“โลกทั้งใบของผม… มันพังทลายลงไปแล้ว” ภาคินพูดเสียงแหบพร่า ราวกับว่าทุกคำที่เปล่งออกมานั้นต้องใช้พลังงานมหาศาล เขาจ้องมองน้ำหนึ่งด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออยู่ นอกจากความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ
น้ำหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ตัวสั่นเทิ้มราวกับใบไม้ในสายลม เธอพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสเขาอีกครั้ง แต่ก็ถูกเขาปัดออกไปอีกครั้ง
“อย่า… อย่ามายุ่งกับผมอีก” ภาคินพูดซ้ำคำเดิม เสียงของเขาเย็นชาจนน่ากลัว “คุณมันก็แค่… นักแสดง… ที่เล่นละครเก่งที่สุดในโลก”
“ภาคิน… ฉันขอโทษ… ฉันไม่ได้อยากหลอกคุณ” น้ำหนึ่งพยายามจะอธิบาย แต่ทุกคำที่พูดกลับฟังดูไร้ความหมาย
“ไม่ได้อยากหลอก? แล้วที่คุณทำทั้งหมด… คืออะไร?” ภาคินถาม เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น “คุณใช้ผม… คุณหลอกให้ผมเชื่อใจคุณ… คุณเล่นตลกกับความรู้สึกของผม… ทั้งหมดก็เพื่ออะไร? เงิน? ชื่อเสียง? หรือแค่ความสนุก?”
“ไม่ใช่ค่ะ! ฉันไม่ได้ทำเพื่อเรื่องพวกนั้น” น้ำหนึ่งรีบปฏิเสธ “มันมีเหตุผล… มีเหตุผลที่ฉันต้องทำแบบนี้…”
“เหตุผล?” ภาคินหัวเราะอย่างขมขื่น “เหตุผลอะไรที่ต้องทำลายทุกอย่างที่ผมเชื่อ… ที่ผมรู้สึก… ขนาดนี้?”
“มันเป็นหนี้… หนี้ก้อนใหญ่… ของครอบครัวฉัน” น้ำหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันไม่มีทางเลือกอื่น… ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อใช้หนี้… เพื่อช่วยครอบครัวของฉัน”
ภาคินอึ้งไป เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้ำหนึ่ง หรือ ‘ดวงดาว’ ที่เขารู้จัก กำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่ขนาดนี้ แต่ถึงกระนั้น… ความเจ็บปวดและความรู้สึกถูกหักหลังก็ยังคงกัดกินเขาอยู่
“แล้ว… แล้วทำไมไม่บอกผม?” ภาคินถาม เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงเต็มไปด้วยความเสียใจ “ถ้าคุณบอกผม… บางที… ผมอาจจะช่วยคุณได้”
“คุณจะช่วยฉันได้อย่างไรคะ?” น้ำหนึ่งถามกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม “มันเป็นหนี้ที่ใหญ่มาก… และฉัน… ฉันไม่มีอะไรจะแลกเปลี่ยน… นอกจากตัวฉันเอง…”
ภาคินมองหน้าเธอ เขามองเห็นความสิ้นหวังและความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกถึงบาดแผลที่เธอได้สร้างไว้
“แต่คุณก็เลือกที่จะหลอกผม… เลือกที่จะโกหกผม…” ภาคินพูดต่อ “ทำไมคุณไม่ลองเชื่อใจผมดูบ้าง? ทำไมคุณไม่ลองบอกความจริงกับผมตั้งแต่แรก?”
“ฉัน… ฉันกลัวค่ะ” น้ำหนึ่งยอมรับ “ฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง… คุณจะรังเกียจฉัน… คุณจะมองฉันด้วยสายตาแบบนี้… เหมือนที่คนอื่นมองฉัน…”
“แล้วตอนนี้… คุณคิดว่าผมมองคุณว่าอย่างไร?” ภาคินถาม น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง “ผมมองคุณ… เป็นคนโกหก… เป็นคนหลอกลวง… เป็นคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน!”
น้ำหนึ่งสะอื้นไห้ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ราวกับว่าโลกทั้งใบได้พังทลายลงไปแล้ว
“ฉัน… ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว… แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า… ตลอดเวลาที่ผ่านมา… ฉัน… ฉันรู้สึกดีกับคุณจริงๆ” น้ำหนึ่งพูดเสียงขาดห้วง “ฉันพยายามจะแยกแยะ… แต่ยิ่งใกล้ชิดคุณ… ฉันยิ่งห้ามใจตัวเองไม่ได้… ความรู้สึกของฉัน… มันเริ่มจะกลายเป็นความจริง…”
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของเธอดีหรือไม่ ความรู้สึกของเธอ… มันเป็นของจริง หรือเป็นเพียงอีกหนึ่งการแสดง?
“ความรู้สึกของคุณ… มันคือของจริง?” ภาคินถามอย่างไม่แน่ใจ
“ใช่ค่ะ… มันคือของจริง” น้ำหนึ่งตอบเสียงหนักแน่น “ฉันรักคุณ ภาคิน… ถึงแม้ว่ามันจะผิด… ถึงแม้มันจะไม่มีทางเป็นไปได้…”
คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกจากปากของน้ำหนึ่ง ทำให้ภาคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปอีกครั้ง เขารักเธอ… เขาแน่ใจในเรื่องนั้น แต่ความรักของเขาถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของคำโกหก ความลับ และการหลอกลวง
“รัก… คุณพูดได้ไงว่ารัก?” ภาคินถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ความรักที่สร้างขึ้นบนการโกหก… มันจะมีความหมายอะไร?”
“ฉันรู้ว่ามันยาก… ที่จะให้อภัยฉัน” น้ำหนึ่งพูดพลางเช็ดน้ำตา “แต่… ฉันอยากให้คุณรู้ว่า… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ… ฉันแค่… พยายามเอาชีวิตรอด…”
ภาคินเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เขาต้องการเวลา ต้องการพื้นที่… ต้องการที่จะประมวลผลกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
“ผม… ผมต้องการเวลา” ภาคินพูดเสียงแผ่วเบา “ผมไม่รู้ว่าผมจะให้อภัยคุณได้หรือไม่… แต่ตอนนี้… ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก”
เขาหันกลับมามองน้ำหนึ่งที่ยังคงนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น
“คุณ… คุณควรจะไปได้แล้ว” ภาคินพูด
น้ำหนึ่งลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เธอรู้ว่าเธอได้ทำลายทุกอย่างไปแล้ว ความสัมพันธ์ที่กำลังจะเบ่งบาน ถูกเหยียบย่ำจนแหลกลาญ เธอเดินไปที่ประตู
“ฉัน… ฉันเข้าใจค่ะ” น้ำหนึ่งพูดเสียงเบา “ขอบคุณ… สำหรับทุกอย่าง”
เธอเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ภาคินยืนอยู่เพียงลำพังกับความเจ็บปวดและความสับสน
เมื่อน้ำหนึ่งเดินออกจากห้องไป เธอพบว่าคุณก้องยืนรออยู่ข้างนอก
“เป็นไงบ้าง?” คุณก้องถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
น้ำหนึ่งมองคุณก้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “คุณ… คุณต้องการอะไรกันแน่?”
“ฉันต้องการเห็น ‘เกม’ ที่น่าสนใจ” คุณก้องตอบ “และตอนนี้… เกมกำลังจะสนุกขึ้นแล้ว”
น้ำหนึ่งไม่ตอบ เธอรู้ดีว่าความจริงที่โหดร้ายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเธอจะต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง
นักแสดงใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก