"ฉันไม่รู้เรื่อง! ได้โปรดเชื่อฉันเถอะค่ะ คุณภีม!" เสียงของอัญชันสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เธอพยายามอธิบายเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะยิ่งทำให้ภีมเชื่อว่าเธอโกหก
"เชื่อ? เธอคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของคนที่กำลังจะขโมยทุกอย่างไปจากฉันได้ลงคอเหรอ?" ภีมสวนกลับ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาที่อัญชันไม่เคยเห็นมาก่อน
เอกสารที่ถูกกล่าวหาว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการโกงหนี้สินของครอบครัว ถูกวางกองอยู่บนโต๊ะทำงาน เหมือนศพที่ถูกนำมาวางประจานต่อหน้าเธอ อัญชันรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด
"ฉันไม่ได้ทำ! คุณภีม... ใครบางคนกำลังใส่ร้ายฉัน" เธอพยายามร้องขอความเห็นใจ
"ใคร? ใครกันที่จะกล้าใส่ร้ายเธอ? หรือว่า... เธอคือคนที่วางแผนทั้งหมดเอง?" ภีมกล่าวหาอย่างไม่ไว้หน้า
"ไม่! ฉันไม่ทำแบบนั้น! คุณ... คุณต้องเชื่อฉัน!" อัญชันตะโกนสุดเสียง พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่
"ฉันไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น!" ภีมเดินเข้ามาใกล้เธอ ยื่นหน้าเข้ามาประชิด "ฉันจะให้เธอชดใช้... กับสิ่งที่เธอทำ!"
เขาคว้าแขนของเธอไว้แน่นจนเธอเจ็บปวด "เธอจะไม่มีวันได้ไปไหนอีก! เธอจะอยู่ที่นี่... ชดใช้ความผิดของเธอ!"
ก่อนที่อัญชันจะทันได้ตอบอะไร ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของบุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเจอในเวลานี้
"พอได้แล้ว ภีม!" เสียงดุๆ ดังขึ้น
เป็นคุณหญิงสมรดี มารดาของภีม ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน เธอมีสีหน้าตึงเครียด และแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"คุณแม่... มาทำอะไรที่นี่ครับ?" ภีมถามอย่างตกใจ
"ฉันมาห้ามลูกชายที่กำลังจะทำเรื่องโง่ๆ!" คุณหญิงสมรดีกล่าว "เธอทำอะไรลงไป ภีม? เธอจะทำร้ายอัญชันแบบนี้ไม่ได้!"
"คุณแม่กำลังพูดเรื่องอะไรครับ?" ภีมถามอย่างสับสน "เอกสารพวกนี้... มันชัดเจนอยู่แล้ว"
"เอกสารพวกนั้น... มันถูกจัดฉากขึ้นมา!" คุณหญิงสมรดีกล่าวเสียงดัง "ใครบางคนกำลังจะทำลายเธอ!"
"ใครกันครับแม่?" ภีมถาม "แล้วทำไมแม่ถึงรู้?"
คุณหญิงสมรดีถอนหายใจหนัก "เพราะคนจัดฉาก... ก็คือคนที่แม่จะต้องเปิดเผยตัวในงานเลี้ยงคืนนี้!"
คำพูดของคุณหญิงสมรดีทำเอาอัญชันและภีมถึงกับตะลึง "งานเลี้ยงคืนนี้... คุณแม่หมายถึงงานเลี้ยงฉลองครบรอบบริษัทของเรา?" อัญชันถาม
"ใช่" คุณหญิงสมรดีพยักหน้า "และในงานนั้น... ความจริงทุกอย่าง... จะถูกเปิดเผย"
ในที่สุด ค่ำคืนแห่งงานเลี้ยงฉลองครบรอบการก่อตั้งบริษัทของตระกูลภีมก็มาถึง บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหราและความครึกครื้น แขกเหรื่อผู้มีชื่อเสียงมากมายมาร่วมงาน ต่างแต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทราคาแพง
อัญชันยืนอยู่ข้างภีมในฐานะ "ภรรยา" ของเขา แม้ภายในใจจะยังคงสับสนและหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เธอก็พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
ภีมเองก็ดูแปลกไป เขาดูเงียบขรึมกว่าปกติ สายตาของเขามักจะกวาดมองไปรอบๆ งาน ราวกับกำลังค้นหาใครบางคน
ขณะที่งานกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น คุณหญิงสมรดีก็เดินขึ้นไปบนเวที พร้อมกับไมโครโฟนในมือ
"สวัสดีค่ะทุกท่าน" เธอเริ่มกล่าว "ดิฉัน... คุณหญิงสมรดี... ขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานในค่ำคืนอันทรงเกียรตินี้"
เสียงปรบมือดังขึ้น "แต่วันนี้... ดิฉันไม่ได้มาเพียงเพื่อเฉลิมฉลอง... แต่ดิฉันมาเพื่อเปิดเผยความจริง... ความจริงที่จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วทั้งงาน
"หลายปีที่ผ่านมา... ตระกูลของเราต้องทนทุกข์ทรมาน... จากการถูกหักหลัง... จากคนที่ไว้ใจที่สุด" คุณหญิงสมรดีกล่าว น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "และวันนี้... ดิฉันจะเปิดเผยตัวคนๆ นั้น... ต่อหน้าทุกท่าน!"
เธอหันไปมองที่มุมหนึ่งของห้อง ซึ่งมีชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ ชายคนนั้นคือ... คุณวิรัช พ่อของอัญชัน
อัญชันกรีดร้องด้วยความตกใจ "พ่อ!"
ภีมเองก็ถึงกับตะลึง เขาไม่เคยคิดเลยว่าพ่อของอัญชันจะเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้
"คุณวิรัช... คุณทำแบบนี้ทำไม?" คุณหญิงสมรดีถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
"ผม... ผมก็แค่ต้องการความยุติธรรม" คุณวิรัชกล่าวเสียงแหบพร่า "ผมถูกคุณ... หักหลัง"
"หักหลัง? คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?" คุณหญิงสมรดีถาม "คุณนั่นแหละ... ที่เป็นคนทรยศ!"
"ไม่จริง!" คุณวิรัชตะโกน "คุณเอาความลับของผมไป... แล้วคุณก็ใช้มันข่มขู่ผม!"
"ความลับของคุณ?" คุณหญิงสมรดีหัวเราะ "ความลับที่คุณแอบไปยักยอกเงินของบริษัท... จนทำให้ครอบครัวของคุณ... และครอบครัวของฉัน... เกือบจะล้มละลาย?"
เสียงซุบซิบดังไปทั่วทั้งงาน ผู้คนต่างตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน
"ไม่... ไม่จริง! ผมไม่ได้ทำ!" คุณวิรัชปฏิเสธ แต่สีหน้าของเขากลับส่อแววพิรุธ
"จริงสิ!" คุณหญิงสมรดีกล่าว "และเอกสารที่ส่งไปให้ภีม... ก็เป็นแผนของคุณ... ที่จะใส่ร้ายอัญชัน... เพื่อให้ภีมเกลียดเธอ... และทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น... นอกจากจะอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณ!"
อัญชันยืนตัวแข็งทื่อ เธอไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน น้ำตาไหลพรากอย่างไม่อาจห้ามได้
"พ่อ... นี่มันเรื่องจริงเหรอคะ?" เธอถามเสียงสั่น
คุณวิรัชหันไปมองหน้าลูกสาว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความละอาย
"พ่อ... พ่อขอโทษ... อัญชัน" เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "พ่อ... พ่อทำไปเพราะ... พ่ออยากให้ลูกมีชีวิตที่ดี... พ่อไม่อยากให้ลูกต้องลำบากเหมือนพ่อ"
"แต่... การทำแบบนี้... มันไม่ใช่ทางออก!" คุณหญิงสมรดีกล่าว
"ผม... ผมรู้" คุณวิรัชกล่าว "แต่ผม... ผมหมดหนทางแล้ว"
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความตกตะลึง ภีมก็เดินเข้าไปหาอัญชัน เขาจับมือของเธอไว้แน่น "ฉันขอโทษ... อัญชัน"
"คุณ... คุณเชื่อฉันแล้วเหรอคะ?" อัญชันถาม
"ฉันเชื่อ... เสมอ" ภีมตอบ ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างอ่อนโยน "ฉันแค่... โกรธ... และเสียใจ... ที่ถูกหลอก"
เขาหันไปมองคุณวิรัชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "พ่อตา... ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้"
คุณวิรัชทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ราวกับว่าเขาไม่สามารถแบกรับความจริงทั้งหมดนี้ได้อีกต่อไป
"ความจริง... มันก็เป็นแบบนี้เสมอ" คุณหญิงสมรดีกล่าว "มันอาจจะเจ็บปวด... แต่มันก็ทำให้เราได้เห็น... ว่าใครคือคนที่เรารัก... และใครคือคนที่กำลังหลอกลวงเรา"
เธอหันไปมองอัญชันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ลูก... พ่อของลูก... เขาก็แค่ผิดพลาด... แต่ลูก... ลูกคือคนที่ดี"
อัญชันมองหน้าภีม สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ราวกับว่าความเข้าใจผิดทั้งหมดที่ผ่านมา... ได้ถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งการคลี่คลาย ปรากฏเงาของชายหนุ่มคนเดิมที่ยืนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่จากด้านนอก เขายิ้มมุมปากอย่างพอใจ
"แผน... มันสมบูรณ์แบบ" เขาพึมพำ "ความจริง... ได้เปิดเผยแล้ว... แต่... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ถึงเวลา... ที่จะเริ่มบทต่อไป"
แต่งงานปลอมปาฏิหาริย์ลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก