั้นพูดต่อ "ถ้าเธอรู้... ว่าเรากำลังจะทำอะไร... เธออาจจะ... ขัดขวาง"
"เธอ... จะไม่มีวันรู้" ชาญวิทย์ตอบเสียงเฉียบขาด "เพราะเธอ... จะถูกทำให้... เชื่อ... ว่าทุกอย่าง... เป็นไปตามที่ฉันต้องการ"
ฟ้าใสขมวดคิ้วแน่น คำพูดของพวกเขาฟังดูคลุมเครือ แต่เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคุกคามเธอโดยตรง "แผนการ... เกี่ยวกับฉัน?" เธอพึมพำกับตัวเอง หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง
"แล้ว... ถ้าเกิด... มีใคร... เข้ามา... ขัดขวาง... ล่ะ?" ชายคนนั้นถามด้วยความกังวล
ชาญวิทย์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด "ถ้าเป็นเช่นนั้น... ก็จะต้อง... จัดการ... กับคนๆ นั้น... ให้... หายไป... จาก... เกม... นี้... ซะ"
คำว่า "หายไป" ทำให้ฟ้าใสเบิกตากว้าง เธอรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะหยุดหมุน เธอไม่เคยคิดว่าชาญวิทย์จะโหดเ***้ยมถึงเพียงนี้
"แล้ว... เด็ก... ล่ะ?" ชายคนนั้นถามต่อ "เรา... จะทำอย่างไร... กับ... เด็ก... ในท้อง... ของเธอ?"
ฟ้าใสแทบจะสำลักลมหายใจของตัวเอง เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะพูดถึงเรื่องลูกของเธอได้อย่างเลือดเย็นเช่นนี้ "เด็ก... คือ... สิ่งที่เรา... ต้อง... ระมัดระวัง... เป็นพิเศษ" ชาญวิทย์ตอบเสียงเครียด "มัน... คือ... กุญแจ... สำคัญ... ที่จะ... ทำให้... แผนการ... ของเรา... สำเร็จ... ลุล่วง"
"แต่... ถ้า... มัน... เกิด... ผิดแผน... ล่ะ?" ชายคนนั้นถามอีกครั้ง
ชาญวิทย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ถ้า... มัน... เกิด... ผิดแผน..." เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง "ฉัน... จะ... จัดการ... กับ... ทุกอย่าง... เอง"
"คุณ... มั่นใจ... เหรอ... ครับ?"
"มั่นใจ... อย่าง...ที่สุด" ชาญวิทย์ตอบเสียงหนักแน่น "เพราะ... ฉัน... จะ... ไม่มี... วัน... ยอม... ให้... ใคร... มา... ขัดขวาง... แผนการ... นี้... ได้... อีก... ต่อไป"
บทสนทนาของพวกเขาสิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไป ฟ้าใสยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สมองของเธอว่างเปล่า เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ความกลัวและความสับสนถาโถมเข้าใส่เธออย่างรุนแรง
เธอค่อยๆ ถอยหลังออกมาจากประตูอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่ให้เกิดเสียงใดๆ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เธอรีบวิ่งกลับไปที่ห้องของเธอ ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา
"แผนการ... อะไรกันแน่?" เธอถามตัวเองซ้ำๆ "แล้ว... ฉัน... คือ... ส่วนหนึ่ง... ของแผนการนั้น... อย่างไร?"
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาว แต่ในยามนี้ ดวงดาวเหล่านั้นกลับดูเหมือนดวงตาที่กำลังจับจ้องมาที่เธอ ราวกับจะเย้ยหยันในความโง่เขลาของเธอ
เธอคิดถึงชาญวิทย์ ใบหน้าของเขาที่เคยดูอบอุ่นเมื่อครั้งที่เขาปลอบโยนเธอเมื่อคืนนี้ บัดนี้กลับดูอันตรายและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือใครกันแน่? เขาคือคนที่เธอสามารถไว้วางใจได้ หรือเขาคือคนที่กำลังวางแผนจะทำลายเธอ?
"เขา... บอกว่า... เขา... จะ... ปกป้อง... ฉัน... และ... ลูก..." เธอพึมพำกับตัวเอง "แต่... สิ่งที่ฉันได้ยิน... เมื่อกี้... มัน... ตรงกันข้าม... กับ... สิ่งที่เขา... พูด... ทุกอย่าง..."
ความรู้สึกไม่ปลอดภัยถาโถมเข้าใส่เธออย่างรุนแรง เธอเริ่มสงสัยในทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ ความรักที่เขาแสดงออกมา... มันคือของจริง หรือเป็นเพียงภาพลวงตา? ความลับที่เขาปกปิด... มันเกี่ยวพันกับเธอมากแค่ไหน?
