ตอนที่ 2 — บทบาทที่ถูกยัดเยียด

“อรณิชา… หญิงสาวผู้แสนสวยแต่เต็มไปด้วยความแค้น ความริษยา และความทะเยอทะยาน” เสียงผู้กำกับดังขึ้นในห้องซ้อมบท น้ำหนึ่งยืนนิ่งอยู่กลางเวทีซ้อม บท ‘อรณิชา’ ‌ตกอยู่ในมือเธอราวกับก้อนหินร้อนที่เธอไม่รู้จะวางไว้ที่ไหน

สองสัปดาห์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม น้ำหนึ่งแทบไม่ได้หลับได้นอน เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำความเข้าใจตัวละคร ‘อรณิชา’ เธออ่านบทซ้ำแล้วซ้ำเล่า วิเคราะห์แรงจูงใจ และพยายามหาจุดร่วมบางอย่างระหว่างเธอกับตัวละครที่เธอแอบเกลียด

“อรณิชาไม่ใช่นางร้ายที่เกิดมาเลว” ผู้กำกับพยายามอธิบาย ​“เธอถูกสังคมบีบคั้น ถูกคนที่เธอรักหักหลัง เธอจึงต้องสร้างเกราะป้องกันตัวเองขึ้นมา และใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่เธอต้องการ”

น้ำหนึ่งพยักหน้าอย่างเชื่องช้า เธอเข้าใจในสิ่งที่ผู้กำกับพูด แต่การแสดงออกถึงความร้ายกาจ ความเย็นชา หรือแม้กระทั่งความโหดเ***้ยม ‍มันเป็นสิ่งที่อยู่ห่างไกลจากบุคลิกของเธอเหลือเกิน

“เอาล่ะ ลองดูกันนะ” ผู้กำกับส่งบทให้ “ฉากนี้คือฉากที่อรณิชาเผชิญหน้ากับพระเอก ‘ภาคิน’ เป็นครั้งแรก”

น้ำหนึ่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่าบท ‘ภาคิน’ ‌เป็นของใคร ‘ภาคิน’ ชายหนุ่มผู้หล่อเหลา เย็นชา และมีออร่าของความเป็นดาราเต็มเปี่ยม เขาคือคนที่เธอเคยแอบชื่นชมในความสามารถและรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง

เมื่อภาคินเดินเข้ามาในห้องซ้อม น้ำหนึ่งก็แทบกลั้นหายใจไว้ไม่อยู่ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ‍สายตาของเขามีประกายเย็นชาที่ยากจะเข้าถึง เขาไม่ได้มองเธอด้วยความสนใจใดๆ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงฉากหลังที่ไม่มีความหมาย

“เอาล่ะ น้ำหนึ่ง รับบทเป็นอรณิชา ภาคิน รับบทเป็นภาคิน” ผู้กำกับบอก ​“เริ่มได้”

น้ำหนึ่งพยายามรวบรวมสติ เธอต้องแสดงออกถึงความรู้สึกบางอย่างต่อภาคิน แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้จากเขาคือความเฉยชา

“คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่?” น้ำหนึ่งพูดด้วยเสียงที่พยายามให้ฟังดูเย็นชา แต่กลับสั่นเล็กน้อย

ภาคินมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟในห้องซ้อม ดูราวกับจะแช่แข็งหัวใจของเธอ

“ผมมาที่นี่เพื่อทวงคืนสิ่งที่ผมควรจะได้” ​ภาคินตอบเสียงเรียบ ไร้อารมณ์

น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อต คำพูดของเขาช่างตรงไปตรงมา และเต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น เธอไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่

“คุณ… คุณกำลังพูดถึงอะไร?” น้ำหนึ่งถาม พยายามดึงความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ภายใน

“คุณก็รู้” ​ภาคินก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำหนึ่งรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่ปะทะใบหน้า เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าการยืนใกล้กับเขาขนาดนี้ จะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา

“ผม… ผมไม่เข้าใจ” น้ำหนึ่งโกหก พยายามถอยหนี

“ไม่ต้องทำเป็นไม่เข้าใจหรอกอรณิชา” ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ผมรู้ว่าคุณทำอะไรลงไป”

น้ำหนึ่งรู้สึกราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอไม่รู้ว่าภาคินรู้เรื่องอะไร เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจ

“ผม… ผมไม่… ”

“พอ!” ผู้กำกับสั่งหยุด “น้ำหนึ่ง เธอต้องแสดงออกถึงความตกใจ ความโกรธ และความกลัว! นี่ไม่ใช่ฉากที่เธอจะมาทำเป็นไร้เดียงสา”

น้ำหนึ่งสะดุ้ง เธอรู้ว่าเธอทำได้ไม่ดีพอ เธอติดอยู่ในกรอบของตัวเองมากเกินไป

“ลองอีกครั้งนะ” ผู้กำกับพูด “ภาคิน ถอยไป แล้วน้ำหนึ่ง ลองอีกที”

น้ำหนึ่งมองภาคิน เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาของเขายังคงจับจ้องมาที่เธอ ราวกับจะประเมินทุกการกระทำของเธอ

“เอาล่ะ” น้ำหนึ่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอตัดสินใจทิ้งความกลัวและความไม่มั่นใจทั้งหมดไป เธอต้องเป็น ‘อรณิชา’ “คุณ… คุณคิดว่าคุณเป็นใครกันแน่ ถึงกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้!”

น้ำหนึ่งปล่อยเสียงแผดร้องออกมาเต็มที่ เธอพยายามใส่อารมณ์ความโกรธและความหยิ่งยโสลงไปในคำพูดนั้น เธอเห็นแววตาของภาคินเปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายกับมีความประหลาดใจฉายขึ้นมา

“หึ” ภาคินหัวเราะในลำคอ “ฉันเป็นใครน่ะเหรอ? ฉันก็คือคนที่กำลังจะทำให้เธอรู้ว่าเธอทำผิดพลาดแค่ไหน”

ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น น้ำหนึ่งตกใจกับการกระทำที่รุนแรงของเขา

“ปล่อยฉันนะ!” น้ำหนึ่งพยายามสะบัดข้อมือ แต่แรงของภาคินแข็งแกร่งเกินไป

“ไม่” ภาคินกระซิบข้างหูเธอ “ฉากนี้… เรายังไม่จบ”

น้ำหนึ่งรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นไปทั่วใบหน้า นี่มันไม่ใช่แค่การแสดงแล้ว เธอกำลังรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับภาคิน ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“ภาคิน! น้ำหนึ่ง!” ผู้กำกับตะโกน “พอแล้ว! เกินบทแล้ว”

ภาคินปล่อยข้อมือของน้ำหนึ่งทันที เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ใบหน้ากลับมาไร้อารมณ์เหมือนเดิม ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

น้ำหนึ่งมองภาคินด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ทำไมเธอถึงรู้สึกใจสั่นแบบนี้

“ขอโทษครับ” ภาคินกล่าวเสียงเรียบ “ผมอินไปหน่อย”

น้ำหนึ่งพยักหน้า เธอไม่อยากพูดอะไรอีก เธอรู้สึกอึดอัด และสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง

“เอาล่ะ พักก่อนนะทุกคน” ผู้กำกับประกาศ “น้ำหนึ่ง มานี่หน่อย”

น้ำหนึ่งเดินตามผู้กำกับไป เธอพยายามตั้งสติ แต่มันก็ยากเหลือเกิน

“เธอทำได้ดีขึ้นนะ น้ำหนึ่ง” ผู้กำกับกล่าว “แต่ยังขาดความมั่นใจไปหน่อย ภาคินเขาเล่นได้ดีมาก เขาปล่อยพลังออกมาเยอะเลย”

น้ำหนึ่งพยักหน้า เธอรู้ว่าภาคินเป็นนักแสดงที่เก่งมาก แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้จากเขา มันไม่ใช่แค่การแสดง

“เขา… เขาดูเหมือนจะเกลียดผมนะ” น้ำหนึ่งเอ่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

ผู้กำกับหัวเราะ “ภาคินน่ะ เขาเป็นแบบนี้แหละ เย็นชา ไม่ค่อยแสดงออก แต่เขาเป็นมืออาชีพนะ ไม่ต้องห่วง”

แต่ในใจของน้ำหนึ่งกลับรู้สึกตรงกันข้าม เธอรู้สึกได้ว่าภาคินไม่ได้เกลียดเธอ แต่เขากำลังซ่อนบางสิ่งบางอย่างไว้ภายใต้ใบหน้าเย็นชาที่เขาสร้างขึ้น

เมื่อกลับมาที่ห้องแต่งตัว น้ำหนึ่งทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากแม่ที่มีแต่คำถามว่าเมื่อไหร่จะได้เงินก้อนนั้น น้ำหนึ่งถอนหายใจ เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินก้อนนั้นมา

เธอหยิบสคริปต์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ภาพของภาคินเมื่อครู่ยังคงติดตา เขาดูใกล้ชิดเหลือเกิน ราวกับว่าบทบาท ‘อรณิชา’ และ ‘ภาคิน’ กำลังจะผสานรวมกันกลายเป็นความจริง

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย น้ำหนึ่งกดรับสาย

“สวัสดีค่ะ”

“น้ำหนึ่ง… ฉันก้องเอง” เสียงของคุณก้องดังมาจากปลายสาย “ฉันมีข่าวดีจะบอก… ดวงดาวไม่สามารถกลับมารับบทอรณิชาได้แล้ว เพราะเธอมีปัญหาส่วนตัว”

น้ำหนึ่งใจเต้นแรง

“ดังนั้น… ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป… เธอจะได้เล่นเป็นอรณิชาอย่างเต็มตัวแล้วนะ” คุณก้องกล่าว “ยินดีด้วย”

น้ำหนึ่งแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เธอจะได้เล่นบทอรณิชาจริงๆ อย่างนั้นหรือ? แต่… ถ้าดวงดาวไม่กลับมา แล้วใครจะมาเล่นบทนางเอกแทน?

“แล้ว… แล้วใครจะรับบทนางเอกครับ?” น้ำหนึ่งถามเสียงสั่น

คุณก้องหัวเราะ “ก็… ภาคินไงล่ะ”

น้ำหนึ่งตาโต นี่มันเป็นไปไม่ได้! เธอจะต้องเล่นฉากรักทั้งหมดกับภาคินในฐานะ ‘อรณิชา’ ตัวจริง! ความคิดนี้ทำให้เธอทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

“แต่… เราจะ… ”

“ไม่ต้องห่วง” คุณก้องตัดบท “ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”

น้ำหนึ่งวางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงลงไปในมหาสมุทรที่มืดมิด เธอจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร? ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับภาคิน จะกลายเป็นความจริงที่ทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างมาหรือไม่? และที่สำคัญที่สุด… ความลับดำมืดที่เธอซ่อนไว้ จะถูกเปิดเผยเมื่อเธอต้องสวมบทบาทที่ยิ่งกว่าความจริงนี้หรือไม่?