"ลมหายใจของเขา...ยังคงอวลอายุนของเธออยู่" อัญชันพยายามข่มตาหลับ แต่ภาพใบหน้าของภีม ใบหน้าในวันที่เขาแสดงความเย็นชาที่สุด หรือแม้แต่ในยามที่เขาเผลอ แสดงแววตาที่ต่างไปจากเดิม ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลา เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจหนีมาแบบนี้ มันดูโง่เขลาและไร้เหตุผล แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับ มันถาโถมเข้ามาจนเธอไม่สามารถคิดหรือทำอะไรได้อย่างมีสติ
เธอมาอยู่ที่ห้องเช่าเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองที่ห่างไกลจากบ้านของภีมพอสมควร ห้องพักที่โทรมและคับแคบ ไม่สามารถเทียบได้กับความหรูหราของคฤหาสน์ที่เธอเพิ่งจากมา แต่ที่นี่กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่าสำหรับเธอในตอนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาของภีม หรือต้องทนเห็นภาพที่ทำให้หัวใจเธอเจ็บปวดอีก
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อัญชันใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบ เธอออกไปทำงานในร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง หาเงินเลี้ยงตัวเองไปวันๆ พยายามลืมเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่ยิ่งพยายาม เธอกลับยิ่งจมปลักอยู่กับความทรงจำเหล่านั้น
เธอคิดถึงภีม... แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควร แต่เธอก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ คิดถึงน้ำเสียงเย็นชาของเขา คิดถึงแววตาที่มองเธอราวกับเป็นสิ่งสกปรก คิดถึงคำพูดที่เสียดแทงใจ แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้สึกได้ว่าภายใต้ความเกลียดชังเหล่านั้น มันอาจจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ก็ได้
แต่เมื่อเธอนึกถึงรูปภาพนั้น รูปของผู้หญิงคนนั้น ยืนยิ้มอย่างมีความสุขข้างกายภีม ความเจ็บปวดก็กลับมาทิ่มแทงหัวใจเธออีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร เป็นคนรักของภีม หรือเป็นเพียงเพื่อนร่วมงาน แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอตัดสินใจว่า เธอไม่สามารถอยู่ที่นั่นต่อไปได้
"ฉันคงเป็นได้แค่ตัวประกอบในชีวิตเขา" อัญชันพึมพำกับตัวเองขณะมองออกไปนอกหน้าต่างของห้องเช่าที่มืดสลัว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตัวละครที่ถูกบังคับให้เล่นบทบาทบางอย่าง โดยไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือก หรือแม้แต่จะแสดงความรู้สึกที่แท้จริง
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าไปในแกลเลอรี่ภาพถ่าย ภาพที่เธอถ่ายไว้ในวันแต่งงานปลอม ภาพที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจอมปลอมและสายตาที่ว่างเปล่า เธอกดลบภาพเหล่านั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว ราวกับจะตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างที่เชื่อมโยงเธอกับภีม
"พอแล้ว" เธอพูดกับตัวเอง เสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น "พอแล้วจริงๆ"
แต่ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น เธอก็ยังคงรู้สึกถึงช่องว่างในหัวใจ บางสิ่งบางอย่างที่หายไป เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกผูกพันกับภีมได้มากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นจากความไม่เต็มใจและเต็มไปด้วยการหลอกลวง
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า อัญชันพยายามสร้างชีวิตใหม่ให้กับตัวเอง เธอทำงาน เก็บเงิน และพยายามไม่คิดถึงอดีต แต่ในทุกๆ ค่ำคืน เมื่อเธออยู่คนเดียว ความคิดถึงภีมก็มักจะย้อนกลับมาเสมอ
เธอเคยคิดที่จะกลับไป... กลับไปบอกเขาว่าเธอเข้าใจผิด หรือกลับไปขอโทษที่หนีมาแบบนี้ แต่ความหยิ่งในศักดิ์ศรี และความกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย ก็รั้งเธอไว้
"ถ้าเขาอยากตามหา ก็คงตามหาแล้ว" เธอปลอบใจตัวเอง ทั้งที่รู้ว่ามันอาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด
วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินกลับที่พักหลังจากเลิกงาน เธอก็เห็นข่าวหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของผู้คนรอบข้าง เป็นข่าวที่เกี่ยวกับการหายตัวไปของเธอเอง
"หญิงสาวปริศนาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย... ครอบครัววอนผู้พบเห็นแจ้งเบาะแส"
หัวใจของอัญชันเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้ แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ปนเปไปด้วยความโล่งใจที่ยังมีคนคิดถึงเธอ แม้ว่าจะเป็นการคิดถึงที่มาจากภีมก็ตาม
เธอรีบเดินกลับเข้าห้องพัก ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา เธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้น ไม่พร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดที่เธอหนีมา
เธอหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมา นับเงินที่เก็บสะสมไว้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มันไม่มากพอที่จะทำให้เธอไปได้ไกลกว่านี้ แต่ก็มากพอที่จะซื้อตั๋วรถไฟไปยังอีกจังหวัดหนึ่งได้
"ฉันต้องไปให้ไกลกว่านี้" อัญชันตัดสินใจ เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป ถ้าข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ภีมจะต้องตามหาเธอจนเจอ และเธอไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น
เธอจัดข้าวของสัมภาระเล็กๆ น้อยๆ ใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว เธอทิ้งกุญแจห้องไว้ที่ใต้พรมหน้าประตู และเดินออกจากที่นั่นไป ท่ามกลางความมืดของยามค่ำคืน
เธอขึ้นรถไฟขบวนสุดท้ายของวัน มุ่งหน้าไปยังจังหวัดที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน การเดินทางครั้งนี้เป็นเหมือนการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่มาพร้อมกับความหวังและความกลัวที่ปะปนกันไป
ขณะที่รถไฟเคลื่อนตัวออกจากสถานี อัญชันมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของเมืองที่เธอเคยอาศัยอยู่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้แน่ชัดคือ เธอได้จากมาแล้ว การจากลาครั้งนี้มันเงียบเชียบ มันไร้คำร่ำลา ไร้การบอกกล่าวใดๆ ราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่นั่นมาก่อนเลย
แต่ถึงแม้เธอจะจากมาแล้ว เธอก็ยังคงรู้สึกถึงลมหายใจของภีม อวลอายุนของเขาที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเธอ ราวกับว่าเธอไม่สามารถหนีพ้นจากเงาของเขาไปได้เลย
ในขณะเดียวกัน ภีมกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เขาเพิ่งจะทราบข่าวการหายตัวไปของอัญชันจากสื่อต่างๆ หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเสียใจ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะตัดสินใจหนีไปแบบนี้
"ทำไม...ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน" ภีมพึมพำกับตัวเอง เขาหยิบรูปถ่ายของอัญชันที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมามอง ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอในวันแต่งงานปลอม มันยังคงติดตาเขาอยู่
เขาเคยคิดว่าเธอเกลียดเขา แต่ตอนนี้ เขาเริ่มสงสัยในความรู้สึกของตัวเอง เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เขามีต่ออัญชันนั้นคืออะไรกันแน่ มันไม่ใช่ความเกลียดชังทั้งหมด แต่ก็ไม่ใช่ความรักทั้งหมดเช่นกัน
ภีมลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกคฤหาสน์อันเงียบสงัด เขาคิดถึงอัญชัน คิดถึงรอยยิ้มที่เธอพยายามซ่อนไว้ คิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
"ฉันต้องตามหาเธอ" ภีมตัดสินใจในที่สุด ความผิดที่เขาเคยทำกับเธอ มันบีบคั้นให้เขาต้องทำอะไรบางอย่าง เขาจะไม่ปล่อยให้อัญชันต้องเผชิญหน้ากับโลกอันโหดร้ายเพียงลำพังอีกต่อไป
แต่งงานปลอมปาฏิหาริย์ลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก