ตอนที่ 4 — แผนร้ายที่เริ่มเผย

"น้ำหนึ่ง... เธอแน่ใจนะว่าเธอไหว?" เสียงทุ้มต่ำของก้องดังขึ้นพร้อมกับไอเย็นที่ปะทะใบหน้า น้ำหนึ่งเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจ้องมองแผนผังฉากที่วางกองอยู่บนโต๊ะไม้สักอย่างใจเย็น

"ไหวค่ะพี่ก้อง" น้ำหนึ่งตอบเสียงเรียบ พยายามซ่อนแววตาที่สะท้อนความเหนื่อยล้า เธอรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีสงบนิ่งนี้ ‌หัวใจเธอกำลังเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมา

"ดี... เพราะฉันต้องการให้เธอเล่นบทนี้ให้ดีที่สุด" ก้องโน้มตัวเข้ามาใกล้ ราวกับจะกระซิบอะไรบางอย่างลับเฉพาะ "บทของ 'อรุณรัศมี' ต้องถูกถ่ายทอดออกมาให้สมจริงที่สุด... ให้คนดูเชื่อว่าเธอคือเธอจริงๆ"

น้ำหนึ่งกลืนน้ำลาย ​เธอรู้ดีว่าสิ่งที่ก้องพูดนั้นมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่เห็น อรุณรัศมี คือบทนางร้ายในละครที่เธอต้องแสดง แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นชื่อที่หลอกหลอนเธอมาตลอดชีวิต เป็นชื่อที่เชื่อมโยงกับความลับดำมืดที่เธอพยายามจะฝังกลบ

"พี่ก้องคะ... แล้วภาคินล่ะคะ เขาจะรับมือกับน้ำหนึ่งที่ต้องแสดงเป็นอรุณรัศมีได้หรือเปล่า" เธอถาม ‍พยายามให้เสียงดูเป็นธรรมชาติที่สุด

ก้องหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูไม่น่าไว้ใจ "ภาคิน... เขาจะทำตามที่ฉันต้องการเสมอแหละน่า... โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวกับบทบาทของเขา"

แผนการของก้องเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆ บงการให้น้ำหนึ่งเข้าใกล้ภาคินมากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านบทบาทในละครที่พวกเขากำลังแสดง ‌น้ำหนึ่งถูกผลักดันให้ต้องเผชิญหน้ากับภาคินในฉากที่ต้องใช้ความใกล้ชิดทางอารมณ์สูง ฉากที่บทละครกำหนดให้ 'อรุณรัศมี' หญิงสาวผู้เย่อหยิ่งและร้ายกาจ พยายามจะครอบครอง 'ภูวินทร์' ชายหนุ่มผู้เย็นชาและมีปมในใจ

"ฉากนี้... เธอต้องแสดงออกถึงความหลงใหลที่เกินกว่าคำบรรยาย" ‍ผู้กำกับสั่งการด้วยน้ำเสียงจริงจัง "น้ำหนึ่ง... เธอต้องทำให้ภาคินรู้สึกได้ว่าเธอต้องการเขาจริงๆ... ต้องการจนแทบจะบ้าคลั่ง"

น้ำหนึ่งก้าวเข้าไปในฉาก เธอสวมบทบาทของอรุณรัศมีได้อย่างแนบเนียน ดวงตาฉายแววปรารถนาที่รุนแรง มือเรียวสวยค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสใบหน้าของภาคินที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

"คุณภูวินทร์..." ​น้ำหนึ่งเอ่ยเสียงแหบพร่า "คุณรู้ไหม... ฉันไม่เคยต้องการอะไรมากเท่านี้มาก่อนเลย"

ภาคินมองตอบด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง ราวกับกำลังพิจารณาบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเธอ น้ำหนึ่งรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านปลายนิ้วสัมผัส หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะความกดดันในบทบาท แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

"คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่" ​ภาคินถามเสียงเย็น ทว่าน้ำหนึ่งกลับมองเห็นประกายบางอย่างที่วูบไหวในดวงตาคู่นั้น

"ฉันไม่ได้เล่นตลกค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ ยิ่งมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นกำลังจะพังทลาย "ฉัน... แค่อยากจะบอกคุณว่า... ฉันรักคุณ"

คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันตั้งตัว ​มันเป็นคำพูดที่เธอไม่เคยคิดจะพูดกับใครอีกแล้ว หลังจากเหตุการณ์ในอดีต มันเป็นคำพูดที่อันตราย และมันกำลังจะทำให้แผนการของก้อง รวมถึงชีวิตของเธอเอง กลับตาลปัตรไปตลอดกาล

"รักเหรอ..." ภาคินพึมพำ เสียงของเขาแผ่วเบาลง "คำว่ารัก... จากปากคุณ... มันฟังดูไม่น่าเชื่อเลยนะ"

เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ น้ำหนึ่งหลับตาลงอย่างห้ามใจไม่ได้ เธอคาดหวังถึงสัมผัสที่อ่อนโยน หรือคำพูดที่ปลอบประโลม แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดใบหน้า และคำถามที่ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ

"คุณแน่ใจนะว่า... ไม่ใช่เพราะ 'เธอคนนั้น'..."

คำพูดของภาคินเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้ามาในหัวใจ น้ำหนึ่งเบิกตาโพลง เธอไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงใคร 'เธอคนนั้น' คือใคร? เป็นไปได้หรือไม่ว่าภาคินกำลังจะรู้ความลับของเธอ? หรือนี่เป็นเพียงกลลวงของก้องที่ต้องการจะบีบคั้นเธอให้จนมุม?

"ฉันไม่เข้าใจค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ เสียงของเธอสั่นเครือ

"อย่ามาโกหกฉัน!" ภาคินตะคอกเสียงดัง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าคุณเป็นใคร... ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่!"

น้ำหนึ่งผงะถอยหลัง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย ภาพของก้องที่ยืนมองเธออยู่ห่างๆ แวบเข้ามาในหัว สายตาของเขามีแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันคือความพึงพอใจ หรือความสมเพช?

"คุณ... รู้ได้ยังไง..." เธอถาม เสียงแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

"ผมรู้ทุกอย่าง!" ภาคินกัดฟันพูด "และผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาหลอกลวงผมได้อีก!"

เขาคว้าแขนของน้ำหนึ่งไว้แน่น แรงบีบที่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด น้ำหนึ่งพยายามจะสะบัดแขนหนี แต่ก็ทำไม่ได้ สายตาของภาคินจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมของเธอ

"บอกผมมา... น้ำหนึ่ง... หรือคุณจะให้ผมเรียกคุณว่า 'อรุณรัศมี' ดีล่ะ!"

คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของน้ำหนึ่ง เธอรู้ดีว่านี่คือจุดที่ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย เธอจะเลือกที่จะยอมรับความจริง หรือจะโกหกต่อไป? และไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน ชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล