ตอนที่ 4 — รอยแผลเป็นจากอดีต

"ลมหายใจของเธอ…มันกำลังจะหมดไป" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่กำลังกัดกินหัวใจของเมษา จนแทบจะบีบคั้นให้เธอสำลักอากาศ

ภาพอุบัติเหตุวันนั้น…มันยังคงติดตา ชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน น้ำตาหยดสุดท้ายที่ไหลอาบแก้มของแม่ ภาพรถยนต์ที่บิดเบี้ยว ร่างไร้วิญญาณของพ่อและน้องชาย…ทุกอย่างยังคงกรีดลึกในความทรงจำ ‌ราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย

แต่ในวันนี้…ความทรงจำเหล่านั้นกลับมีบางอย่างที่ผิดเพี้ยนไป บางอย่างที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

เมษากำมือแน่น สภาพของห้องทำงานที่เคยคุ้นตา กลับกลายเป็นสมรภูมิรบของข้อมูลและเอกสารเก่าๆ ที่เธอขุดคุ้ยขึ้นมาทั้งหมด แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นความเหนื่อยล้าแต่แฝงด้วยความมุ่งมั่น เธอต้องรู้ความจริงให้ได้ ​ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ

"ทำไม…ทำไมหลักฐานทั้งหมดถึงดูเหมือนถูกจัดฉาก?" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ ดวงตาไล่กวาดไปตามภาพถ่าย ข่าวหนังสือพิมพ์เก่าๆ และรายงานของตำรวจที่เธอพยายามรวบรวมมาตลอดหลายปี

อุบัติเหตุครั้งนั้นถูกตัดสินว่าเกิดจากความประมาทของคนขับรถ แต่เมษากลับรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นเสมอ สัญญาณเตือนบางอย่างที่เธอไม่เคยใส่ใจในตอนนั้น ‍กลับผุดขึ้นมาอีกครั้งในความคิดของเธอ

"รถเบรกแตก…แต่ทำไมกล้องวงจรปิดถึงเสียในวันนั้น?"

"คนขับรถ…เขาเป็นใคร ทำไมถึงไม่มีใครรู้ประวัติความเป็นมาที่แท้จริงของเขาเลย?"

"และ…ทำไมคิรากรถึงรีบร้อนจัดการทุกอย่างให้จบสิ้นไปเร็วขนาดนั้น?"

คำถามเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจร้ายที่คอยหลอกหลอน เธอรู้ดีว่าความสงสัยในตัวคิรากรนั้นมีเหตุผลของมันอยู่ จากการกระทำหลายๆ อย่างของเขาตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตเขา

เขา…CEO หนุ่มผู้เย็นชา ไม่เคยแม้แต่จะมองเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆ ‌เขาแต่งงานกับเธอเพราะอะไร? เพียงเพราะคำสั่งของพ่อ? หรือมีเหตุผลอื่นที่ซับซ้อนกว่านั้น?

ทุกครั้งที่เธอพยายามจะเจาะลึกเข้าไปในอดีตของเขา เธอกลับพบแต่กำแพงที่แข็งแกร่ง จนบางครั้งเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า…ภายใต้ความเย็นชาและมาดขรึมนั้น…เขาเองก็มีรอยแผลเป็นที่มองไม่เห็นเช่นกัน

ขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับกองเอกสาร พลันเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านนอกประตู เมษารีบปิดเอกสารทั้งหมดลงอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณบอกเธอว่าไม่ใช่เวลาที่จะให้ใครเห็นสิ่งที่เธอกำลังทำ

ประตูเปิดออก ‍เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของคิรากร ใบหน้าของเขาปราศจากอารมณ์ใดๆ แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับจ้องมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์

"ยังไม่นอนอีกเหรอ เมษา?" เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความห่างเหิน

เมษากลั้นหายใจ พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ "กำลังจะนอนค่ะ ​คุณคิรากร"

คิรากรเดินเข้ามาในห้อง เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงลอยมากระทบจมูกเธอ "ดูเหมือนคุณกำลังยุ่งกับอะไรบางอย่าง"

"เปล่าค่ะ แค่…กำลังคิดอะไรเพลินๆ" เธอตอบเลี่ยงๆ พยายามไม่สบตาเขา

คิรากรกวาดสายตามองไปรอบๆ ​ห้อง เขาเห็นกองเอกสารที่เธอรีบซุกซ่อนไว้ใต้โต๊ะ "คิดถึงเรื่องอะไร…จนลืมเวลาไปเลย?"

ความสงสัยในแววตาของเขาทำให้เมษารู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่แน่ใจว่าเขาเห็นอะไรบ้าง แต่เธอไม่อยากให้เขาเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องของเธอ

"ก็…เรื่องงานน่ะค่ะ" เธอโกหก

คิรากรพยักหน้าช้าๆ แต่แววตาของเขาไม่ได้เชื่อเธอเลย "งานของคุณ…มันทำให้คุณนอนไม่หลับเลยเหรอ?"

คำพูดนั้นเหมือนจะมีความหมายแฝงอยู่ ​เมษาไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงงานจริงๆ หรือหมายถึงเรื่องอื่น

"ฉัน…ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ" เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พยายามจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวออกจากห้องไป คิรากรก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้แน่น การสัมผัสของเขาทำให้เธอสะดุ้ง

"คุณแน่ใจนะ…ว่ามันเป็นแค่เรื่องงาน?" เสียงของเขาเบาลง แต่กลับฟังดูน่ากลัวกว่าเดิม

เมษาสบตาเขา เธอเห็นความเจ็บปวดบางอย่างสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น…ความเจ็บปวดที่เธอเองก็รู้สึก

"คุณ…เป็นอะไรไปคะ?" เธอถามอย่างแผ่วเบา

คิรากรปล่อยมือเธอ เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับจะตัดขาดความเชื่อมโยงระหว่างพวกเขา "เปล่า…ไม่มีอะไร"

เขาหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เมษาอยู่กับความรู้สึกสับสนและคำถามมากมายที่ค้างคาใจ

เธอมองตามแผ่นหลังของเขาไป จนกระทั่งเขาหายลับไปจากสายตา เธอกลับไปนั่งที่เก้าอี้ กวาดสายตามองไปยังกองเอกสารที่ยังคงวางกองอยู่

"ฉันต้องรู้ให้ได้…ว่าเกิดอะไรขึ้น"

เธอหยิบรูปถ่ายครอบครัวขึ้นมาดู ภาพรอยยิ้มของพ่อ แม่ และน้องชาย…ภาพแห่งความสุขที่ถูกทำลายลงอย่างโหดร้าย

"ฉันจะแก้แค้นให้พวกคุณ…ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำเรื่องนี้"

เธอหยิบไดอารี่เล่มเก่าของพ่อขึ้นมาเปิด มันเป็นสมุดบันทึกที่เธอไม่เคยได้อ่านมาก่อน พ่อของเธอเคยบอกว่ามันเป็นเพียงบันทึกประจำวันธรรมดาๆ แต่ในวันนี้…เธอรู้สึกว่ามันอาจจะมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่

เธอพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ ตัวอักษรที่คุ้นเคยของพ่อปรากฏขึ้น แต่เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ เธอก็พบว่ามีบางหน้า…ที่ถูกฉีกออกไป

"อะไรกัน…?"

หัวใจของเธอเต้นแรง ความสงสัยและความหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

"ทำไม…พ่อถึงฉีกหน้าเหล่านี้ออกไป?"

"มีอะไรที่พ่อไม่อยากให้ใครเห็น?"

"หรือว่า…พ่อรู้ความจริงบางอย่าง?"

ลมหายใจของเมษาติดขัด เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีเงาของอดีตกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

เธอเหลือบมองไปที่ประตูห้องนอนของคิรากรที่อยู่ไม่ไกลนัก

"คุณ…คุณรู้เรื่องนี้ด้วยใช่ไหม?"

"คุณ…กำลังปิดบังอะไรฉันอยู่?"

คำถามเหล่านั้นยังคงไร้คำตอบ แต่เธอสาบานกับตัวเองว่า…เธอจะไขความลับนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เมษาได้ยินเสียงบางอย่างดังแว่วมา…เสียงเหมือนใครบางคนกำลังเดินอยู่ที่โถงทางเดิน…เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบา…ราวกับกำลังแอบฟัง

เธอเงียบกริบ ร่างกายแข็งทื่อ จ้องมองไปยังประตูห้องนอนของคิรากร…

"ใครกัน…ที่กำลังอยู่ที่นั่น?"