ตอนที่ 17 — การจากลาที่โหดร้าย

"ถ้าคุณอยากให้ฉันไป... ฉันก็จะไป" คำพูดนั้นของเมษายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของคิรากร ภาพใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความผิดหวัง มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดที่กำลังกัดกินหัวใจของเขา แต่นอกเหนือจากนั้น เขากลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าอย่างประหลาด ราวกับบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญได้หลุดลอยไปจากชีวิตของเขาแล้ว

เมษาก้าวเดินออกจากห้องด้วยหัวใจที่แตกสลาย ‌เธอไม่หันกลับไปมอง ไม่ได้เพราะความเข้มแข็ง แต่มันคือความเจ็บปวดที่รุนแรงเกินกว่าจะเผชิญหน้าได้อีก เธอเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นเหมือนกรงขัง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธอรู้สึกเหมือนถูกพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป

อากาศยามค่ำคืนที่เย็นยะเยือกปะทะใบหน้าของเธอ ยิ่งทำให้รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก สองมือของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋า หยิบเพียงโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ใบเล็กที่บรรจุเงินจำนวนหนึ่งที่เธอเตรียมไว้เสมอเผื่อต้องหนี ​เผื่อต้องจากไป

เธอเดินไปตามถนนที่มืดมิด โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน จุดหมายปลายทางของเธอคือ "ที่ไหนก็ได้" ที่ไม่ใช่ที่นี่ ที่ที่ไม่ต้องเจอหน้าเขา ที่ที่ไม่ต้องทนกับความเจ็บปวดที่เขาหยิบยื่นให้

"ทำไม... ทำไมเขาถึงทำแบบนี้" ‍เมษากระซิบถามตัวเอง น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ความรู้สึกของการถูกปฏิเสธ ถูกไล่ออกไปอย่างไม่ใยดี มันเจ็บปวดกว่าความแค้นใดๆ ที่เธอเคยแบกรับมา

เธอรู้ดีว่าเธอถูกบังคับให้แต่งงานกับเขาด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้จะมีความเย็นชาของเขา ‌เธอกลับแอบหวังเล็กๆ ว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะมองเห็นเธอในฐานะ "เมษา" ไม่ใช่เพียง "ภรรยา" ที่ถูกจับมาแต่งงาน

แต่สุดท้าย ความหวังนั้นก็พังทลายลง เขาไม่เคยเห็นเธอในฐานะอะไรเลย ‍นอกจากสิ่งที่จะมาเติมเต็ม "ความต้องการ" ของเขา ซึ่งอาจจะไม่ใช่ความต้องการทางกาย แต่เป็นความต้องการทางธุรกิจ หรืออาจจะเป็นแค่ความต้องการที่จะ "ควบคุม"

เมษาหยุดเดินเมื่อมาถึงป้ายรถเมล์ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ​มองดูรายชื่อติดต่อที่บันทึกไว้ เธอคิดถึงครอบครัวของเธอ แต่เธอกลับไม่กล้าที่จะติดต่อใคร เธอไม่ต้องการให้ใครเห็นเธอในสภาพนี้ ไม่ต้องการให้ใครต้องมารับรู้ถึงความล้มเหลวของเธอ

เธอตัดสินใจที่จะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอขึ้นรถเมล์สายที่มุ่งหน้าออกนอกเมือง โดยไม่สนใจว่าปลายทางจะเป็นที่ไหน

ตลอดการเดินทาง เมษาเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ​ภาพถนนที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว สะท้อนความรู้สึกของเธอในตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง หนีจากอดีต หนีจากปัจจุบัน และหนีจากอนาคตที่เคยคาดหวัง

เธอหลับตาลง พยายามจะนึกถึงความทรงจำดีๆ ที่เธอเคยมี ​แต่กลับมีน้อยเหลือเกิน ภาพที่ชัดเจนที่สุดคือภาพใบหน้าของคิรากรตอนที่เขายิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเธอในครั้งแรกที่เจอกัน แต่นั่นมันก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกบดบังด้วยความเย็นชาและความเฉยเมยที่ตามมา

เธอรู้สึกเหนื่อยล้า เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เธออยากจะหลับไปให้สนิท และตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อทุกอย่างมันดีขึ้น

เมื่อรถเมล์จอดที่ปลายทาง เมษาก็ลงจากรถ เธอพบว่าตัวเองอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ไม่คุ้นเคย บรรยากาศเงียบสงบ ผู้คนน้อย แต่มันกลับให้ความรู้สึก "ปลอดภัย" ที่เธอโหยหา

เธอเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเล็กๆ เพื่อซื้อน้ำดื่มและขนมปัง เธอรู้สึกหิว แต่ก็ไม่อยากจะกินอะไรมากนัก

"คุณมีที่พักที่ไหนหรือเปล่าคะ?" พนักงานร้านถามด้วยความเป็นห่วง

เมษาพยักหน้าเบาๆ "ฉันกำลังจะหาค่ะ"

เธอใช้เงินที่เหลืออยู่ เช่าห้องพักเล็กๆ ในเกสต์เฮาส์แห่งหนึ่ง ห้องพักดูเก่า แต่สะอาด และเงียบสงบพอที่จะทำให้เธอได้พักผ่อน

คืนนั้น เมษานอนไม่หลับ เธอคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาในหัว เธอรู้สึกเสียใจที่ต้องจากมาแบบนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น

เช้าวันต่อมา เมษาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ยังคงมึนงง เธอตัดสินใจว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ เธอจะหางานทำ จะสร้างตัวขึ้นมาใหม่ โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร

เธอใช้เวลาหลายวันในการสำรวจเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เธอพบว่าที่นี่มีผู้คนที่เป็นมิตร และมีบรรยากาศที่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย

เธอได้งานที่ร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่ง เป็นงานที่ต้องใช้แรงกาย แต่ก็เป็นงานที่ทำให้เธอรู้สึกมีคุณค่า

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ คิรากรกลับรู้สึกว่าชีวิตของเขากำลังจะพังทลายลง หลังจากที่เมษาจากไป ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะว่างเปล่าไปหมด

เขาพยายามจะทำงาน แต่สมาธิไม่อยู่กับร่องกับรอย ภาพของเมษาที่เดินจากไป มันยังคงติดตาเขา

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ทำแบบนั้น ทั้งๆ ที่เขารู้สึกบางอย่างกับเธอ เขาไม่เคยคิดว่าการไล่เธอไป มันจะทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้

เขาเดินไปที่ห้องของเมษา ห้องที่ตอนนี้กลับกลายเป็นห้องที่ว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา เขาเดินสำรวจข้าวของของเธอที่ยังคงหลงเหลืออยู่ หยิบเสื้อผ้าของเธอขึ้นมาสูดดมกลิ่น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ ทำให้เขารู้สึกเหมือนเธออยู่ใกล้ๆ

"ทำไม... ทำไมฉันถึงได้โง่เขลาขนาดนี้" คิรากรพึมพำกับตัวเอง เขาเสียใจกับการตัดสินใจของเขา เขาอยากจะตามหาเธอ อยากจะขอโทษเธอ

เขาตัดสินใจที่จะตามหาเมษา เขาไม่ยอมให้เธอหายไปจากชีวิตเขาอีกต่อไป

เขาเริ่มจากสอบถามคนในบ้าน แต่ทุกคนก็ดูเหมือนจะไม่รู้อะไรเลย เมษาจากไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้

คิรากรพยายามค้นหาข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับการเดินทางของเมษา เขารู้ว่าเธอขึ้นรถเมล์สายไหน เขาจึงเริ่มจากการตามรอยรถเมล์สายนั้น

เขาขับรถตามเส้นทางของรถเมล์คันนั้นไปเรื่อยๆ เขาหยุดแวะถามคนตามป้ายรถเมล์ ถามตามร้านค้าต่างๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเธอเลย

ยิ่งค้นหาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเมษาได้หายไปจากชีวิตของเขาจริงๆ

เขาเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป

ในขณะที่คิรากรกำลังตามหาเมษา เมษากลับกำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในเมืองเล็กๆ แห่งนั้น เธอเริ่มที่จะลืมเลือนความเจ็บปวดในอดีต และเริ่มที่จะมองเห็นอนาคต

เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง เก็บเงินเล็กๆ น้อยๆ เพื่อที่จะสร้างชีวิตใหม่

เธอได้พบกับผู้คนใหม่ๆ ได้หัวเราะ ได้ยิ้มอีกครั้ง

แต่ลึกๆ แล้ว เธอยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าสักวันหนึ่งเธออาจจะได้เจอเขาอีกครั้ง... ในฐานะคนที่ไม่ใช่ "คิรากร" คนเดิมอีกต่อไป

วันหนึ่ง ขณะที่เมษากำลังเดินกลับบ้าน เธอก็เห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน เป็นรถที่คุ้นตา... เป็นรถของคิรากร!

หัวใจของเมษาสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอหยุดยืนนิ่ง ไม่กล้าที่จะก้าวต่อไป

เธอเห็นคิรากรกำลังก้าวลงมาจากรถ เขาดูโทรมกว่าที่เคย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงฉายแววบางอย่างที่เมษาไม่สามารถตีความได้

เขาหันมามองทางเธอ... และสายตาของเขาก็ประสานกัน

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเมษาเหมือนจะหยุดหมุน