"คุณ... ดู... มีความสุข... ดีนะ... วันนี้" เสียงทุ้มนุ่มของชาญวิทย์ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมห้องนั่งเล่นยามบ่าย ชาญวิทย์เดินเข้ามาหาฟ้าใสที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนผิดปกติ ซึ่งทำให้ฟ้าใสรู้สึกแปลกใจ
ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวาน ชาญวิทย์ก็เปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนละคน จากมหาเศรษฐีผู้เย็นชาและซ่อนเร้น กลายเป็นสุภาพบุรุษที่คอยเอาใจใส่เธออย่างไม่ขาดสาย เขาจัดหาอาหารโปรดให้เธอ ชวนเธอพูดคุยเรื่องต่างๆ อย่างเปิดอก และแม้กระทั่ง... ดูแลเธออย่างใกล้ชิดเมื่อเธอรู้สึกไม่สบาย
"ขอบคุณค่ะ" ฟ้าใสตอบ พยายามยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ในใจจะยังคงหวาดระแวงอยู่ลึกๆ เธอยังคงจำบทสนทนาที่แอบได้ยินเมื่อวานได้ดี และไม่แน่ใจว่าการเปลี่ยนแปลงของเขาในครั้งนี้ เป็นเพราะความรู้สึกที่แท้จริง หรือเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการที่เขาพูดถึง
"มีอะไร... ที่เธอ... อยากได้... เป็นพิเศษ... ไหม?" ชาญวิทย์ถามพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ "บอกฉัน... ได้เลยนะ"
ฟ้าใสชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร "ฉัน... ก็... มี... ทุกอย่าง... แล้ว... ค่ะ" เธอตอบอย่างอ้อมแอ้ม
"ไม่..." ชาญวิทย์ส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน... อยาก... ให้... เธอ... มี... ความสุข... ที่สุด" เขาพูด ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะสื่อถึงความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด "และ... ถ้า... มี... อะไร... ที่... ฉัน... สามารถ... ทำ... ให้... เธอ... มี... ความสุข... ได้... ฉัน... ก็... อยาก... จะ... ทำ... มัน... ให้... เธอ..."
เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ฉัน... รู้... ว่า... เธอ... กลัว... ฉัน..." เขาพูดเสียงเบา "และ... ฉัน... ก็... เข้าใจ... ดี... ว่า... ทำไม..."
ฟ้าใสเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย "คุณ... หมายความ... ว่า... อย่างไร... คะ?"
"ฉัน... รู้... ว่า... ฉัน... เคย... ทำ... ให้... เธอ... รู้สึก... ไม่สบายใจ..." ชาญวิทย์กล่าวต่อ "แต่... ตอนนี้... ฉัน... อยาก... จะ... เปลี่ยน... ตัวเอง... เพื่อ... เธอ..."
เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ "ฉัน... อยาก... ให้... เธอ... รู้... ว่า... ฉัน... กำลัง... พยายาม... จริงๆ..."
หัวใจของฟ้าใสเต้นแรง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา และคำพูดของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอเริ่มสงสัยว่า... บางที... ชาญวิทย์อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดก็ได้
"ฉัน... ไม่รู้... จะ... พูด... อะไร... ดี..." ฟ้าใสเอ่ยเสียงแผ่วเบา "แต่... ฉัน... รู้สึก... ขอบคุณ... คุณ... นะคะ..."
ชาญวิทย์ยิ้มกว้างขึ้น "ไม่ต้อง... ขอบคุณ... หรอก" เขาพูด "แค่... เธอ... ยิ้ม... ได้... ฉัน... ก็... ดีใจ... แล้ว..."
เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้าไปกอดอย่างแผ่วเบา ฟ้าใสรู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยไออุ่นแห่งความรักที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน เธอซบหน้าลงกับอกของเขา พยายามจะเชื่อในสิ่งที่เธอสัมผัสได้
"ฉัน... รัก... เธอ... ฟ้าใส" ชาญวิทย์กระซิบข้างหูเธอ
คำพูดนั้น ทำให้ฟ้าใสแทบจะหยุดหายใจ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดคำว่า "รัก" กับเธอได้จริงๆ หรือนี่คือความจริง? หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกล่อเธอ?
"ฉัน... ก็... รัก... คุณ... ค่ะ" ฟ้าใสตอบอย่างแผ่วเบา แม้ในใจจะยังคงมีเสียงเตือนดังขึ้นมา
"ดีใจ... จัง..." ชาญวิทย์พูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "ฉัน... จะ... ดูแล... เธอ... ให้... ดี... ที่สุด... เลย..."
หลายวันที่ผ่านไป ชาญวิทย์ยังคงปฏิบัติต่อฟ้าใสอย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่ เขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและมีความสุข เขาพาเธอไปเที่ยวที่สวยงาม ซื้อของขวัญให้เธอ และพูดคุยกับเธอด้วยความรัก
ฟ้าใสเริ่มเชื่อว่า ชาญวิทย์อาจจะไม่ได้มีเจตนาร้ายอย่างที่เธอคิด ความรักที่เขามอบให้ ทำให้เธอเริ่มวางใจ และความสงสัยในตัวเขาค่อยๆ จางหายไป
แต่แล้ว... คืนหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะหลับ ชาญวิทย์ก็ได้รับโทรศัพท์ เขาเดินออกไปคุยข้างนอกห้องอย่างเงียบๆ ฟ้าใสได้ยินเสียงเขาพูดแผ่วเบา แต่เธอไม่สามารถจับใจความได้ชัดเจน
เมื่อเขากลับเข้ามาในห้อง เขาก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดอีกครั้ง ราวกับว่ามีเรื่องสำคัญบางอย่างเกิดขึ้น
"คุณ... เป็นอะไร... ไปคะ?" ฟ้าใสถามอย่างกังวล
ชาญวิทย์มองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน "ไม่มีอะไร... มากมาย" เขาตอบ "แค่... เรื่องงาน... เล็กๆ... น้อยๆ..."
แต่ฟ้าใสสัมผัสได้ว่า มันไม่ใช่เรื่องงาน เขาดูร้อนรนผิดปกติ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่สำคัญกำลังจะเกิดขึ้น
"คุณ... จะ... ไป... ไหน... คะ?" เธอถาม
"ฉัน... ต้อง... ออกไป... ข้างนอก... สักครู่" ชาญวิทย์ตอบ "มี... ธุระ... ด่วน..."
เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองฟ้าใส "เธอ... อยู่... ที่นี่... อย่าง... ปลอดภัย... นะ"
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอร้อง ฟ้าใสรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งเมื่อเขาพูดเช่นนั้น ราวกับว่าเขากำลังจะทิ้งเธอให้อยู่เพียงลำพัง กับอันตรายที่มองไม่เห็น
"คุณ... จะ... กลับ... มา... เมื่อไหร่... คะ?" เธอถาม
ชาญวิทย์ยิ้มบางๆ "เร็วที่สุด... เท่าที่จะ... ทำได้" เขาตอบ "แต่... ถ้า... ฉัน... ไม่... กลับ... มา... เร็ว... เกินไป... เธอ... ก็... อย่า... เพิ่ง... ตกใจ... ล่ะ"
คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้ฟ้าใสตัวแข็งทื่อ เธอไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่เธอสัมผัสได้ถึงความไม่แน่นอนบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"คุณ... จะ... ไป... จริงๆ... หรือคะ?" เธอถามเสียงสั่น
ชาญวิทย์พยักหน้า "ใช่" เขาตอบ "และ... เมื่อ... ฉัน... กลับ... มา... ทุกอย่าง... จะ... เปลี่ยนไป... อย่าง... สิ้นเชิง..."
เขาเดินออกไปจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เธอรู้ดีว่า ชาญวิทย์กำลังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ และความลับนั้น... กำลังจะเปิดเผยในไม่ช้า... และอาจจะนำพาเธอไปสู่ชะตากรรมที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ฟ้าใสเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกบ้าน เธอเห็นรถคันหรูของชาญวิทย์ขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเงียบสงัด
เธอถอนหายใจยาวๆ พยายามรวบรวมสติ "ฉัน... ต้อง... ทำอะไร... สักอย่าง..." เธอพึมพำกับตัวเอง
เธอเดินกลับมาที่โซฟา นั่งลงอย่างอ่อนแรง ความรู้สึกหวาดระแวงกลับมาอีกครั้ง ชาญวิทย์อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด ความรักที่เขาแสดงออกมา อาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อเธอ
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พยายามจะโทรหาใครสักคน แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะโทรหาใครดี
ทันใดนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ใต้หมอนของโซฟา เป็นซองจดหมายสีขาวที่ถูกซ่อนไว้
ด้วยความสงสัย ฟ้าใสหยิบซองจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน ข้างในเป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือของชาญวิทย์
"ถึง... ฟ้าใส... ที่รัก"
ข้อความนั้นทำเอาฟ้าใสใจเต้นแรง เธออ่านต่อไปด้วยความหวังและความกังวล
"หากเธอ... กำลัง... อ่าน... จดหมาย... ฉบับ... นี้... แสดง... ว่า... ฉัน... ได้... ทำ... ใน... สิ่ง... ที่... ฉัน... ต้อง... ทำ... แล้ว..."
ฟ้าใสขมวดคิ้วแน่น "สิ่งที่... เขา... ต้อง... ทำ... คือ... อะไร... กัน... แน่?"
"ฉัน... ขอ... โทษ... ที่... หลอก... ลวง... เธอ..." ชาญวิทย์เขียนต่อ "แต่... บางครั้ง... การ... หลอก... ลวง... ก็... เป็น... สิ่ง... ที่... จำเป็น... เพื่อ... ปกป้อง... คน... ที่... เรา... รัก..."
"ปกป้อง... ฉัน... จาก... อะไร... กัน... แน่?" ฟ้าใสพึมพำ
"แผนการ... ของ... ฉัน... มัน... ซับซ้อน... เกินกว่า... ที่... เธอ... จะ... เข้าใจ... ได้... ใน... ตอน... นี้..."
"แต่... ขอ... ให้... เธอ... เชื่อ... ไว้... ว่า... ทุก... สิ่ง... ที่... ฉัน... ทำ... มัน... เพื่อ... ตัว... ของ... เธอ... และ... ลูก... ของ... เรา..."
"เมื่อ... ทุกอย่าง... จบ... ลง... ฉัน... จะ... กลับ... มา... และ... อธิบาย... ทุกอย่าง... ให้... เธอ... ฟัง..."
"แต่... จน... กว่า... จะ... ถึง... วัน... นั้น... ขอ... ให้... เธอ... อยู่... อย่าง... ปลอดภัย... และ... อย่า... ไว้... ใจ... ใคร... ทั้ง... สิ้น..."
"รัก... เธอ... เสมอ... ชาญวิทย์..."
ฟ้าใสนั่งนิ่งอยู่กับที่ มือของเธอสั่นเทา เธออ่านจดหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดของชาญวิทย์ทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม
ภาพลวงตา... ความรัก... ความลับ... ทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่? เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครอีกต่อไป
ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอกบ้าน เสียงดังคล้ายกับเสียงปืนดังขึ้นมาถึงสองนัด!
ฟ้าใสสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง และสิ่งที่เธอเห็น ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
ที่ลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก