"วิชัย" ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ราวกับเป็นสัญญาณเตือนภัยร้ายที่ดังขึ้นในใจของฟ้าใส หญิงสาวนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะกระเด็นออกมานอกอก ร่างกายของเธอเย็นเยียบไปทั่วทั้งร่าง
เธอไม่เคยคิดเลยว่า เขาจะติดต่อเธอมาอีก หลังจากวันที่เขาประจันหน้ากับเธอ และกล่าวคำตัดขาดอย่างรุนแรง วันนั้นเธอเจ็บปวดมาก วันนั้นเธอคิดว่าเธอจะไม่มีวันให้อภัยเขาได้อีกต่อไป แต่บัดนี้... เมื่อชื่อของเขาปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอกลับรู้สึกถึงความสับสนที่ถาโถมเข้าใส่
"ฉัน... ฉันควรจะรับสายดีไหม" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอรู้ดีว่าการได้ยินเสียงของวิชัย อาจจะยิ่งทำให้ความเจ็บปวดในใจของเธอทวีคูณขึ้นไปอีก
แต่แล้ว... สัญชาตญาณบางอย่างก็บอกให้เธอทำเช่นนั้น เธอต้องการรู้ ว่าทำไมเขาถึงโทรมา เธอต้องการรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ
ด้วยมือที่สั่นเทา ฟ้าใสก็กดรับสาย "ฮัลโหล..." เสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นเครือ
"ฟ้าใส! เธออยู่ที่ไหน!" เสียงของวิชัยดังมาอย่างร้อนรน ราวกับเขากำลังเป็นห่วงเป็นใยเธออย่างแท้จริง
"ฉัน... ฉันอยู่ที่นี่" เธอตอบอย่างอ้อมแอ้ม
"เธอเป็นอะไรไป! ทำไมเสียงถึงเป็นแบบนี้! เกิดอะไรขึ้น!" วิชัยถามต่ออย่างไม่ลดละ
ฟ้าใสหลับตาลง พยายามระงับอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ในอก เธอรู้ดีว่า เธอไม่สามารถหลอกเขาได้อีกต่อไป และเธอไม่ต้องการที่จะหลอกเขาอีกต่อไป
"คุณ... คุณมาทำอะไรคะ" เธอถามกลับ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
"ฉัน... ฉันเป็นห่วงเธอ" วิชัยตอบ "ฉันรู้ว่าวันนั้นฉันทำร้ายจิตใจเธอมากเกินไป... ฉันเสียใจ... ฉันอยากจะขอโทษเธอ"
คำขอโทษของวิชัย ทำให้ฟ้าใสรู้สึกชาไปทั้งหัวใจ เธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรดี คำขอโทษของเขา... มันมีความหมายอะไรกับเธออีกต่อไปแล้ว หลังจากที่เธอได้รู้ความจริงทั้งหมด?
"คุณ... คุณรู้ความจริงแล้วเหรอคะ" ฟ้าใสถามเสียงเบา
"ความจริง? ความจริงอะไร" วิชัยถามด้วยความสงสัย
ฟ้าใสหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณ... คุณยังไม่รู้เหรอคะ"
"ไม่รู้... ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร" วิชัยตอบ "ฟ้าใส... บอกฉันมาสิ... เกิดอะไรขึ้น"
"ชาญวิทย์... เขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง" ฟ้าใสกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "เขา... เขาหลอกใช้ฉัน... เพื่อแก้แค้นคุณ"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับวิชัยกำลังประมวลผลข้อมูลที่ฟ้าใสเพิ่งจะบอก "ชาญวิทย์... คนนั้นน่ะเหรอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ
"ค่ะ... เขาเป็นคนเดียวกับที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ที่นี่... เขาเป็นคนเดียวกับที่ทำให้เราต้องทะเลาะกัน" ฟ้าใสกล่าวต่อ "เขา... เขาจ้างวานคน... ทำให้ฉันดูเหมือนเป็นผู้หญิงไม่ดี... แล้วก็... แล้วก็ทำให้คุณเกลียดฉัน"
"ไม่จริง! ไม่มีทาง!" วิชัยปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "ชาญวิทย์... เขาไม่มีทางทำแบบนั้นได้"
"คุณ... คุณเชื่อเขาเหรอคะ" ฟ้าใสถามเสียงสั่นเครือ "คุณ... คุณเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ดี... คุณเชื่อว่าฉันเห็นแก่เงิน... คุณเชื่อว่าฉันทรยศคุณ"
"ฉัน... ฉัน... " วิชัยอ้ำอ่าง "วันนั้น... วันนั้นฉันโกรธมาก... ฉันเห็น... ฉันเห็นอะไรบางอย่าง... ที่ทำให้ฉันเข้าใจผิดไปหมด"
"คุณเห็นอะไรคะ" ฟ้าใสถามต่อ "คุณเห็นภาพลวงตาที่ชาญวิทย์สร้างขึ้นมาเหรอคะ"
"ฉัน... ฉันไม่รู้" วิชัยตอบด้วยเสียงอ่อนแรง "แต่... ตอนนี้... พอได้ยินเธอพูดแบบนี้... ฉันก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว"
"คุณควรจะแน่ใจ" ฟ้าใสกล่าว "เพราะมันคือความจริง... ความจริงที่โหดร้าย"
เธอถอนหายใจยาว "ฉัน... ฉันจะบอกคุณให้หมดทุกอย่าง... คุณจะได้รู้ว่าชาญวิทย์เป็นคนยังไง"
ฟ้าใสเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้ค้นพบให้วิชัยฟัง ตั้งแต่การสืบหาข้อมูล การวางแผนล่อลวง การจ้างวานผู้คน การทำให้เธอและวิชัยทะเลาะกัน และการบังคับให้เธอมาอยู่ที่นี่ภายใต้ข้ออ้างเรื่องการตั้งครรภ์
ขณะที่เธอเล่าไป น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลรินออกมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดและความผิดหวังมันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน
"แล้ว... แล้วคุณเชื่อฉันไหมคะ" ฟ้าใสถามเมื่อเล่าจบ
"ฉัน... ฉันเชื่อเธอ" วิชัยตอบเสียงหนักแน่น "ฉันขอโทษนะฟ้าใส... ที่ฉันไม่เคยเชื่อใจเธอเลย... ที่ฉันปล่อยให้ตัวเองถูกหลอกได้ง่ายๆ"
"ไม่เป็นไรค่ะ" ฟ้าใสกล่าว "ตอนนี้... คุณรู้ความจริงแล้ว... ก็พอแล้ว"
"แต่... แล้วชาญวิทย์ล่ะ" วิชัยถาม "เขาจะทำยังไงต่อไป"
"ฉัน... ฉันไม่รู้" ฟ้าใสตอบ "แต่ฉัน... ฉันจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป"
"เธอจะไปไหน" วิชัยถามด้วยความห่วงใย
"ฉัน... ฉันไม่รู้" ฟ้าใสตอบ "แต่ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายฉันอีกต่อไป"
ทันใดนั้นเอง เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชาญวิทย์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธจัด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของฟ้าใสที่กำลังพูดโทรศัพท์อยู่
"เธอ... เธอกำลังคุยกับใคร!" ชาญวิทย์ถามเสียงเข้ม
ฟ้าใสตกใจจนแทบจะทำโทรศัพท์หล่น เธอรีบวางสายทันที
"คุณ... คุณมาทำไม" เธอถามเสียงสั่น
"ฉันมาหาเธอ!" ชาญวิทย์ตะโกน "ฉันเห็นเธออยู่ในห้องนี้... ฉันนึกว่าเธอจะอยู่กับฉัน!"
"ไม่... ฉันไม่ต้องการอยู่กับคุณอีกต่อไป!" ฟ้าใสตะโกนกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว!"
"ความจริงอะไร!" ชาญวิทย์ถาม ใบหน้าของเขาดูสับสน
"คุณ... คุณหลอกใช้ฉัน! คุณทำลายชีวิตฉัน! คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นของคุณ!" ฟ้าใสกล่าวอย่างไม่เกรงกลัว "ฉัน... ฉันเกลียดคุณ!"
คำพูดของฟ้าใสทำให้ชาญวิทย์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง
"ฟ้าใส... เธอ... เธอพูดอะไร" เขาถามเสียงแผ่วเบา
"ฉันพูดความจริง!" ฟ้าใสตะโกน "ฉันไม่เคยรักคุณเลย! และฉันจะไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่คุณทำ!"
น้ำตาของฟ้าใสไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้สึกราวกับหัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เธอไม่สามารถทนอยู่ต่อหน้าเขาได้อีกต่อไป
"ฉัน... ฉันจะไปจากที่นี่!" เธอประกาศเสียงดัง
"เธอจะไปไหน!" ชาญวิทย์พยายามจะคว้าแขนเธอ แต่ฟ้าใสสะบัดออกอย่างแรง
"ไปจากชีวิตของคุณ!" ฟ้าใสกล่าว ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง ทิ้งให้ชาญวิทย์ยืนนิ่งอยู่กับคำพูดของเธอ เพียงลำพัง
เธอวิ่งไปตามทางเดินอย่างไม่คิดชีวิต หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความโกรธ ความเสียใจ และความผิดหวัง เธอไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหน แต่เธอรู้เพียงแค่ว่า เธอต้องออกไปจากที่นี่... จากที่ลึกลับแห่งนี้... ที่เต็มไปด้วยความลับและการทรยศหักหลัง
เมื่อเธอวิ่งมาถึงประตูใหญ่ เธอก็เปิดมันออก และก้าวออกไปสู่โลกภายนอก ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง
แต่แล้ว... ขณะที่เธอจะก้าวออกไป... เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว... และ...
ที่ลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก