ตอนที่ 10 — บทลงโทษที่รุนแรง

"นี่คือสิ่งที่เธอคู่ควร!" เสียงตะโกนก้องสะท้อนไปทั่วห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา บรรยากาศที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเกลียดชัง กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของพิมพ์บีบรัด เธอทรุดตัวลงกับพื้นไม้เนื้อดี ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนย้อนกลับมาหลอกหลอนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

นนท์ยืนมองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธเกรี้ยว มือข้างหนึ่งของเขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด อีกข้างหนึ่งชูซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มขึ้น ‌ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่สาดส่องลงมา ใบหน้าของเขายิ่งดูแข็งกร้าวและไร้ความปรานี "เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอเดินลอยหน้าลอยตาไปได้อย่างไร หลังจากสิ่งที่เธอทำ!"

พิมพ์เงยหน้ามองเขา ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้เต็มไปด้วยรอยน้ำตาที่เหือดแห้ง เธอพยายามอธิบาย แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ​"นนท์... เรื่องมันไม่เป็นแบบนั้น..."

"ไม่เป็นแบบนั้นเหรอ?" นนท์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน "แล้วที่อยู่ในมือฉันนี่มันคืออะไร? พยานปากเอกที่เห็นเธอล้วงกระเป๋าแม่ฉัน? หลักฐานที่พิสูจน์ว่าเธอขโมยเพชรของแม่ไป? หรือภาพจากกล้องวงจรปิดที่เธอพยายามจะลบมันทิ้ง?"

พิมพ์ตัวสั่นสะท้าน คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ามาในหัวใจ ‍เธอไม่เคยคิดว่านนท์จะเชื่อคำกล่าวหาเหล่านั้นอย่างง่ายดาย โดยไม่คิดจะหาความจริง หรือแม้แต่จะรับฟังคำอธิบายของเธอเลยแม้แต่น้อย "นนท์... ฟังฉันนะ..."

"ฉันไม่ต้องฟังอะไรทั้งนั้น!" นนท์แทรกขึ้นมาเสียงดัง "ฉันเห็นมากับตา! ฉันได้ยินมากับหู! ‌เธอคือขโมย! เธอทำลายชื่อเสียงของครอบครัวฉัน! ทำลายความเชื่อใจที่ฉันมีให้เธอ! ทั้งหมดที่เธอทำมันคือการทรยศ!"

เขาเดินเข้ามาประชิดตัวพิมพ์ ย่อตัวลงมาใบหน้าใกล้ๆ กัน "เธอรู้ไหม? ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ‍ฉันเจ็บปวดแค่ไหน? ทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอในข่าว ทุกครั้งที่ได้ยินคนพูดถึงเธอ ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบคั้นหัวใจ ฉันพยายามจะลืมเธอ แต่ยิ่งพยายาม ลืมเท่าไหร่ ยิ่งจำได้ชัดเจนถึงใบหน้าที่เคยยิ้มแย้ม ​ท่าทางที่เคยอ่อนโยน แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ภาพลวงตา!"

พิมพ์น้ำตาไหลพราก เธอไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป "นนท์... ฉันเข้าใจว่าเธอโกรธ... แต่... ได้โปรด... เชื่อฉันเถอะ... ​ฉันไม่ได้ขโมยมันไป..."

"เชื่อเธอ?" นนท์ตะคอก "ฉันควรจะเชื่อเธออย่างนั้นเหรอ? หลังจากที่เธอทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว? สิ่งที่เธอทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัยได้!"

เขากลุกขึ้นยืน หันหลังให้เธอ "ฉันกำลังจะทำในสิ่งที่ควรจะทำมาตั้งแต่สิบปีที่แล้ว" เขาหยิบซองเอกสารขึ้นมาอีกครั้ง ​"นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่จะทำให้เธอได้รับโทษที่สาสมกับสิ่งที่เธอทำ! ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร จะมีอำนาจแค่ไหน ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปไหนได้!"

พิมพ์มองตามแผ่นหลังกว้างของนนท์ที่ห่างออกไปเรื่อยๆ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นไม่ใช่คำขู่ เขาจะทำจริงๆ และครั้งนี้ เธอคงไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว เธอเคยคิดว่าการได้กลับมาพบกันอีกครั้ง จะนำพาความเข้าใจและโอกาสในการแก้ไขอดีต แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับกลายเป็นบทลงโทษที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

"ฉัน... ฉันจะทำทุกอย่าง... เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉัน..." พิมพ์พึมพำกับตัวเอง แม้ว่าคำพูดนั้นจะดูเลื่อนลอยในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง แต่ก็เป็นสิ่งเดียวที่เธอจะยึดมั่นเอาไว้ได้

นนท์เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์อยู่กับความมืดและความเงียบที่กดดัน เธอหลับตาลง กุมหัวใจตัวเองไว้แน่น ราวกับจะประคองไม่ให้มันแตกสลายไปเสียก่อน "นนท์... ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันเลย..."

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะหยั่งถึง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของพิมพ์ที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น

"เสียใจด้วยนะครับ คุณพิมพ์" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา "แต่ดูเหมือนว่า ความจริงที่รอคอยมานาน กำลังจะถูกเปิดเผยในแบบที่... คุณอาจจะคาดไม่ถึง"

พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความหวังที่ริบหรี่ "คุณ... คุณเป็นใคร?"

ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้น "ผม... คือคนที่ช่วยให้คุณหลุดพ้นจากวงกตแห่งความเจ็บปวดนี้ไงครับ... คุณพิมพ์"