ตอนที่ 4 — รอยแผลที่ยังสด

"เธอทำอะไรที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พิมพ์แทบสำลักน้ำในลำคอ เธอหันขวับไปมองด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพของนนท์ยืนสง่าอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาคมกริบที่จ้องมา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา

"คุณนนท์..." ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ‌ราวกับเป็นคำสาปที่เธอไม่อยากเอ่ยถึง การพบกันโดยบังเอิญในสถานที่ที่ห่างไกลจากโลกเดิมของเธอ กลายเป็นความจริงที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก สิบปีที่แล้ว เธอหนีจากที่นี่ไปพร้อมกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย วันนี้ โชคชะตากลับเหวี่ยงเธอให้กลับมาเผชิญหน้ากับฝันร้ายอีกครั้ง

"ผมถามว่าคุณทำอะไรที่นี่?" นนท์ย้ำเสียงหนักขึ้น ​มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ขณะที่อีกข้างเท้าเอว ดวงตาของเขากวาดมองร่างผอมบางของพิมพ์อย่างสำรวจ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตใจที่ซ่อนเร้น "ผมไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก... โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้"

พิมพ์เม้มริมฝีปากแน่น รู้ดีว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธได้ เธอไม่สามารถโกหกเขาได้อีกต่อไป ‍ไม่เหมือนกับเมื่อสิบปีก่อน ความจริงที่ซ่อนอยู่มันหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียวอีกต่อไป "ฉัน... ฉันมาทำงานค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติให้มั่นคง

"ทำงาน?" นนท์เลิกคิ้วสูง แววตาฉายแววไม่เชื่อ ‌"งานอะไร? งานที่นี่มันต้องผ่านการคัดเลือกที่เข้มงวด ฉันไม่เคยเห็นคุณสมัครงานที่นี่มาก่อน"

"มันเป็น... งานพิเศษค่ะ" พิมพ์พยายามหาคำอธิบายที่ดีที่สุดเท่าที่จะนึกออก แต่เธอก็รู้ดีว่ามันฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด "ฉันจำเป็นต้องหาเงิน และที่นี่... ‍เป็นโอกาสเดียวที่ฉันมี"

นนท์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขากดดันหัวใจของพิมพ์ให้เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเขาที่เธอคุ้นเคยอย่างดี ทำให้ความรู้สึกที่เคยหลับใหลตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "คุณกำลังโกหกฉัน" ​เขาพูดเสียงกระซิบ แต่หนักแน่นจนเธอสัมผัสได้ถึงความจริงที่ซ่อนอยู่

"ฉันไม่ได้โกหกค่ะ" เธอเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะทำให้เขาเชื่อ "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่น"

นนท์พิจารณาใบหน้าของเธออย่างละเอียด รอยช้ำที่หางตาที่ยังไม่จางหายยังคงเด่นชัด ดวงตาที่เคยสดใส ​บัดนี้ฉายแววเหนื่อยล้าและหวาดหวั่น เขาเห็นภาพของเด็กสาวที่เขาเคยรู้จักเมื่อสิบปีก่อน แตกต่างจากผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในวันนี้อย่างสิ้นเชิง "ถ้าคุณจำเป็นต้องหาเงินจริงๆ ทำไมไม่ติดต่อผม? ทำไมต้องมาทำงานแบบนี้?"

คำถามของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจของพิมพ์ เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เขาอยากให้เธอขอความช่วยเหลือจากเขา ​แต่เธอทำไม่ได้ เธอไม่สามารถยื่นมือไปขอความช่วยเหลือจากคนที่เคยทำลายชีวิตของเธอได้ แม้ว่าความจริงจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นก็ตาม

"ฉัน... ไม่สามารถทำแบบนั้นได้ค่ะ" เธอพูดเสียงเบา ก้มหน้าลงมองพื้น พยายามหลบสายตาของเขา "ฉันไม่อยากเป็นภาระของคุณ"

"ภาระ?" นนท์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันและเจ็บปวด "คุณไม่เคยเป็นภาระของผมเลยพิมพ์... แต่ตอนนี้ คุณกำลังทำให้ผมเป็นห่วง"

คำพูดนั้นทำให้พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แววตาของเขาฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธแค้น ไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น เธอสัมผัสได้ถึงความสับสนในแววตาคู่นั้น ราวกับเขากำลังพยายามค้นหาคำตอบบางอย่างที่หายไป

"คุณ... มองฉันเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง" เธอเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

นนท์ถอนหายใจยาว เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ นิ้วของเขาลูบไล้ไปตามรอยช้ำที่หางตาอย่างแผ่วเบา "ผมกำลังพยายามทำความเข้าใจ... ว่าทำไมเด็กสาวที่ผมรู้จักถึงได้เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้"

สัมผัสของเขาทั้งอบอุ่นและเย็นเยียบในเวลาเดียวกัน มันปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดสิบปี ภาพของนนท์ในวัยหนุ่มที่เต็มไปด้วยความสดใส รอยยิ้มที่ทำให้โลกของเธอสว่างไสว ความรู้สึกที่เคยมีให้เขา... ทุกอย่างผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"คุณ... จำฉันไม่ได้แล้วใช่ไหมคะ?" เธอถามเสียงสั่นเครือ ปลายเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

นนท์มองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง "ผมจำคุณได้เสมอพิมพ์... แต่ผมไม่เข้าใจ... ว่าทำไมคุณถึงต้องจากไป... ทำไมคุณถึงต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้"

คำถามของเขาตอกย้ำความผิดของเขาเองในอดีต นนท์รู้ดีว่าเขาคือสาเหตุหนึ่งที่ทำให้พิมพ์ต้องเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ในตอนนี้ เขาทำได้เพียงยืนมองเธอด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น

"ฉัน... ฉันต้องไปแล้วค่ะ" พิมพ์ผละออกจากเขาอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้นานกว่านี้อีกแล้ว การเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ มันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจที่ยังบอบช้ำของเธอ

"เดี๋ยว!" นนท์รั้งแขนเธอไว้แน่น "เรายังคุยกันไม่จบ"

"ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ" พิมพ์พยายามแกะมือของเขาออก แต่เขากลับบีบแน่นขึ้น "ปล่อยฉันนะคะ"

"ผมจะปล่อยคุณก็ต่อเมื่อคุณบอกผมให้ได้ ว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่... และทำไมคุณถึงหลบหน้าผมมาตลอดสิบปี" นนท์จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น ราวกับจะบีบคั้นให้เธอต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด

พิมพ์สบตาเขาอย่างท้าทาย "คุณไม่มีสิทธิ์มาถามฉันแบบนี้!"

"ผมมีสิทธิ์!" นนท์ตะคอกกลับ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่เก็บกดมานาน "เพราะผม... เป็นคนเดียวที่รู้ความจริง!"

คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ชะงักไป เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ความลับที่เธอเก็บงำไว้... เขาคือคนเดียวที่รู้... และการที่เขากล้าเอ่ยปากออกมาแบบนี้ หมายความว่าอย่างไร?

"คุณ... คุณรู้อะไร?" เธอถามเสียงสั่น

นนท์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง "ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่ขโมย... แต่ผมก็เลือกที่จะเงียบ"

คำสารภาพนั้นทิ่มแทงหัวใจของพิมพ์ราวกับมีดนับพันเล่ม เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะยอมรับออกมาตรงๆ แบบนี้ ความรู้สึกผิดที่เขาเก็บงำไว้ มันหนักหนาสาหัสแค่ไหน?

"แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะคะ?" น้ำเสียงของพิมพ์เต็มไปด้วยความตัดพ้อ

นนท์กัดฟันแน่น "เพราะตอนนั้น... ผมยังเด็กเกินไป... ผมกลัว... ผมไม่รู้จะทำอย่างไร"

"แต่คุณก็เลือกที่จะปล่อยให้ฉันแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว!" พิมพ์ตะคอกกลับ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณปล่อยให้ฉันถูกตราหน้าว่าเป็นคนเลว... คุณปล่อยให้ฉันต้องหนีไปจากที่นี่... ไปอย่างเดียวดาย!"

"ผมขอโทษ..." นนท์พูดเสียงแผ่วเบา แต่สำหรับพิมพ์แล้ว คำขอโทษนั้นมันช่างไร้ค่าเหลือเกิน

"ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของคุณ!" พิมพ์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง "ฉันต้องการให้คุณรู้ว่า... คุณได้ทำลายชีวิตของฉันไปแล้ว!"

เธอหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นนท์ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองตามร่างของเธอที่หายลับไปในความมืด ความลับที่เขาเก็บงำมานาน มันได้เปิดเผยออกมาแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งทำให้รอยแผลระหว่างเขากับพิมพ์ลึกขึ้นไปอีก