ตอนที่ 2 — เรือนหอของความทรมาน

คฤหาสน์หลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ท่ามกลางสวนสวยที่ตกแต่งอย่างพิถีพิถันแห่งนี้ ไม่ใช่สวรรค์ของฟ้าใส แต่กลับกลายเป็นกรงทองอันโอ่อ่าที่กักขังเธอไว้ วันแรกของการใช้ชีวิตภายใต้ชายคาเดียวกันกับภาคย์ ช่างเหมือนกับการติดคุกที่ไร้ซึ่งอิสรภาพและไร้ซึ่งความหวัง

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับเย็นชาไร้ชีวิตชีวา ภาคย์ก็หันหน้ามาเผชิญหน้ากับเธอ ‌ใบหน้าของเขาปราศจากรอยยิ้มใดๆ ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา

"ฟังให้ดีนะ ฟ้าใส" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเย็นชา ราวกับน้ำแข็งที่บดขยี้ลงบนจิตใจ "เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของฉัน การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก แต่มันคือข้อตกลงที่พ่อของเธอทำไว้กับพ่อของฉัน"

คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงมากลางใจ ​เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา

"ฉันไม่มีวันรักเธอ" ภาคย์พูดต่ออย่างไม่ใยดี "และเธอเองก็อย่าได้หวังอะไรจากฉัน หน้าที่ของเธอคือทำตัวให้ดีที่สุดเป็นภรรยาที่ดีในสายตาของสังคม และอย่าสร้างปัญหาให้ฉัน"

"แต่..." ฟ้าใสพยายามจะเอ่ย แต่ก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

"ไม่มีแต่!" ‍ภาคย์ตวาดเสียงดัง แววตาของเขาฉายประกายแห่งความโกรท "เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถาม หรือจะเรียกร้องอะไรทั้งสิ้น จำเอาไว้!"

ความรู้สึกอึดอัดและคับแค้นใจเอ่อล้นขึ้นมา ฟ้าใสไม่เคยคิดว่าชีวิตจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่เกลียดเธอ และตอนนี้เขาก็กำลังประกาศกร้าวว่าเขาจะไม่มีวันรักเธอ

"ฉันจะไม่อยู่ในห้องนี้บ่อยนัก" ‌ภาคย์พูดต่อ "มีห้องรับแขกสำหรับเธออยู่แล้ว เธอจะใช้ชีวิตของเธอที่นั่น ฉันจะเข้ามาหาเมื่อมีธุระเท่านั้น"

เขาพูดจบก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง โดยไม่สนใจสีหน้าของเธอเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ราวกับถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังในโลกที่มืดมิด

ฟ้าใสเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสวนสวยเบื้องล่าง ‍ท่ามกลางความหรูหราเหล่านั้น เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในกรงขังอันมืดมิด เธอพยายามนึกถึงคำพูดของแม่ "คุณภาคย์เป็นคนดี เขาจะดูแลฟ้าใสได้" คำพูดเหล่านั้นช่างไร้ความหมายเสียจริง

เมื่อถึงเวลามื้อค่ำ เธอถูกพาไปยังห้องอาหารที่ใหญ่โตโอ่อ่า พนักงานบริการหลายคนเดินเข้ามาจัดการอาหารอย่างเงียบเชียบ ​ภาคย์นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"วันนี้มีแขกพิเศษมาด้วย" ภาคย์กล่าวขึ้นขณะที่ตักอาหารเข้าปาก "คุณอรนภา น้องสาวของฉัน"

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมอง เห็นอรนภาเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยชุดราตรีที่สวยงาม รอยยิ้มของเธอยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

"สวัสดีค่ะพี่ภาคย์" อรนภาทักทาย ​ก่อนจะหันมาทางฟ้าใส "สวัสดีจ้ะน้องฟ้าใส วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ"

"ก็...สบายดีค่ะ" ฟ้าใสตอบกลับไปอย่างเกร็งๆ

"นี่คือคุณลุงสมชาย" ภาคย์แนะนำชายชราที่เดินตามอรนภาเข้ามา "คุณสมชายเป็นคนดูแลงานเอกสารต่างๆ ของฉัน"

คุณสมชายมีใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทางดูเป็นมิตร ​เขาโค้งคำนับฟ้าใสเล็กน้อย

"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณหนู"

ตลอดมื้ออาหาร ฟ้าใสพยายามเก็บอาการ เธอสังเกตเห็นว่าอรนภาคอยชวนเธอคุย และพยายามทำให้บรรยากาศไม่น่าอึดอัด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สังเกตเห็นสายตาของภาคย์ที่คอยจับจ้องมาที่เธอเป็นระยะๆ ราวกับจะคอยจับผิด

หลังจากมื้ออาหาร ภาคย์ก็ลุกขึ้นยืน

"ผมมีงานต้องทำต่อ" เขาพูด "อรนภา ฝากดูแลฟ้าใสด้วย"

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องอาหารไป ทิ้งให้ฟ้าใสอยู่กับอรนภาและคุณสมชาย

"พี่ภาคย์นี่...เป็นคนจริงจังกับการทำงานเนอะ" อรนภาพูดพลางยิ้ม "แต่ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะฟ้าใส ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ หรืออยากได้อะไร บอกพี่ได้เสมอเลยนะ"

"ขอบคุณค่ะ" ฟ้าใสกล่าวอย่างจริงใจ

เมื่อกลับมาที่ห้องนอน ฟ้าใสรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน เธอเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ แล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู

ปรากฏร่างของภาคย์ยืนอยู่ตรงหน้าเขาถือแก้วไวน์สีแดงเข้มอยู่ในมือ

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ฟ้าใสถาม

"ฉันแค่อยากจะบอกอะไรบางอย่างให้เธอรู้" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเย็นชา "อย่าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้เธอได้ทุกอย่างที่ต้องการ เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมีความสุข"

"ฉันไม่ได้ต้องการอะไร..." ฟ้าใสพยายามจะพูด

"ดี" ภาคย์ขัดขึ้น "เพราะเธอจะไม่ได้อะไรทั้งนั้น"

เขาเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างเตียง "พรุ่งนี้เราจะต้องไปพบปะผู้คนมากมายในสังคม เธอต้องทำตัวให้ดี อย่าให้ใครมองว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกยัดเยียดเข้ามา"

"ฉันจะพยายามค่ะ" ฟ้าใสตอบเสียงเบา

ภาคย์เดินไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมามองเธออีกครั้ง "อย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่"

คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสรู้สึกใจหายวาบ เขาหมายถึงอะไรกันแน่?

เมื่อภาคย์เดินออกไป ฟ้าใสก็เดินไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา จิบเล็กน้อย รสชาติขมปร่าในปากราวกับชีวิตของเธอ

เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังความมืดมิดเบื้องนอก ท่ามกลางความหรูหราของคฤหาสน์หลังนี้ เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างเหลือเกิน

ในความมืดนั้น เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ เป็นสายตาที่คุ้นเคย แต่ก็แฝงไปด้วยความอันตราย

เธอหันกลับไปมองรอบๆ ห้องอย่างระแวง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

ทันใดนั้น เธอก็เห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวอยู่ตรงระเบียงนอกห้องนอนของเธอ

หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอรีบวิ่งไปที่ระเบียง ก่อนจะผลักบานประตูออกไป

แต่กลับไม่พบใครอยู่ที่นั่น มีเพียงลมเย็นๆ ที่พัดผ่านมา

เธอหันกลับไปมองในห้องอีกครั้ง แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง

มันคือ...จดหมาย

จดหมายที่ถูกพับอย่างลวกๆ และมีตราประทับบางอย่างอยู่บนซอง

ด้วยมือที่สั่นเทา เธอหยิบจดหมายขึ้นมา

เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร และใครเป็นคนทิ้งไว้

แต่ความรู้สึกไม่สบายใจก็ก่อตัวขึ้นในใจของเธออย่างรุนแรง