ตอนที่ 10 — เงื่อนงำของเลือด

"เธอคิดว่าครอบครัวของเธอเป็นคนบริสุทธิ์นักหรือไง!" เสียงของภีมตะโกนก้องในห้องทำงานหรูที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งอำนาจและอดีตที่ถูกฝังกลบ เขาโยนเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างแรง จนกระดาษกระจายไปทั่วพื้น อัญชันยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น ปฏิกิริยาของเขาในครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยมีมา ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่เคยรับรู้ ‌ถูกกระชากให้เปิดเผยออกมา

"คุณภีม...คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างสามีปลอมของเธอ กับตระกูล "มณีเลิศ" ที่เป็นต้นเหตุหนี้สินของครอบครัวเธอ มันไม่ใช่แค่ความบาดหมางธรรมดา ​แต่มันคือความแค้นที่ฝังรากลึก และในที่สุด วันนี้...วันแห่งความจริงอันโหดร้ายก็มาถึง

ภีมก้าวเข้ามาประจันหน้ากับเธอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวไปด้วยความเกลียดชัง ดวงตาคมกริบฉายแววของความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนเร้นมานาน "สิ่งที่ครอบครัวเธอทำกับครอบครัวของฉัน มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินทองนะอัญชัน! มันคือชีวิต! ‍คือเลือดเนื้อ!" เขาเน้นคำสุดท้ายราวกับจะตะโกนให้โลกรับรู้

"เลือดเนื้อ...?" อัญชันทวนคำอย่างไม่เข้าใจ เธอเคยได้ยินพ่อพูดถึงความขัดแย้งทางธุรกิจกับตระกูลของภีมมาบ้าง แต่ไม่เคยมีรายละเอียดถึงขั้นนี้ "พ่อของฉัน...ท่านทำอะไรกับครอบครัวคุณภีมคะ"

ภีมหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น "ทำอะไรน่ะเหรอ..." เขาเดินไปหยิบเอกสารปึกหนึ่งขึ้นมา ‌เป็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่ดูซีดจางตามกาลเวลา "นี่ไง! นี่คือสิ่งที่พ่อของเธอทำ!" เขาโยนรูปถ่ายให้เธอเห็น ภาพนั้นเป็นงานเลี้ยงที่ดูหรูหรา มีผู้คนมากมาย แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของอัญชันคือใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของภาพ ‍ใบหน้าของเขาดูบอบช้ำ มีเลือดไหลซึม และที่สำคัญ...เธอจำใบหน้าของเขาได้

"คุณ..." อัญชันอุทานเสียงหลง เธอจำชายหนุ่มคนนั้นได้ เขาคือ "ภานุ" พี่ชายคนเดียวของภีม ​พี่ชายที่เธอเคยเจอเพียงครั้งเดียวในงานสังคมแห่งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ใบหน้าของเขาตอนนั้นดูสดใส มีรอยยิ้มที่อบอุ่น แต่ในภาพนี้...มันคือความทรมาน

"ใช่! นี่คือภานุ พี่ชายของฉัน!" ภีมประกาศก้อง "เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาในคืนนั้น! ​ในค่ำคืนที่พ่อของเธอ...พ่อผู้ทรงเกียรติของเธอ ได้ทำลายทุกอย่างของครอบครัวฉัน!"

น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอัญชัน เธอไม่เคยเห็นพ่อในมุมที่โหดร้ายแบบนี้มาก่อน "พ่อ...พ่อของฉัน...ท่านทำร้ายพี่ภานุเหรอคะ"

"ทำร้ายงั้นเหรอ!" ภีมตวาดเสียงดัง "มันยิ่งกว่าทำร้าย! พ่อของเธอ...พ่อมณีเลิศผู้ทรงคุณธรรม ได้วางแผนสกปรก! ​เขาใช้กำลัง! เขาใช้ความรุนแรง! เพื่อแย่งชิงทุกอย่างไปจากครอบครัวฉัน! และในคืนนั้น...ภานุของฉัน...เขาถูกทำร้ายจนปางตาย! เขาต้องทนทุกข์ทรมานอยู่หลายเดือนก่อนจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ!"

เรื่องราวที่ภีมเล่าเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอัญชัน เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเบื้องหลังความขัดแย้งที่เธอเห็น มันมีความเจ็บปวดและความสูญเสียที่ใหญ่หลวงขนาดนี้ ความเกลียดชังของภีมที่มีต่อครอบครัวเธอ มันไม่ใช่แค่ความบาดหมางทางธุรกิจ แต่มันคือความแค้นที่เกิดจากโศกนาฏกรรม

"แต่...แต่พ่อไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟังเลยค่ะ" อัญชันพยายามพูดทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้ม

"แน่นอน! พ่อคนดีของเธอ ย่อมไม่เล่าเรื่องสกปรกที่ตัวเองทำหรอก!" ภีมเย้ยหยัน "เขาคงคิดว่าการเอาเงินมากลบเกลื่อนทุกอย่างได้สินะ! และเธอ...เธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการสกปรกนั้น! เธอคือเครื่องมือที่จะมาปลดหนี้ให้กับตระกูลมณีเลิศ! เธอคือสิ่งที่พ่อของเธอใช้มาล้างแค้นให้กับสิ่งที่พ่อของฉันทำกับครอบครัวเธอ!"

คำพูดของภีมเหมือนมีดที่กรีดแทงใจอัญชัน เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการอันดำมืดแบบนี้ เธอถูกหลอกใช้มาตลอด

"ไม่จริงค่ะ! หนูไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร! หนูแค่...หนูแค่ต้องการปลดหนี้ให้พ่อแม่..." เสียงของเธอขาดห้วงด้วยความเสียใจ

"ปลดหนี้?" ภีมหัวเราะเสียงดัง "เธอคิดว่าการแต่งงานปลอมครั้งนี้ มันจะช่วยอะไรได้! มันคือการแก้แค้น! มันคือการที่ฉันจะต้องทำให้ตระกูลมณีเลิศต้องเจ็บปวด! ฉันจะทำลายทุกอย่างที่พ่อของเธอรัก! และเธอ...เธอคือคนแรกที่ฉันจะเริ่ม!"

เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ราวกับว่าเธอคือตัวแทนของความผิดทั้งหมดที่พ่อของเธอเคยก่อไว้ อัญชันยืนตัวสั่นสะท้าน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

"คุณภีม...หนูขอโทษ...หนูไม่รู้เรื่องจริงๆ ค่ะ" เธอพยายามเอื้อมมือไปสัมผัสแขนเขา แต่เขากลับสะบัดออกอย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้องมาขอโทษฉัน! ความรู้สึกผิดของเธอ มันไม่สามารถชดเชยชีวิตของภานุได้!" เขาเดินเข้าไปใกล้จนใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว "จำไว้ให้ดีอัญชัน! ฉันแต่งงานกับเธอ ไม่ใช่เพราะรัก! ไม่ใช่เพราะปรารถนา! แต่เป็นเพราะฉันต้องการทรมานพ่อของเธอ! และทรมานเธอให้มากที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้!"

คำพูดของเขาเหมือนประโยคตัดสินโทษที่ไม่มีวันอภัย อัญชันรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก เธอรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงเกลียดเธอ เกลียดครอบครัวเธอ แต่ความจริงอันโหดร้ายนี้ มันกลับทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกเกลียดชัง

"คุณภีม...ถ้าผมรู้ว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้...ผมจะไม่ยอมให้คุณมาแต่งงานกับผมเด็ดขาด" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากประตูห้องทำงาน "ถ้าคุณจะแก้แค้น...คุณควรจะมาแก้แค้นผม! ไม่ใช่มาทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีส่วนรู้เห็นอะไรเลย!"

ร่างสูงโปร่งของ "ธาม" เพื่อนสนิทของภีม และเป็นทนายความประจำตระกูลกุลพิสิทธิ์ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขามองภีมด้วยความผิดหวัง และมองอัญชันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร

ภีมหันไปมองธามอย่างตกใจ "ธาม! นายมาทำอะไรที่นี่!"

"ผมมารับเอกสารที่ต้องเซ็น...แต่ผมได้ยินทุกอย่าง" ธามพูดเสียงเรียบ "ภีม...นายกำลังจะทำผิดครั้งใหญ่! ความแค้นมันบดบังหัวใจนายไปหมดแล้ว!"

"นายไม่เข้าใจ! นายไม่เคยเสียคนรักไป! นายไม่เคยต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนฉัน!" ภีมตะคอกกลับ

"ผมเข้าใจว่านายเจ็บปวด...แต่การแก้แค้นด้วยวิธีนี้ มันจะยิ่งทำให้เรื่องมันแย่ลงไปอีก!" ธามเดินเข้ามาหยิบเอกสารบางส่วนที่ตกอยู่บนพื้น "ภีม...บางที...บางทีเรื่องนี้มันอาจจะมีเบื้องหลังที่มากกว่าที่นายคิดก็ได้..."

ธามเงยหน้าขึ้นมองภีม ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้ภีมรู้สึกไม่สบายใจ "เบื้องหลัง? เบื้องหลังอะไรอีก!"

"เรื่องราวในอดีต...บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่นายเห็นทั้งหมดก็ได้..." ธามกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะหันไปมองอัญชันที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "คุณอัญชัน...คุณจะอยู่ตรงนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว...เรื่องมันบานปลายเกินกว่าที่คุณจะรับไหว..."

ธามเดินเข้าไปประคองแขนอัญชันที่กำลังจะทรุดลง "ผมจะพาคุณไป...ที่ที่คุณควรจะอยู่...ที่ที่คุณจะปลอดภัย"

ภีมยืนมองธามพาอัญชันออกจากห้องทำงานไปอย่างงุนงง คำพูดของธามยังคงก้องอยู่ในหู "เบื้องหลังที่มากกว่าที่นายคิด...". ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา ราวกับว่าเขาอาจจะกำลังเข้าใจผิด และกำลังทำร้ายคนที่ไม่ควรทำร้าย...