"เธอทรยศฉัน!" เสียงตะโกนก้องของภาคินสะท้อนราวกับจะฉีกกระชากอากาศรอบตัวให้ขาดวิ่น ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววอ่อนโยน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและรอยร้าวที่ยากจะประสาน น้ำหนึ่งยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือด ปากอ้าค้าง พยายามหาคำพูดมาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะสายเกินไปแล้ว
"ภาคินคะ ฟังหนูอธิบายก่อน" น้ำเสียงสั่นเครือ พยายามเอื้อมมือไปจับแขนเขา แต่ภาคินสะบัดออกอย่างแรง ราวกับว่าสัมผัสของเธอเป็นสิ่งโสโครกที่น่ารังเกียจ "มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ นะคะ"
"ไม่ใช่แบบนั้น? แล้วมันแบบไหนล่ะน้ำหนึ่ง! ชัดเจนจะตาย! ภาพพวกนั้นมันฟ้องอยู่! เธอกับไอ้ก้อง! ไปไหนมาไหนด้วยกัน! วางแผนกันอยู่! ฉันเห็นกับตาตัวเอง!" ภาคินกัดฟันพูด คำพูดแต่ละคำแหลมคมเหมือนใบมีด กรีดลึกลงไปในหัวใจของน้ำหนึ่ง
ภาพที่ภาคินเห็นคือฉากที่น้ำหนึ่งกำลังพูดคุยอย่างใกล้ชิดกับคุณก้องในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ใบหน้าของเธอที่ปกติจะฉายแววยิ้มแย้ม ดูอ่อนลงอย่างน่าประหลาดเมื่ออยู่กับคุณก้อง และยิ่งไปกว่านั้น เธอได้ยินเสียงบางส่วนที่ทำให้เขาเข้าใจผิดไปทั้งหมด "แผน...ที่เธอวางไว้...สำเร็จแล้วใช่ไหม?"
"ไม่นะภาคิน! หนูไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้น! หนูแค่ไปขอความช่วยเหลือจากเขา! เพราะเรื่องหนี้สินของครอบครัว! เขาขู่หนู! เขาจะทำลายทุกอย่างถ้าหนูไม่ยอม!" น้ำหนึ่งพยายามอธิบายอย่างสุดกำลัง น้ำตาไหลรินอาบแก้มใส
"ขู่? ขอความช่วยเหลือ? หรือว่าร่วมมือกัน?" ภาคินสวนกลับทันควัน ความเจ็บปวดและความโกรธปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอหลอกฉันมาตลอด! ตั้งแต่แรก! เธอเข้ามาในชีวิตฉันเพื่ออะไรกันแน่! เพื่อใช้ฉันเป็นเครื่องมือ! เพื่อให้ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ!"
"ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น! หนูรักภาคิน! หนูไม่เคยคิดจะหลอกใคร!" น้ำหนึ่งยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างแรง พยายามรวบรวมสติ "เรื่องหนี้สินมันบีบคั้นหนูจริงๆ หนูไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ค่ะ"
"ไม่มีทางเลือก? หรือไม่ยอมเสียสละอะไรเลย?" ภาคินหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "เธอเลือกที่จะทรยศความไว้เนื้อเชื่อใจของฉัน! เลือกที่จะเป็นพวกเดียวกับไอ้ก้อง! ยอมทำทุกอย่างเพื่อมัน! ใช่ไหม!"
"ภาคิน! อย่าพูดแบบนี้! หนูไม่ได้ทำอะไรผิด! หนูกำลังพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับครอบครัว! และหนูกำลังจะบอกภาคินทุกอย่าง! แต่ภาคินไม่ให้โอกาสหนูเลย!" เสียงของน้ำหนึ่งเริ่มขาดห้วง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความสิ้นหวัง
"บอก? ไม่มีอะไรต้องบอกอีกแล้ว!" ภาคินก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ดวงตาที่เคยมีประกายแห่งความรัก ตอนนี้กลับกลายเป็นน้ำแข็งเย็นเยียบ "ฉันเสียใจที่เคยเชื่อใจเธอ...เสียใจที่เคยคิดว่าเธอเป็นคนดี...แต่ฉันคิดผิด!"
"ภาคินคะ!" น้ำหนึ่งร้องเรียกชื่อเขาด้วยความเจ็บปวดระคนสิ้นหวัง
"นับจากนี้ไป...ฉันกับเธอ...ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว!" ภาคินพูดจบก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้น้ำหนึ่งยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดของห้องที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย
น้ำหนึ่งทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หยาดน้ำตาไหลรินไม่หยุด ภาพใบหน้าภาคินที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเกลียดชังยังคงติดตา เธอรู้ดีว่าการเข้าใจผิดครั้งนี้มันใหญ่หลวงนัก มันไม่ใช่แค่รอยร้าวเล็กๆ แต่มันคือรอยแผลฉกรรจ์ที่ยากจะสมาน
เธอพยายามนึกย้อนกลับไปถึงบทสนทนาที่ภาคินได้ยิน เขาคงได้ยินเพียงเสี้ยวหนึ่งของคำพูด และตีความไปเองทั้งหมด คุณก้องนั้นร้ายกาจนัก เขารู้ดีว่าจะบิดเบือนความจริงอย่างไรให้เป็นประโยชน์กับตนเอง และใช้มันทำลายความสัมพันธ์ของเธอและภาคิน
"ทำไม...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย..." น้ำหนึ่งพึมพำกับตัวเอง มือทั้งสองข้างกุมหน้าอกแน่น ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่จากคำพูดของภาคิน แต่มาจากความรู้สึกผิดที่เธอไม่สามารถปกป้องความสัมพันธ์นี้ได้ ไม่สามารถอธิบายความจริงให้เขาเข้าใจได้
เธอรู้ว่าภาคินนั้นอ่อนไหวกับเรื่องการทรยศหักหลังมากแค่ไหน โดยเฉพาะกับคนที่เขาเคยไว้ใจ การที่เขาเห็นภาพเธออยู่กับคุณก้อง และได้ยินบทสนทนาบางส่วน ย่อมทำให้เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าเธอคือส่วนหนึ่งของแผนการร้ายของคุณก้อง
"หนูไม่เคยทรยศภาคินเลยนะคะ..." เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ แม้จะรู้ว่าไม่มีใครได้ยิน "หนูรักภาคิน...รักมากกว่าอะไรทั้งหมด..."
แต่คำพูดเหล่านั้นก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว ภาคินได้ตัดสินใจไปแล้ว เขาได้ตัดสินว่าเธอคือคนทรยศ คือคนที่ใช้เขาเป็นเครื่องมือ
ความสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้ามา น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย ความรักที่เธอเพิ่งจะค้นพบ กำลังจะถูกทำลายลงด้วยความเข้าใจผิดที่บาดลึกนี้
เธอเงยหน้ามองเพดานห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้...ตอนนี้เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะขยับตัว
"ภาคิน..." เธอเอ่ยชื่อเขาอีกครั้ง เสียงแหบแห้ง "ได้โปรด...ได้โปรดเชื่อหนูเถอะ..."
แต่ภาคินได้เดินจากไปแล้ว และประตูใจของเขาก็คงปิดตายไปพร้อมกับเขาแล้ว
น้ำหนึ่งกอดเข่าตัวเองแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ดังออกมาอย่างไม่อาจห้าม เธอรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ จะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิมเสียอีก
เธอจะทำอย่างไรต่อไป? เมื่อความรักที่เธอเพิ่งจะเริ่มต้น กำลังจะถูกพรากไปอย่างโหดร้าย ด้วยการเข้าใจผิดที่ไม่อาจแก้ไขได้?
นักแสดงใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก