ตอนที่ 29 — การเริ่มต้นใหม่ (ที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง)

"คุณท่านมีคำสั่งให้จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด" เสียงของปลายสายที่คิรากรได้ยินเมื่อครู่ ยังคงก้องอยู่ในหูของเขา มันไม่ใช่เพียงแค่คำสั่ง แต่เป็นการข่มขู่ที่แฝงไว้ด้วยอำนาจมหาศาล อำนาจที่เขาต้องยอมจำนนมาตลอดชีวิต

คิรากรยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องของเมษา เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เธอเข้าใจได้อย่างไร ว่าเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นซับซ้อนกว่าที่คิด ‌ความสุขที่เพิ่งจะค้นพบ กลับถูกคุกคามด้วยเงาอดีตที่ตามหลอกหลอนเขามานาน

"คุณคิรากรคะ?"

เสียงของเมษาดังขึ้น ดึงเขาออกจากภวังคของตัวเอง เขาหันกลับไปมอง เห็นเธอยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและความกังวล

"ผม… ผมต้องไปจัดการเรื่องงานด่วนจริงๆ" คิรากรพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แต่… ​คุณบอกว่าจะรีบกลับมานะคะ" เมษาเดินเข้ามาใกล้ "มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ? คุณดู… แปลกไป"

คิรากรส่ายหน้า "ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่… ต้องรีบไป"

เขาเห็นแววตาของเมษาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ‍เขาอยากจะบอกความจริงกับเธอ อยากจะบอกว่าเขาถูกบังคับ แต่เขาก็รู้ว่ามันไม่สามารถทำได้ในตอนนี้

"ไว้ผมจะรีบกลับมานะครับ" คิรากรกล่าวพลางพยายามส่งยิ้มให้เธอ

เมษาพยักหน้าอย่างช้าๆ "ค่ะ… ฉันรอคุณนะคะ"

คิรากรเดินจากไป ทิ้งให้เมษายืนมองตามด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ‌แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมษาพยายามใช้ชีวิตของเธอให้เป็นปกติ เธอพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับคิรากร ความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นนี้ ช่างเปราะบางเหลือเกิน

ในขณะเดียวกัน คิรากรก็กำลังเผชิญหน้ากับการตัดสินใจที่ยากลำบาก เขาถูกบีบคั้นจาก "คุณท่าน" ‍ให้ต้องเลือกระหว่างความสุขของตัวเองกับความอยู่รอดของตระกูล

"คุณจะยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมาใช่ไหม?" เสียงของ "คุณท่าน" ก้องอยู่ในหัวของเขา

"เมษาไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นครับ" คิรากรตอบกลับไปอย่างแข็งกร้าว "เธอคือคนที่ผมรัก"

"รัก?" "คุณท่าน" หัวเราะอย่างเยาะเย้ย ​"ความรักมันกินไม่ได้หรอกคิรากร ถ้าคุณยังมัวหลงอยู่ในโลกของความฝัน ระวังวันหนึ่งคุณจะสูญเสียทุกอย่างไป"

คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของคิรากร เขาจำได้ดีถึงอดีตที่เจ็บปวด ที่เขาเคยสูญเสียทุกอย่างเพราะความใจอ่อน

"ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" คิรากรพูดเสียงเบา

"ดี" "คุณท่าน" ตอบ ​"และผมหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังอีก"

คิรากรเดินออกจากห้องทำงานของ "คุณท่าน" ด้วยท่าทางที่หนักอึ้ง เขารู้ว่าเขาต้องเลือกระหว่างเมษา กับทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อของเขาสร้างไว้

"เมษา… ผมขอโทษ" เขาพึมพำกับตัวเอง "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากคุณไปจากผมเด็ดขาด"

วันนั้น ​เมษาตัดสินใจที่จะไปหาคิรากรที่บริษัท เธออยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ทำไมเขาถึงดูเปลี่ยนไป

เมื่อเธอไปถึง เธอกลับพบกับความโกลาหลบางอย่าง พนักงานต่างวิ่งวุ่นราวกับมีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้น

"ขอโทษนะคะ พอจะบอกได้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น?" เมษาถามพนักงานคนหนึ่ง

"คุณผู้หญิงครับ… เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" พนักงานคนนั้นตอบด้วยสีหน้าซีดเผือด

"เรื่องอะไรคะ?" เมษาถามด้วยความใจหาย

"คุณท่าน… คุณท่านเสียชีวิตแล้วครับ"

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของเมษา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"คุณ… คุณพูดอะไรนะคะ?"

"คุณท่านเสียชีวิตในอุบัติเหตุเมื่อช่วงบ่ายนี้ครับ" พนักงานคนนั้นตอบเสียงสั่น "และ… คุณท่านได้ทิ้งจดหมายไว้ให้คุณคิรากรครับ"

เมษาไม่สามารถยืนอยู่ได้อีกต่อไป เธอทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง

คิรากรที่เพิ่งกลับมาถึงบริษัท เห็นเมษากำลังจะล้ม เขารีบวิ่งเข้าไปประคองเธอไว้

"เมษา! เกิดอะไรขึ้น?"

"คุณท่าน… คุณท่านเสียแล้วเหรอคะ?" เมษาถามเสียงแหบพร่า

คิรากรพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า "ใช่ครับ… เกิดอุบัติเหตุ"

"แล้ว… แล้วจดหมายล่ะคะ?" เมษาถาม

คิรากรหยิบซองจดหมายที่อยู่ในมือขึ้นมา "นี่ครับ… เป็นจดหมายจากท่าน"

ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาในห้องรับรอง คิรากรรวบรวมความกล้าแล้วเริ่มเปิดอ่านจดหมายของพ่อ

"ลูกรัก…" เสียงของคิรากรสั่นเครือขณะที่อ่าน "เมื่อลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ พ่อคงไม่อยู่แล้ว พ่อรู้ว่าลูกรักเมษามากแค่ไหน พ่อก็อยากจะเห็นลูกมีความสุข แต่… พ่อก็มีสิ่งที่ลูกต้องรู้"

คิรากรหยุดอ่านชั่วครู่ หันไปมองเมษาที่นั่งฟังอยู่ด้วยใบหน้าซีดเผือด

"พ่อ… ได้ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ในอดีต" คิรากรอ่านต่อ "พ่อได้ทำร้ายครอบครัวของเมษา พ่อได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากพวกเขา และ… พ่อก็รู้ว่าเมษาคือลูกสาวของคนที่พ่อเคยทำร้าย"

เมษาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

"พ่อ… พ่อขอโทษที่ปิดบังเรื่องนี้จากลูก" คิรากรอ่านต่อ "พ่อกลัวว่าลูกจะไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้… พ่ออยากให้ลูกได้รู้ความจริง และ… พ่อได้ฝากเรื่องบางอย่างไว้กับทนายความของพ่อ เพื่อให้เมษามีชีวิตที่ดีขึ้น"

คิรากรเงยหน้าขึ้นมองเมษา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเข้าใจ

"เมษา… ผม… ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย"

เมษาพยักหน้า เธอรู้สึกเหมือนถูกกระหน่ำซ้ำเติมอีกครั้ง ความแค้นที่เธอเคยมีให้กับตระกูลคิรากร ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อรู้ว่าเธอคือเหยื่อคนหนึ่งของพ่อเขา

"แต่… ผมสาบานกับคุณแล้ว ว่าผมจะไม่ทำให้คุณต้องเจ็บปวดอีก" คิรากรกล่าวอย่างหนักแน่น "ไม่ว่าอดีตจะเป็นอย่างไร… เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน"

เมษาเงยหน้ามองเขา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของคิรากร เธอเห็นความรักที่เขาไม่เคยปิดบัง

"ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไง" เมษาพูดเสียงสั่น "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะให้อภัยเขาได้ไหม"

"คุณไม่จำเป็นต้องให้อภัยเขาก็ได้" คิรากรพูดพลางบีบมือเธอเบาๆ "แต่คุณ… คุณต้องให้อภัยตัวเอง"

เขาจับใบหน้าของเธอขึ้นมา เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "เมษา… ผมรักคุณ ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

เมษาค่อยๆ ปล่อยให้ความรู้สึกท่วมท้นเข้ามา เธอโอบกอดคิรากรไว้แน่น เธอรู้ว่าการเดินทางของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และการเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ ช่างเต็มไปด้วยความท้าทายที่ยากจะคาดเดา.