เธอตัดสินใจว่า เธอต้องหาคำตอบให้ได้ เธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในตัวเธอ
"ฉัน... ต้อง... รู้... ความจริง" เธอพูดกับตัวเองอย่างหนักแน่น
ในคืนนั้น ฟ้าใสไม่สามารถนอนหลับได้เลย เธอได้แต่ครุ่นคิดถึงบทสนทนาที่ได้ยิน และพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน เธอรู้ดีว่า ชาญวิทย์กำลังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ และความลับนั้น... กำลังจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เช้าวันต่อมา ฟ้าใสพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความตั้งใจที่จะสังเกตการณ์ชาญวิทย์อย่างใกล้ชิด เธอต้องการหาเงื่อนงำเพิ่มเติม เพื่อที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดให้สมบูรณ์
เมื่อเธอลงมาทานอาหารเช้า ชาญวิทย์ก็นั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะแล้ว ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"อรุณสวัสดิ์... ฟ้าใส" เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน
ฟ้าใสพยายามยิ้มตอบ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ... คุณชาญวิทย์"
เธอสังเกตเห็นว่า ชาญวิทย์มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าเขากำลังประเมินอะไรบางอย่าง หรืออาจจะกำลังพยายามจับผิดเธออยู่?
"เมื่อคืน... เธอ... นอนหลับ... สบายดีไหม?" เขาถาม
"สบายดีค่ะ" ฟ้าใสตอบ พยายามเก็บซ่อนความตื่นตระหนกเอาไว้ "ทำไม... คะ?"
ชาญวิทย์ยิ้มบางๆ "เปล่า... แค่เป็นห่วง" เขาตอบ "เธอ... ดู... อ่อนเพลีย... ไปหน่อย"
ฟ้าใสรู้ดีว่าเขาไม่ได้เป็นห่วงเธออย่างแท้จริง เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเหล่านั้น
"ฉัน... แค่... คิดมาก... ไปหน่อยค่ะ" เธอโกหก "เมื่อคืน... ฉัน... รู้สึก... ไม่สบายใจ... นิดหน่อย..."
"ไม่สบายใจ... เรื่องอะไร?" ชาญวิทย์ถามอย่างรวดเร็ว ราวกับจะจับผิดเธอ
"ก็... เรื่อง... อดีต... ของคุณ... น่ะค่ะ" ฟ้าใสตอบ พยายามทำเสียงให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด "ฉัน... แค่... เป็นห่วง... คุณ..."
ชาญวิทย์มองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึก ราวกับจะอ่านใจเธอให้ออก "เธอ... ไม่ต้องห่วง... ฉัน... หรอก" เขาพูด "ฉัน... จัดการ... ทุกอย่าง... ได้... เอง"
"แต่..." ฟ้าใสเอ่ยขึ้น "ถ้า... คุณ... ต้องการ... ใครสักคน... ที่จะ... ปรึกษา... ฉัน... ยินดี... นะคะ..."
ชาญวิทย์หัวเราะเบาๆ "ขอบใจ... มาก... ฟ้าใส" เขาตอบ "แต่... บางเรื่อง... มัน... ลึกซึ้ง... เกินกว่า... ที่... ใคร... จะ... เข้าใจ... ได้..."
บทสนทนาของพวกเขาก็ةถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ของชาญวิทย์อีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของเขา
ชาญวิทย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นทันที
"มีอะไร... หรือคะ?" ฟ้าใสถามอย่างอดไม่ได้
"ไม่มีอะไร... มากมาย" ชาญวิทย์ตอบ พยายามเก็บซ่อนความกังวลเอาไว้ "แค่... เรื่องงาน... เล็กๆ... น้อยๆ..."
แต่ฟ้าใสสัมผัสได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องงาน เขาดูร้อนรนผิดปกติ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญกำลังจะเกิดขึ้น
"คุณ... จะ... ไป... ไหน... คะ?" เธอถาม
"ฉัน... ต้อง... ออกไป... ข้างนอก... สักครู่" ชาญวิทย์ตอบ "มี... ธุระ... ด่วน..."
เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองฟ้าใส "เธอ... อยู่... ที่นี่... อย่าง... ปลอดภัย... นะ"
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอร้อง ฟ้าใสรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งเมื่อเขาพูดเช่นนั้น ราวกับว่าเขากำลังจะทิ้งเธอให้อยู่เพียงลำพัง กับอันตรายที่มองไม่เห็น
"คุณ... จะ... กลับ... มา... เมื่อไหร่... คะ?" เธอถาม
ชาญวิทย์ยิ้มบางๆ "เร็วที่สุด... เท่าที่จะ... ทำได้" เขาตอบ "แต่... ถ้า... ฉัน... ไม่... กลับ... มา... เร็ว... เกินไป... เธอ... ก็... อย่า... เพิ่ง... ตกใจ... ล่ะ"
คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้ฟ้าใสตัวแข็งทื่อ เธอไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่เธอสัมผัสได้ถึงความไม่แน่นอนบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"คุณ... จะ... ไป... จริงๆ... หรือคะ?" เธอถามเสียงสั่น
ชาญวิทย์พยักหน้า "ใช่" เขาตอบ "และ... เมื่อ... ฉัน... กลับ... มา... ทุกอย่าง... จะ... เปลี่ยนไป... อย่าง... สิ้นเชิง..."
เขาเดินออกไปจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เธอรู้ดีว่า ชาญวิทย์กำลังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ และความลับนั้น... กำลังจะเปิดเผยในไม่ช้า... และอาจจะนำพาเธอไปสู่ชะตากรรมที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ที่ลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก