ตอนที่ 3 — แหวนที่สั่นคลอน

แสงไฟจากรถยนต์ที่สาดส่องเข้ามา ราวกับจะฉายให้เห็นฉากแห่งความตึงเครียดที่กำลังจะปะทุ อันตรามองร่างของธนาที่กำลังก้าวลงมาจากรถอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งดีใจที่ได้เจอเขา และหวาดกลัวกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

"อันตรา... เธออยู่ที่นี่เอง" เสียงของธนาดังขึ้น ‌น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ทว่าในดวงตาของเขากลับฉายแววของความประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นภูผาที่ยืนอยู่ข้างๆ อันตรา

ภูผาหันกลับมามองอันตราอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ดูเหมือนว่า... ฉันจะมาผิดเวลาสินะ"

"ภูผา!" อันตราเรียกชื่อเขาเสียงหลง เธอไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์นี้ให้ธนาเข้าใจได้อย่างไร ​ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือภูผา ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ และคนที่หายไปจากชีวิตเธอไปถึงสิบปี

ธนาเดินตรงเข้ามาหาอันตรา ก้าวผ่านภูผาไป ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน เขาเอื้อมมือไปจับมือของอันตราเอาไว้ "อันตรา... เป็นอะไรหรือเปล่า? ‍ทำไมถึงมายืนอยู่ที่นี่คนเดียว?"

อันตรามองมือของธนาที่กุมมือของเธอเอาไว้ แล้วหันไปมองภูผาที่กำลังมองมาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับจะบอกว่า "เธอคือของฉัน" ความรู้สึกผิดบาปและความสับสนถาโถมเข้ามา

"ฉัน... เอ่อ..." อันตราพยายามจะหาคำพูดมาอธิบาย แต่ก็ทำได้เพียงเสียงอึกอัก

ภูผาเดินเข้ามาประชิดอันตราอีกครั้ง ‌เขาไม่สนใจธนาที่ยืนอยู่ข้างๆ ราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ สายตาของเขามุ่งตรงไปที่อันตราเพียงคนเดียว "อันตรา... จำแหวนวงนี้ได้ไหม?"

ว่าแล้ว ภูผาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทของเขา ก่อนจะยื่นแหวนเพชรเม็ดงาม ที่ส่องประกายระยิบระยับสะท้อนแสงไฟ ‍ยื่นให้กับอันตรา มันคือแหวนวงเดียวกันกับที่เขาเคยขอเธอแต่งงานเมื่อสิบปีก่อน

"นี่คือแหวนที่ฉันเคยขอเธอแต่งงาน" ภูผากล่าวเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น "และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใคร... มาพรากเธอไปจากฉันได้"

อันตรามองแหวนในมือของภูผา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความทรงจำอันหวานซึ้งในอดีต แต่ในขณะเดียวกัน ​ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากความจริงในปัจจุบัน

"คุณ... คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ภูผา" อันตราพยายามเอื้อมมือไปหยิบแหวน แต่ธนากลับกุมมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม "นี่มัน... ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว"

"ไม่มีความหมายอย่างนั้นเหรออันตรา?" ภูผายิ้มอย่างเย้ยหยัน ​"เธอแน่ใจเหรอว่ามันไม่มีความหมาย? หรือว่าเธอแค่พยายามจะลืมมันไป?"

เขาค่อยๆ เลื่อนมืออันตราที่ธนาจับอยู่ ออกจากมือของธนาอย่างนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ก่อนจะยื่นแหวนวงนั้นให้กับเธออีกครั้ง "แหวนวงนี้... คือสัญญาของเรา"

อันตราสบตาภูผา ​ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอคืนกลับมา

"คุณมันบ้าไปแล้ว ภูผา!" อันตราตะโกนเสียงดัง "ปล่อยฉันนะ!"

เธอปัดมือของภูผาออกอย่างแรง แหวนเพชรหลุดร่วงลงบนพื้นหินอ่อนอย่างเสียงดัง 'แก๊ง' ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ความตึงเครียดจะกลับมาอีกครั้ง

"อันตรา!" ธนาอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบก้มลงไปเก็บแหวน

แต่ภูผากลับไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปประชิดอันตราอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทว่าก็ยังคงความมุ่งมั่น "เธอปฏิเสธฉัน... เพราะผู้ชายคนนี้อย่างนั้นเหรออันตรา?"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉัน!" อันตราตะคอกกลับ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรท "คุณหายไปสิบปี... ทิ้งฉันไว้คนเดียว... แล้วตอนนี้คุณจะมาเรียกร้องอะไร!"

"ฉันหายไป... เพราะเขา!" ภูผาชี้นิ้วไปที่ธนา "และฉันกลับมา... เพื่อทวงคืนทุกอย่าง... รวมถึงเธอด้วย!"

ธนาเงยหน้าขึ้นมาจากพื้น ดวงตาของเขาสบเข้ากับภูผา สายตาของทั้งสองเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความไม่ไว้วางใจ "นาย... คือภูผา?"

"ใช่" ภูผาตอบเสียงเรียบ "และผู้หญิงคนนี้... คือของฉัน"

"เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน" ธนาสวนกลับทันที เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน โดยที่ในมือยังคงถือแหวนเพชรวงนั้นเอาไว้ "และเธอกำลังจะแต่งงานกับฉัน"

"แต่งงานอย่างนั้นเหรอ" ภูผายิ้มอย่างเย็นชา "เธอแน่ใจเหรอว่าการแต่งงานครั้งนี้... จะเกิดขึ้นได้จริง?"

คำพูดของภูผาทำให้ธนาชะงักไป เขาสังเกตเห็นแววตาของอันตราที่มองมาที่เขา ด้วยความสับสนและความหวาดกลัว

"อันตรา... เธอเป็นอะไร?" ธนาถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "มีอะไรหรือเปล่า?"

อันตรามองธนาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไร ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คือคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ คือคนที่เธอคิดว่าจะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป

"ฉัน..." อันตราเอ่ยปาก แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ "ฉัน... ไม่รู้"

ภูผาเดินเข้ามาใกล้ธนามากขึ้นเรื่อยๆ "เธอรู้ดีอันตรา... เธอรู้ดีว่าใครคือคนที่เธอรักจริงๆ"

"หยุดนะ ภูผา!" ธนาตะโกนเสียงดัง "อย่ามายุ่งกับเรื่องของเรา!"

"เรื่องของเราอย่างนั้นเหรอ" ภูผาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์อะไร... มาพูดเรื่องของเรา?"

เขาก้าวเข้าไปประชิดหน้าธนา ดวงตาของทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด "ฉันจะบอกอะไรให้... ธนา... การแก้แค้นของฉัน... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... และเธอ... จะได้รู้ว่า... การพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน... มันต้องแลกมาด้วยอะไร"

อันตรามองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว เธอกำลังถูกดึงเข้าไปในสงครามระหว่างผู้ชายสองคนที่เธอเคยผูกพันด้วย ความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่ กำลังจะถูกเปิดเผย และเธอ... คือศูนย์กลางของพายุลูกนี้

"คุณ... คุณมันอันตรายเกินไป ภูผา" อันตราพูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันไม่ต้องการเรื่องแบบนี้"

"แต่เรื่องแบบนี้... มันได้เกิดขึ้นแล้วอันตรา" ภูผากล่าวเสียงเรียบ "และเธอ... จะไม่มีวันลืมมัน"

ในขณะที่ภูผากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่บนพื้น... แหวนเพชรวงนั้น... ที่อันตราปัดทิ้งไป... ตอนนี้มันกำลังส่องประกายระยิบระยับอยู่บนพื้นหินอ่อน... ราวกับจะเตือนสติอันตราถึงความสัมพันธ์ที่กำลังสั่นคลอน... และการตัดสินใจที่เธอต้องเผชิญ...