ตอนที่ 19 — ข่าวคราวที่กลับมา

"เธอได้ยินข่าวเกี่ยวกับพิมพ์ไหม?" เสียงห้าวทุ้มของนนท์ดังขึ้น ขณะที่เขากำลังจิบกาแฟดำยามเช้า ดวงตาคมกริบสอดส่ายมองไปรอบๆ ร้านกาแฟหรูใจกลางเมืองที่เขาแวะมาเป็นประจำ ยิ่งนานวัน ยิ่งรู้สึกว่าการรอคอยนี้มันกัดกินจิตใจเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี สิบปีที่แล้ว ‌วันที่พิมพ์จากไปพร้อมกับคำสบประมาท ว่าเธอคือขโมยผู้มีใจอิจฉา ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่เจ็บปวด และความจริงที่เขากลัวจะเอ่ยปากบอกใคร

"พิมพ์เหรอ?" ทนายความหนุ่มหน้าคม ร่างสูงโปร่ง ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของนนท์มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ​"ไม่เลยนะนนท์ ตั้งแต่เธอหายไป ก็เหมือนกับว่าโลกทั้งใบกลืนกินเธอไปแล้ว ไม่มีใครได้ยินข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับเธออีกเลย ทำไม? นายเพิ่งได้ยินอะไรมา?"

นนท์วางแก้วกาแฟลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของเซรามิกดังสะท้อนในความเงียบที่คั่นกลางระหว่างบทสนทนา ดวงตาของเขาเหม่อลอยไปไกล ‍ราวกับกำลังมองเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ยังคงหลอกหลอนเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย "ก็... พอดีฉันบังเอิญไปเจอคนรู้จักเก่าที่เคยทำงานในมูลนิธิที่พิมพ์เคยอาสาอยู่ เขาบอกว่า... เหมือนจะเคยเห็นพิมพ์แถวๆ ชุมชนแออัดริมคลองบางลำพู"

"ชุมชนแออัด?" ทนายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ "ก็ไม่น่าแปลกใจนักนะ ‌บางทีเธออาจจะเจอเรื่องลำบากมาก่อนก็ได้ ถ้าอย่างนั้น... แล้วนายจะไปตามหาเธอหรือไง?"

"ฉันไม่รู้สิ" นนท์ถอนหายใจยาว "มันก็ผ่านมาตั้งสิบปีแล้วนะ... บางทีเธออาจจะไม่อยากเจอฉันก็ได้" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกดทับมานาน

"แต่นายก็น่าจะลองดูนะนนท์" ‍ทนายหนุ่มตบไหล่เพื่อนเบาๆ "อย่างน้อยก็เพื่อความสบายใจของนายเอง... แล้วก็เพื่อพิมพ์ด้วย"

คำพูดของเพื่อนสนิทจุดประกายความหวังเล็กๆ ในใจของนนท์ เขาลุกขึ้นยืนทันที "ฉันจะไปดู"

การเดินทางไปยังชุมชนแออัดริมคลองบางลำพูในวันนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ตีรวนในใจของนนท์ เขาไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร ​จะเจอพิมพ์ในสภาพแบบไหน หรือว่าข่าวที่ได้มาจะเป็นแค่ข่าวลือลมๆ แล้งๆ แต่เขาก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า

ชุมชนแห่งนี้แตกต่างจากชีวิตที่นนท์เคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง บ้านเรือนตั้งเรียงรายติดกันอย่างแออัด กลิ่นอับชื้นของน้ำคลองและขยะลอยปะปนมากับอากาศ เสียงจอแจของผู้คนดังอื้ออึงไปทั่ว นนท์รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วกาย ​เขาพยายามกวาดสายตามองหาใบหน้าที่เขาคิดถึงมาตลอดสิบปี

"ขอโทษนะครับ" นนท์เอ่ยถามหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังนั่งตากปลาอยู่หน้าบ้าน "ไม่ทราบว่าเคยเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อพิมพ์ บ้างไหมครับ?"

หญิงชราเงยหน้าขึ้นมองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "พิมพ์เหรอ? ก็มีอยู่หลายคนนะที่ชื่อพิมพ์ในแถวนี้"

นนท์อธิบายลักษณะของพิมพ์เท่าที่เขาจะจำได้ "เป็นผู้หญิง ​อายุประมาณ... น่าจะสามสิบกว่าๆ ผิวขาว หน้าตาน่ารัก เคยทำงานในมูลนิธิ..."

ทันใดนั้น ดวงตาของหญิงชราก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "อ้อ... พิมพ์ที่เคยทำขนมขายอยู่ตรงหัวมุมถนนนั่นน่ะเหรอ? ตอนนี้ไม่เห็นแล้วนะ"

"ไม่เห็นแล้วครับ?" เสียงของนนท์สั่นเครือ "แล้วเธอไปไหนครับ?"

"ก็... ไม่รู้เหมือนกัน" หญิงชราส่ายหน้า "เห็นเขาว่ากันว่า... ถูกจับไปนะ"

"ถูกจับไป?" คำพูดนั้นเหมือนมีก้อนหินทิ่มแทงหัวใจของนนท์ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าซีดเผือด "ถูกจับไปเรื่องอะไรครับ?"

"ก็... เรื่องยาเสพติดน่ะ" หญิงชราตอบเสียงเบา "ได้ยินว่า... มีคนเห็นเธอไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนักค้ายา..."

ข่าวคราวที่ได้ยินมานั้นยิ่งกว่าการตกใจ มันเหมือนกับมีมีดคมกริบกรีดลงบนบาดแผลที่เขาพยายามรักษามาตลอดสิบปี ยาเสพติด? พิมพ์? คนที่เขาเคยรู้จัก คนที่อ่อนโยน และมีจิตใจดีงาม จะไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร? เขาไม่อยากจะเชื่อ แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของพิมพ์ที่กำลังใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในชุมชนแออัดก็ผุดขึ้นมาในหัว

"ขอบคุณครับ" นนท์เอ่ยเสียงแหบพร่า เขาไม่สามารถรวบรวมสติให้เป็นปกติได้อีกต่อไป สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลที่น่าตกใจนี้อย่างหนักหน่วง

ขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป หญิงชราคนเดิมก็เรียกเขาไว้

"เดี๋ยวก่อนหนุ่ม" เธอพูด "เมื่อกี้ฉันนึกขึ้นได้... ที่พิมพ์เขาโดนจับไปน่ะ... มันมีข่าวลือว่า... ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกนะ"

นนท์ชะงักกึก หันกลับไปมองหญิงชราด้วยความหวังที่ริบหรี่ "หมายความว่าไงครับ?"

"ก็... เขาว่ากันว่า... มีคนจัดฉากให้เธอ" หญิงชราเล่า "เห็นว่า... เป็นพวกผู้มีอิทธิพลในแถวนี้แหละ... เพราะพิมพ์เขาไปรู้เห็นอะไรบางอย่างเข้า... ก็เลยโดนใส่ร้าย..."

คำพูดของหญิงชราเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่เติมลงในกองไฟที่คุกรุ่นในใจของนนท์ ความจริงที่เขาเคยพยายามปกปิดไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยอย่างช้าๆ แต่สิ่งที่เขาได้รับรู้กลับยิ่งทำให้เขาสับสนและเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม

"แล้ว... แล้วเธอรู้ไหมว่าใครเป็นคนจัดฉาก?" นนท์ถามเสียงสั่นเครือ

หญิงชราส่ายหน้า "ไม่รู้สิ... มันก็แค่ข่าวลือ... แต่ที่แน่ๆ... ตอนที่ตำรวจมาจับเธอ... เห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่ง... มากับตำรวจด้วยนะ... ยืนมองเธออยู่ห่างๆ... หน้าตาดูเศร้าๆ..."

ผู้ชายคนหนึ่ง? ยืนมองเธออยู่ห่างๆ? ภาพนั้นมันเหมือนกับเงาสะท้อนของตัวเขาเอง นนท์รู้สึกเหมือนจะหมดแรง เขาแทบจะยืนไม่อยู่

"ขอบคุณครับ" เขาพึมพำอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินจากมา ทิ้งความสับสน ความเจ็บปวด และคำถามมากมายไว้เบื้องหลัง

ข่าวคราวที่กลับมานั้น ไม่ใช่ข่าวดีอย่างที่เขาหวัง แต่มันกลับกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พัดโหมกระหน่ำเข้าใส่จิตใจของเขาอย่างรุนแรง เขาต้องรู้ความจริงให้ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพิมพ์กันแน่ และใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้

แต่ก่อนที่เขาจะได้เริ่มต้นสืบหาความจริง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย นนท์รับสายอย่างงงๆ

"สวัสดีครับ"

"คุณนนท์ใช่ไหมคะ?" เสียงผู้หญิงแผ่วเบา แต่กลับเย็นเยียบจนขนลุก "ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณ... เกี่ยวกับคุณพิมพ์..."

นนท์แทบจะกลั้นหายใจ "คุณเป็นใครครับ? แล้วคุณรู้เรื่องของพิมพ์ได้ยังไง?"

"ฉันคือคนที่รู้ความจริงทุกอย่างค่ะ" เสียงนั้นตอบกลับมา "และฉันจะบอกคุณ... ถ้าคุณยอมทำตามข้อเสนอของฉัน..."

"ข้อเสนออะไร?" นนท์ถามด้วยความระแวง

"คุณต้องมาเจอฉัน... ที่ตึกร้างเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา... คืนนี้... เวลาเที่ยงคืน" เสียงนั้นกล่าวจบ ก่อนจะวางสายไป ทิ้งให้นนท์ยืนตะลึงอยู่กลางชุมชนที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด

ตึกร้างเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา... คืนนี้... เวลาเที่ยงคืน... ความรู้สึกอันตรายถาโถมเข้ามาในใจ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่านี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะมีในการเข้าใกล้ความจริงอีกครั้ง

แต่เมื่อเขาเดินออกจากชุมชนมาได้ไม่ไกลนัก สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังยืนมองเขาอยู่จากมุมมืดของซอยแคบๆ ร่างนั้นคุ้นตาเหลือเกิน...