ตอนที่ 25 — บทเรียนจากความผิดพลาด

“ชาญวิทย์… นี่คุณกำลังจะบอกว่า… คุณ… คุณยอมรับผิดจริงๆ เหรอ?” เสียงของฟ้าใสสั่นเครือ ปนเปไปกับความไม่เชื่อที่ฉายชัดในแววตาคู่สวยที่มองสบกับใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า

ถ้อยคำที่หลุดออกจากปากของเขา ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของเธอ ‌แสงแดดยามบ่ายที่เคยสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่หรูหราแห่งนี้ กลับดูมัวหม่นลงไปถนัดตา อากาศรอบกายหนาวยะเยือกจนเธอแทบจะกลั้นหายใจ

ชาญวิทย์มองลึกลงไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดของฟ้าใส เขาเห็นเงาสะท้อนของความผิดพลาดที่เขาเคยก่อเอาไว้ในนั้น มันคือบาดแผลที่เขารู้ดีว่าได้สร้างไว้ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ

“ใช่ ฟ้าใส… ผมยอมรับผิดทั้งหมด” ​เสียงของเขาทุ้มต่ำ ทว่าหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน “ผมยอมรับว่าผมเห็นแก่ตัว โง่เขลา และหยาบคายเกินไป ผมปล่อยให้ความกลัวและความหวาดระแวงในอดีตมาบดบังความจริงที่อยู่ตรงหน้า ผมมองคุณเป็นเพียงเบี้ยบนกระดานหมากรุก ที่จะใช้เพื่อตอบโต้คนที่ผมเกลียด ‍ผมไม่เคยคิดถึงหัวใจของคุณเลยแม้แต่น้อย”

เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอ ทว่าหยุดอยู่ห่างๆ ไม่กล้าที่จะรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาฉายแววสำนึกผิดอย่างแท้จริง ไม่ใช่การเสแสร้งหรือการพูดเอาตัวรอด

“ผมรู้ว่าคำขอโทษของผมมันอาจจะสายไปเสียแล้ว… และผมก็ไม่หวังว่าคุณจะให้อภัยผมได้ง่ายๆ” เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ‌“แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองอย่างถึงที่สุดแล้ว ผมได้เห็นแล้วว่าความรักที่แท้จริงมันไม่ใช่การครอบครอง ไม่ใช่การบังคับ หรือการซื้อขาย”

คำว่า “ซื้อขาย” ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอจำได้ดีถึงวันแรกที่เธอเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ‍วันที่เธอรู้สึกราวกับถูกตราหน้า ถูกลดทอนความเป็นมนุษย์ให้กลายเป็นเพียงสิ่งของที่ถูกซื้อมาด้วยเงิน

“ผมได้เรียนรู้แล้วว่า ความรักที่แท้จริงคือการให้ คือการเสียสละ คือการมองเห็นคุณค่าของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่เปลือกนอกหรือสิ่งที่ผมต้องการ” ชาญวิทย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ​“ผมทำร้ายคุณมากเกินไป ฟ้าใส… ผมปฏิเสธคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งๆ ที่คุณกำลังต้องการความรักและความเข้าใจมากที่สุด ผมผลักไสคุณให้ไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่โหดร้าย เพียงลำพัง… ทั้งๆ ​ที่ผมเป็นคนเดียวที่ควรจะอยู่เคียงข้างคุณ”

น้ำตาเม็ดใสเริ่มคลอหน่วยอยู่ที่ขอบตาของฟ้าใส เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้จากปากของชาญวิทย์ ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

“ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไร… คุณ… คุณเปลี่ยนไปมาก” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา ​พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนภายใน

“ผมเปลี่ยนไปเพราะคุณ ฟ้าใส” ชาญวิทย์ตอบทันที ดวงตาของเขามีประกายแห่งความหวังเล็กๆ ฉายขึ้น “คุณสอนให้ผมรู้ว่า การมีชีวิตอยู่ไม่ได้หมายความว่าต้องแข็งแกร่งตลอดเวลา คุณแสดงให้ผมเห็นว่า การอ่อนแอในบางครั้ง ไม่ได้ทำให้เราเสียเกียรติ แต่กลับทำให้เราเป็นมนุษย์มากขึ้น… คุณทำให้ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้น… คนที่คู่ควรกับความรัก… คนที่คู่ควรกับ… ลูกของเรา”

คำว่า “ลูกของเรา” ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเฮือกใหญ่ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนเปไปกับความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

“คุณ… คุณรู้แล้วเหรอ?” เธอถามเสียงสั่น

ชาญวิทย์พยักหน้าช้าๆ “ผมรู้มาสักพักแล้ว… ผมสังเกตอาการของคุณมาตลอด… และผมก็… ดีใจเหลือเกินที่รู้ว่า… คุณกำลังจะมอบชีวิตใหม่ให้แก่ผม”

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชาญวิทย์ เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความสุขที่แท้จริง

“ผมอยากรับผิดชอบทุกอย่าง ฟ้าใส… ผมอยากให้ลูกของเราได้เกิดมาในครอบครัวที่สมบูรณ์… ครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรัก… และผมอยากจะเป็นพ่อที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง “ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่าง… ทุกอย่างจริงๆ… เพื่อไถ่โทษในสิ่งที่ผมทำลงไป… เพื่อให้คุณกลับมาเชื่อมั่นในตัวผมอีกครั้ง… และเพื่ออนาคตของลูกของเรา”

เขาเอื้อมมือไปข้างหน้า ทว่าหยุดชะงักเมื่อเห็นแววตาของฟ้าใสที่ยังคงเต็มไปด้วยความลังเล

“ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะขออะไรจากคุณในตอนนี้… แต่ผมอยากจะขอโอกาส… โอกาสครั้งสุดท้าย… ที่จะพิสูจน์ตัวเอง… โอกาสที่จะได้ดูแลคุณ… และลูกของเรา… ให้ดีที่สุด”

บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนที่ดังระคนกันอยู่ ฟ้าใสพยายามประมวลผลทุกคำพูดที่ได้ยิน ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวมากมาย ทั้งความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความโดดเดี่ยวที่เธอเคยเผชิญ

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นถึงความจริงใจที่ฉายชัดในดวงตาของชาญวิทย์ เห็นถึงความสำนึกผิดที่เขาแสดงออกมาอย่างหมดเปลือก เธอไม่เคยคิดเลยว่าชายหนุ่มที่เย็นชาและแข็งกระด้างคนนี้ จะสามารถอ่อนไหวและแสดงความรู้สึกออกมาได้อย่างลึกซึ้งถึงเพียงนี้

“ชาญวิทย์… มันไม่ง่ายเลยนะ…” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา “สิ่งที่ผ่านไปแล้ว… มันทิ้งรอยแผลไว้… และรอยแผลพวกนั้น… มันยังคงเจ็บปวดอยู่”

“ผมเข้าใจครับ… ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณลืมทุกอย่างได้ในพริบตา” ชาญวิทย์ตอบอย่างอ่อนโยน “ผมพร้อมที่จะรอ… รอจนกว่าคุณจะพร้อม… รอจนกว่าคุณจะรู้สึกว่า… ความเจ็บปวดนั้นมันค่อยๆ จางหายไป… ผมจะอยู่ตรงนี้… เป็นกำลังใจให้คุณ… และจะทำทุกวิถีทาง… เพื่อให้คุณรู้สึกปลอดภัย… และมีความสุข”

เขาถอนหายใจเบาๆ “ผมได้พูดคุยกับครอบครัวของผมแล้ว… พวกเขาเข้าใจ… และพร้อมที่จะสนับสนุนผม… และคุณ… และหลานคนแรกของพวกเขา”

คำพูดนี้ทำให้ฟ้าใสรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ถูกทอดทิ้งจากทุกคน

“ส่วนเรื่อง… อดีตของผม…” ชาญวิทย์เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง “ผมได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว… ความลับที่เคยปกคลุมชีวิตของผม… มันได้ถูกเปิดเผย… และผมได้ยอมรับผลที่จะตามมา… ผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันมาทำร้ายคุณ… หรือลูกของเรา… อีกต่อไป”

เขาเดินเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ “ผมรู้ว่าผมอาจจะดูสิ้นหวังในสายตาคุณ… แต่ผมอยากให้คุณเชื่อ… เชื่อในความตั้งใจของผม… เชื่อว่าผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อคุณ… และเพื่อลูกของเรา”

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“ผม… ผมไม่รู้… ว่าจะเชื่อคุณได้แค่ไหน…” เธอสารภาพ “แต่… คุณได้แสดงให้ผมเห็น… ว่าคุณ… ไม่ได้เป็นเหมือนที่ผมเคยคิด…”

ชาญวิทย์ยิ้มรับ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ “ขอบคุณครับ ฟ้าใส… ขอบคุณที่ยังให้โอกาสผม… แม้เพียงเล็กน้อย…”

เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือข้างหนึ่งยกขึ้นประคองใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง

“ผมสัญญา… ผมจะทำให้คุณมีความสุข… ผมจะดูแลคุณ… และลูกของเรา… ให้ดีที่สุด… ผมจะรักคุณ… ด้วยชีวิต… และหัวใจทั้งหมดที่ผมมี”

น้ำตาเม็ดใสไหลลงมาจากดวงตาของฟ้าใสอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพียงน้ำตาแห่งความเจ็บปวด มันคือน้ำตาแห่งความรู้สึกที่หลากหลาย ปนเปไปกับความหวัง ความสงสัย และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“ชาญวิทย์…” เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ เสียงของเธอขาดห้วง…

แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกไปมากกว่านี้ จู่ๆ เสียงออดที่ประตูห้องนอนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ!