จดหมายที่ฟ้าใสหยิบขึ้นมาใต้เตียงนั้น ถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของใครบางคน ข้อความที่เขียนอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น สั้นๆ แต่กลับสามารถบีบคั้นหัวใจของเธอให้แทบหยุดเต้นได้
"ระวังตัวให้ดี...ความจริงกำลังจะเปิดเผย"
ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม มีเพียงคำเตือนที่ลึกลับและน่าสะพรึงกลัว ฟ้าใสยืนนิ่งราวกับถูกสาป มือที่ถือจดหมายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ความจริงที่กำลังจะเปิดเผย? ความจริงเกี่ยวกับอะไร? ใครคือคนที่ส่งจดหมายฉบับนี้มา? และทำไมเขาถึงต้องการให้เธอระวังตัว?
คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในหัวของเธอ ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าฝั่ง
เช้าวันต่อมา ฟ้าใสถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ
"ฟ้าใส! ตื่นได้แล้ว!" เสียงของอรนภาดังมาจากนอกห้อง
ฟ้าใสลุกขึ้นด้วยความงัวเงีย เธอจำได้ว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับเลย เพราะจดหมายปริศนาที่เธอได้รับ
เมื่อเปิดประตูออกไป อรนภาปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าปกติ
"มีเรื่องด่วนน่ะจ้ะ" อรนภาพูด "คุณลุงสมชายเพิ่งจะมาแจ้งข่าวร้าย"
"เรื่องอะไรคะ" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงกังวล
"พ่อของภาคย์...ท่านเสียชีวิตกะทันหันเมื่อคืนนี้"
คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสตะลึงงัน เธอไม่เคยพบเจอท่านมาก่อนเลย แต่การจากไปอย่างกะทันหันของใครบางคน ก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสมอ
"ตอนนี้คุณภาคย์กำลังยุ่งมาก เขาขอให้ฉันมาดูแลเรื่องงานต่างๆ แทน" อรนภาพูดต่อ "แล้วก็...เขาฝากเรื่องสำคัญมาบอกฟ้าใสด้วย"
อรนภาถอนหายใจ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "เขาต้องการให้เธอ...ทำตามเงื่อนไขที่เขากำหนด"
"เงื่อนไขอะไรคะ" ฟ้าใสถามอย่างไม่เข้าใจ
"เขา...เขาต้องการทายาท" อรนภาพูดอย่างตะกุกตะกัก "เขาต้องการให้เธอ...ทำหน้าที่ของภรรยาในนาม ให้มีทายาทให้เขา"
คำพูดของอรนภา ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลกของฟ้าใส เธอไม่เชื่อหูตัวเอง ทายาท? เขาต้องการทายาทจากเธอ?
"แต่...แต่ฉันกับเขา..." ฟ้าใสพูดเสียงสั่น "เราไม่ได้รักกัน..."
"พี่รู้จ้ะ" อรนภาพูดอย่างเห็นใจ "แต่เขาบอกว่า...นี่คือเงื่อนไขสุดท้ายที่เขาจะยอมรับ"
"เงื่อนไขสุดท้าย?" ฟ้าใสทวนคำ
"ใช่ เขาบอกว่า...ถ้าเธอไม่ยอมทำตามเงื่อนไขนี้...เขาจะยกเลิกทุกอย่าง" อรนภาอธิบาย "หมายถึง...เขาจะปล่อยให้ครอบครัวเธอต้องรับผิดชอบหนี้สินทั้งหมด"
ความหวังสุดท้ายของฟ้าใสพังทลายลง ฟ้าใสรู้สึกเหมือนถูกผลักตกเหว เธอจะทำอย่างไรได้? เธอจะยอมให้ครอบครัวของเธอต้องเดือดร้อนอีกครั้งไม่ได้
"เขา...เขาต้องการให้ฉันทำอะไรบ้าง" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่แทบจะหมดแรง
"เขาบอกว่า...เธอต้องทำหน้าที่ของ 'ภรรยา' เพียงในนามเท่านั้น" อรนภาอธิบาย "หมายถึง...เธอต้องยอมรับการมีเพศสัมพันธ์กับเขา เพื่อให้มีทายาท แต่...เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องความรัก หรือความผูกพันใดๆ จากเขา เขาจะดูแลเธอเรื่องเงินทอง และทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่...เธอต้องยอมรับเงื่อนไขนี้"
ฟ้าใสยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ การแต่งงานที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง และตอนนี้ เธอยังต้องยอมแลกทุกอย่าง เพื่อครอบครัว
"แล้ว...ถ้าฉันไม่ยอมล่ะคะ" ฟ้าใสถาม
"เขาบอกว่า...เขาจะยกเลิกสัญญา และฟ้องร้องให้ครอบครัวเธอชดใช้หนี้สินทั้งหมด" อรนภาตอบอย่างหนักใจ "พี่เข้าใจนะว่ามันยากลำบาก แต่...นี่คือทางเดียวที่จะช่วยครอบครัวของเธอได้จริงๆ"
ฟ้าใสหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลริน เธอคิดถึงใบหน้าของแม่ที่ต้องแบกรับความทุกข์ทรมานมาตลอด เธอคิดถึงพ่อผู้ล่วงลับที่จากไปก่อนวัยอันควร
"ฉัน...ฉันยอม" ฟ้าใสพูดออกมาในที่สุด เสียงของเธอแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
อรนภาโอบกอดฟ้าใสไว้แน่น "พี่ขอโทษนะจ้ะฟ้าใส พี่รู้ว่ามันยาก แต่...พี่เชื่อว่าเธอทำได้"
หลังจากอรนภาจากไป ฟ้าใสก็กลับเข้ามาในห้องนอนของเธออีกครั้ง เธอมองไปยังเตียงนอนที่กว้างใหญ่ ว่างเปล่า และเย็นเยียบ ราวกับจะรอคอยใครบางคน
เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ส่องกระจกมองใบหน้าของตัวเอง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา และความสิ้นหวัง
ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กระจก
มันคือ...สร้อยคอ
สร้อยคอเงินเส้นเล็กๆ ที่มีจี้เป็นรูปหัวใจสีแดงสด
เธอจำได้ทันที...นี่คือสร้อยคอที่แม่เคยให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อหลายปีก่อน
แต่...ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เธอหยิบสร้อยคอขึ้นมา สัมผัสกับความเย็นของโลหะ
แล้วเธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังจี้หัวใจ
มันคือ...รูปถ่ายใบเล็กๆ
รูปถ่ายของเธอ...คู่กับใครบางคน
ใบหน้าของคนในรูปถ่ายนั้น...เป็นใบหน้าที่เธอคุ้นเคยอย่างประหลาด
มันคือ...ใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอเห็นเมื่อวานนี้ ในงานแต่งงาน
ชายหนุ่มที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
หัวใจของฟ้าใสเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสร้อยคอของเธอถึงมาอยู่ที่นี่ และทำไมรูปถ่ายของเธอถึงไปอยู่ในนั้น
แล้วเธอก็นึกขึ้นได้...จดหมายปริศนาเมื่อคืนนี้
"ระวังตัวให้ดี...ความจริงกำลังจะเปิดเผย"
ความจริงที่ว่า?
ฟ้าใสสวมสร้อยคอเส้นนั้นเข้าที่คอทันที เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปสู่ปริศนาที่ใหญ่กว่าเดิม
เธอหันกลับไปมองในกระจกอีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ในดวงตาเริ่มมีประกายแห่งความมุ่งมั่น
เธอจะไม่ยอมแพ้
เธอจะต้องค้นหาความจริงให้ได้
ไม่ว่าความจริงนั้นจะน่ากลัวเพียงใดก็ตาม
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างแรง
และปรากฏร่างของภาคย์ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมและเย็นชา
"เธอ...กำลังจะทำอะไร" ภาคย์ถามเสียงเข้ม
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก