ตอนที่ 7 — แรงปรารถนาที่ซ่อนเร้น

“นี่คุณ... ทำอะไร?” น้ำหนึ่งเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า ขณะที่ภาคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม ดวงตาคมกริบของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างแนบแน่น ราวกับจะสะกดวิญญาณของเธอให้หยุดนิ่งอยู่กับที่

แสงไฟสลัวในห้องแต่งตัวของสตูดิโอละคร เผยให้เห็นความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ‌ฉากเลิฟซีนที่เพิ่งถ่ายทำไปเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของน้ำหนึ่ง ภาพของภาคินที่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แต่สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ซ่านออกมา มันไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไป

“ผมแค่... มองคุณ” ภาคินตอบเสียงทุ้มต่ำ แต่แววตาของเขาบ่งบอกมากกว่านั้น มีบางอย่างในตัวน้ำหนึ่งที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด ​เธอดูเหมือน 'ดวงดาว' ที่เขาเคยรู้จัก แต่ก็มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป ความแข็งกร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนโยน รอยยิ้มที่บางครั้งดูเศร้าสร้อยราวกับแบกรับความลับบางอย่างไว้

น้ำหนึ่งผงะเล็กน้อยเมื่อภาคินยกมือขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเธอ สัมผัสของเขาอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความร้อนแรงที่ทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวผิดจังหวะ ‍“คุณ... คุณกำลังจะทำให้ฉันทำงานต่อไม่ได้นะ” เธอพยายามพูดให้เสียงเป็นปกติที่สุด แต่ก็เลี่ยงสายตาเขาไม่ได้

“คุณแน่ใจเหรอว่า... คุณแค่อยากทำงานต่อ?” ภาคินเลิกคิ้วสูงขึ้น มุมปากหยักของเขากระตุกยิ้มเล็กน้อย เขาเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเธอที่สะท้อนถึงความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนเร้น

น้ำหนึ่งถอยหลังไปหนึ่งก้าว ‌พยายามตั้งสติ “มันเป็นแค่การแสดงค่ะ คุณภาคิน” เธอเน้นคำว่า 'การแสดง' เพื่อย้ำเตือนตัวเองและเขา “เราแค่... แสดงไปตามบท”

“แต่คุณรู้สึกถึงมันใช่ไหม?” ‍ภาคินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่หนักแน่น “คุณรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่อยู่ระหว่างเรา... เหมือนที่ผมรู้สึก”

หัวใจของน้ำหนึ่งเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครทำให้เธอหวั่นไหวได้มากเท่านี้ และยิ่งเป็นภาคิน ​นักแสดงหนุ่มผู้เย็นชาที่เธอเคยคิดว่าไม่มีวันเข้ามาในชีวิต เธอยิ่งรู้สึกสับสน

“ไม่ค่ะ!” เธอตอบเสียงแข็ง แต่ดวงตาของเธอกลับสั่นระริก “คุณคิดไปเอง”

ภาคินจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความหวาดกลัวและความลังเลซ่อนอยู่ลึกๆ เขาเคยผ่านประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกันมาก่อน เขาเคยถูกหลอกลวง ​เขาจึงเริ่มสงสัยในตัวตนของ 'ดวงดาว' ที่อยู่ตรงหน้าเขา

“คุณแน่ใจเหรอว่าคุณชื่อน้ำหนึ่ง?” ภาคินถามเสียงเบา แต่คำถามนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของน้ำหนึ่ง

น้ำหนึ่งหน้าซีดเผือด เธอพยายามควบคุมลมหายใจ “คุณหมายความว่ายังไงคะ?”

“ผมได้ยินคุณคุยกับใครบางคนทางโทรศัพท์เมื่อวานนี้” ภาคินเล่าต่อ ​“คุณเรียกตัวเองว่า 'ดาว' คุณบอกว่าคุณต้องทำทุกอย่างเพื่อ 'หนี้' ... มันคืออะไร?”

น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่คิดว่าภาคินจะสังเกตเห็น หรือได้ยินอะไรเข้า เขาเห็นเธอเป็น 'ดวงดาว' ไม่ใช่ 'น้ำหนึ่ง' ตัวตนที่แท้จริงของเธอถูกเปิดเผยต่อหน้าเขาเพียงไม่กี่คำ

“ฉัน... ฉันแค่มีปัญหาส่วนตัวนิดหน่อยค่ะ” เธอพยายามแก้ตัว แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ

“ปัญหาส่วนตัวที่ทำให้คุณต้องโกหกผม?” ภาคินถาม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “คุณไม่ใช่ 'ดวงดาว' คนนั้นใช่ไหม? แล้วคุณเป็นใครกันแน่?”

น้ำหนึ่งยืนนิ่ง ไม่สามารถหาคำตอบใดๆ มาอธิบายได้ ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

“คุณกำลังโกหกผมอยู่ใช่ไหม?” ภาคินย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเริ่มเย็นชาลง “ผมเกลียดคนโกหก”

คำพูดของเขาแทงใจดำน้ำหนึ่งอย่างจัง เธอรู้ดีว่าเธอโกหก แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว

“คุณ... คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ” น้ำหนึ่งพูดเสียงแผ่วเบา

“ผมอาจจะไม่เข้าใจ” ภาคินยอมรับ “แต่ผมอยากจะเข้าใจ... ถ้าคุณจะยอมบอกความจริง”

เขามองเธอด้วยสายตาที่คาดหวัง น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธอต้องเลือกระหว่างการเปิดเผยความลับที่อาจทำลายทุกอย่าง หรือการโกหกต่อไปซึ่งจะทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นทุกวัน

“ฉัน... ฉันขอโทษ” เธอพูดได้แค่นั้น ก่อนที่น้ำตาจะเริ่มคลอเบ้า

ภาคินมองเห็นน้ำตาที่คลอหน่วยของเธอ เขารู้สึกผิดที่กดดันเธอมากเกินไป แต่เขาก็ต้องการคำตอบ เขาไม่ชอบความไม่แน่นอน เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกหลอกลวง

“ผมจะรอคำตอบของคุณ” ภาคินพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งตัวไป ทิ้งให้น้ำหนึ่งยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามา

เธอหันกลับไปมองกระจกเงา เห็นภาพสะท้อนของตัวเองที่ดูบอบช้ำและอ่อนแรง 'ดวงดาว' ที่ปลอมแปลงขึ้นมา กำลังจะแตกสลาย ภาพของภาคินที่เต็มไปด้วยความสงสัยยังคงติดตา เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความจริง และมันอาจนำพาเธอไปสู่หายนะที่ไม่อาจคาดเดาได้

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูของคุณก้อง ชายชราในชุดสูทราคาแพงนั่งจิบชาอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ แต่แววตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์

“แผนของเรากำลังดำเนินไปด้วยดี” เขากล่าวกับตัวเอง “ไม่มีใครรู้ความจริง... โดยเฉพาะไอ้ภาคิน”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้าไปในแอปพลิเคชันที่แสดงตารางการถ่ายทำและข่าวสารเกี่ยวกับวงการบันเทิง ชื่อของ 'น้ำหนึ่ง' และ 'ภาคิน' ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าจอ

“ยิ่งพวกมันใกล้ชิดกันเท่าไหร่... ยิ่งสนุก” คุณก้องหัวเราะในลำคอ “ความลับที่ซ่อนอยู่... จะต้องถูกเปิดเผยในเวลาที่เหมาะสม”

เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองเห็นอนาคตที่เขาได้วางแผนไว้ทุกอย่าง ทุกอย่างกำลังจะเป็นไปตามที่เขาต้องการ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเบื้องหลังความสำเร็จของ 'ดวงดาว' กำลังมีเงาแห่งแผนการร้ายซ่อนเร้นอยู่