"ถ้าคุณคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้คุณได้ครอบครองอะไรจากผม คุณคิดผิด"
คำพูดเย็นชาของภาคย์ยังคงก้องอยู่ในหัวของฟ้าใสราวกับเสียงระฆังที่ตีปลุกให้เธอกลับสู่ความจริงอันโหดร้าย ทุกวันในคฤหาสน์หลังงามแห่งนี้คือการทรมานที่แสนทรมานยิ่งกว่าขุมนรกใดๆ ความหรูหราที่รายล้อมตัวเธอ กลับกลายเป็นกรงขังอันเย็นเฉียบที่ไม่มีทางออก ภาคย์ มหาเศรษฐีหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลา แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและแววตาที่มองเธอเหมือนสิ่งสกปรก เขาไม่เคยแม้แต่จะชายตามองเธอด้วยความรู้สึกอื่นนอกเสียจากความรังเกียจ และนั่นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกไร้ค่าในตัวฟ้าใสให้จมดิ่งลงไปทุกวัน
"คุณหนูฟ้าใสคะ ทานอะไรหน่อยนะคะ" แม่บ้านวัยกลางคนชื่อป้าศรี ยื่นถาดอาหารที่จัดวางอย่างสวยงามมาให้ แต่ฟ้าใสกลับไม่มีเรี่ยวแรงจะหยิบจับอะไร สายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นเพียงสวนสวยที่ตกแต่งอย่างพิถีพิถัน แต่ในความรู้สึกของเธอมันช่างว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวาเสียจริง
"ไม่ค่ะป้าศรี หนูไม่หิว" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน
ป้าศรีถอนหายใจแผ่วเบา "คุณหนูทานเถอะค่ะ ร่างกายจะได้มีแรง"
ฟ้าใสส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะทานอะไรลงไปได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจของเธอแหลกสลายไปหมดแล้ว เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้จัก ไม่เคยรัก แถมยังเกลียดเธออย่างเปิดเผย เหตุผลของการแต่งงานครั้งนี้ช่างคลุมเครือ ราวกับหมอกหนาทึบที่ปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ เธอรู้เพียงว่ามันเกี่ยวพันกับธุรกิจบางอย่างของครอบครัวภาคย์ และบางทีอาจเกี่ยวกับอดีตอันดำมืดที่ผู้เป็นพ่อของเธอทิ้งไว้เบื้องหลัง
"ป้าศรีคะ... ครอบครัวของคุณภาคย์... เขา... เขาเป็นคนยังไงคะ" ฟ้าใสเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก ความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นในใจเริ่มกัดกินเธอ
ป้าศรีชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวัง "คุณภาคย์เป็นคนดีนะคะ คุณหนู แต่... เขาแบกรับอะไรหลายอย่างไว้มาก"
"อะไรหลายอย่างคะ" ฟ้าใสคะยั้นคะยอ
ป้าศรีมองไปรอบๆ ห้อง ราวกับกลัวว่าจะมีใครได้ยิน "เรื่องของคุณภาคย์... มันซับซ้อนค่ะคุณหนู คุณภาคย์... เขามีปมในใจเรื่องครอบครัวค่ะ"
"ปมเรื่องครอบครัว?" ฟ้าใสเลิกคิ้ว
"ค่ะ... เรื่องของคุณท่าน... คือคุณพ่อของคุณภาคย์น่ะค่ะ ท่านเสียไปนานแล้ว... ด้วยอุบัติเหตุ... ที่ไม่มีใครคาดคิด" ป้าศรีเว้นวรรค ราวกับกำลังเลือกคำพูดที่ดีที่สุด "แต่ก่อนท่านจะเสีย... ท่านกับคุณภาคย์... มีเรื่องไม่เข้าใจกันค่ะ... เหมือนจะ... ทะเลาะกันรุนแรง... ก่อนที่ท่านจะไป..."
คำบอกเล่าของป้าศรีจุดประกายความสงสัยให้กับฟ้าใสมากขึ้น มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดาๆ ใช่ไหม? การที่ป้าศรีเว้นวรรค และสีหน้าของเธอที่ดูอึดอัด ราวกับกำลังปิดบังบางสิ่งบางอย่าง
"แล้ว... แล้วเรื่องอื่นล่ะคะ" ฟ้าใสถามต่อ "มีเรื่องอื่นอีกไหมคะ ที่เกี่ยวกับครอบครัวของคุณภาคย์"
ป้าศรีลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ "เรื่องของคุณท่าน... คุณแม่ของคุณภาคย์... ท่านป่วยหนักมากค่ะ... ก่อนจะเสีย... ท่านเป็นห่วงคุณภาคย์มาก... แต่... ก็เหมือนมีเรื่องที่ท่านอยากจะบอกคุณภาคย์... แต่ก็ไม่ทันได้บอก..."
ฟ้าใสรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเชื่อมโยงกันในหัวของเธอ เรื่องราวที่ป้าศรีเล่า ช่างเต็มไปด้วยความคลุมเครือและเงื่อนงำ มันไม่ใช่แค่เรื่องราวครอบครัวธรรมดาๆ แต่มันคืออดีตอันดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ความมั่งคั่งและอำนาจของตระกูลนี้
"แล้ว... ทำไมคุณภาคย์ถึง... ถึงทำเหมือนรังเกียจหนูนักหนาคะ" ฟ้าใสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ป้าศรีมองฟ้าใสด้วยความสงสาร "คุณหนู... คุณภาคย์... เขา... เขาคงกำลังเจ็บปวดกับอะไรบางอย่างอยู่ค่ะ... การแต่งงานครั้งนี้... คงไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องการ..."
"แต่... ทำไมเขาถึงยอมแต่งงานกับหนูล่ะคะ" ฟ้าใสถามกลับ
ป้าศรีปิดปากเงียบ ดวงตาของเธอทอประกายความเศร้า "เรื่องนั้น... ป้าไม่ทราบจริงๆ ค่ะคุณหนู... แต่ที่แน่ๆ คือ... คุณภาคย์... เขาเชื่อว่า... คุณหนู... คือส่วนหนึ่งของ... ปัญหา... ที่ทำให้ครอบครัวเขา... ต้องเจอเรื่องร้ายๆ..."
คำพูดของป้าศรีราวกับมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของฟ้าใส เธอคือส่วนหนึ่งของปัญหา? ครอบครัวของภาคย์ต้องเจอเรื่องร้ายๆ เพราะเธอ? ความบริสุทธิ์ของเธอถูกตราหน้าด้วยความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ ยิ่งได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ ความหวังที่จะหาทางออกให้กับชีวิตอันเลวร้ายนี้ก็ยิ่งริบหรี่ลงไปทุกที
"คุณหนูคะ... คุณภาคย์... เขากำลังจะลงมาทานข้าวแล้วค่ะ" เสียงของแม่บ้านอีกคนดังขึ้น ทำให้บทสนทนาต้องหยุดลง
ฟ้าใสพยักหน้ารับคำ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปหมด การได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน มันก็กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเธอขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอต้องรู้ความจริงให้ได้ ว่าอะไรคือสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังการแต่งงานอันบ้าคลั่งครั้งนี้
เมื่อลงไปถึงห้องอาหาร ภาคย์นั่งรออยู่แล้ว ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ราวกับประติมากรรมที่สลักเสลาขึ้นจากหินเย็นชานั้น ดวงตาของเขากวาดมองมาที่เธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปสนใจอาหารตรงหน้า
"นั่งสิ" เขาเอ่ยเสียงห้วนๆ
ฟ้าใสทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเงียบเชียบ บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานที่ดังเป็นระยะๆ
ขณะที่เธอตักข้าวเข้าปาก ภาพใบหน้าของป้าศรีที่เต็มไปด้วยความกังวลก็แวบเข้ามาในความคิด 'เขาเชื่อว่าคุณหนูคือส่วนหนึ่งของปัญหาที่ทำให้ครอบครัวเขาต้องเจอเรื่องร้ายๆ' คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ
"คุณภาคย์คะ" ฟ้าใสเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างตะกุกตะกัก
ภาคย์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจ "มีอะไร"
"คือ... หนู... หนูอยากจะถามเรื่อง... เรื่องครอบครัวของคุณภาคย์ค่ะ" ฟ้าใสพยายามรวบรวมความกล้า
สีหน้าของภาคย์แข็งกระด้างขึ้นทันที "เรื่องของครอบครัวผม ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมายุ่ง"
"แต่... แต่หนู... ในฐานะภรรยาของคุณภาคย์... หนูคิดว่า... หนูมีสิทธิ์ที่จะรู้" ฟ้าใสพยายามยืนยัน
"ภรรยา?" ภาคย์หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "คุณกำลังพูดถึงสัญญาที่ถูกบีบบังคับ หรือคุณกำลังฝันอยู่? อย่าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้คุณมีสิทธิ์ในตัวผม หรือมีสิทธิ์รับรู้เรื่องส่วนตัวของผม"
คำพูดของเขาบาดลึกเข้ามาในใจของฟ้าใส เธอรู้ดีว่าเขาไม่เคยเห็นเธอเป็นภรรยาจริงๆ แต่คำพูดที่แข็งกระด้างและเย็นชาขนาดนี้ มันก็ยังคงทำร้ายจิตใจเธออยู่ดี
"หนู... หนูแค่... แค่อยากเข้าใจค่ะ" ฟ้าใสพยายามอธิบาย
"เข้าใจ?" ภาคย์วางส้อมลง เสียงของเขาดังขึ้นอย่างหงุดหงิด "คุณอยากเข้าใจอะไร? อยากเข้าใจว่าทำไมผมถึงเกลียดคุณ? อยากเข้าใจว่าทำไมผมถึงมองคุณเหมือนสิ่งสกปรก? ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่ต้องเสียเวลาถาม เพราะคำตอบมันมีอยู่แล้ว"
"แต่... แต่หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ" น้ำเสียงของฟ้าใสสั่นเครือ
"คุณไม่ได้ทำอะไรผิด?" ภาคย์ลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกเก็บกดไว้ "ครอบครัวของคุณ... พ่อของคุณ... คือคนที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้! คุณคิดว่าคุณจะลอยตัวเหนือปัญหาได้หรือไง! คุณคือผลพวงจากความผิดพลาดของเขา! และคุณ... คือสิ่งที่ผมต้องทนรับไปจนกว่า... ทุกอย่างจะจบ!"
เขาตะคอกใส่เธอเสียงดัง จนฟ้าใสตัวสั่น เธอไม่เคยเห็นภาคย์โกรธขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความเจ็บปวดที่ถูกปิดบังไว้ด้วยความเกลียดชัง
"คุณ... คุณกำลังโทษหนู..." ฟ้าใสเอ่ยเสียงแผ่วเบา
"ผมไม่ได้โทษคุณ" ภาคย์พูดเสียงลอดไรฟัน "ผมแค่กำลังบอกคุณถึงความจริง... ความจริงที่คุณต้องรับให้ได้... ว่าคุณไม่ใช่คนที่จะมาเรียกร้องอะไรจากผมได้ทั้งนั้น!"
เขาเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฟ้าใสให้นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เรื่องราวของอดีตอันดำมืดที่ป้าศรีเล่า ราวกับเงาปีศาจร้ายที่กำลังตามหลอกหลอนเธอ และคำพูดของภาคย์ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง
เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือข้อตกลงที่ถูกบีบบังคับ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เธอยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้ในตอนนี้ คือความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ความเจ็บปวดจากความเย็นชาของภาคย์ และความเจ็บปวดจากการถูกตราหน้าด้วยความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ
ขณะที่น้ำตายังคงไหลริน เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ดวงดาวค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละดวง ราวกับกำลังเป็นพยานให้กับความทุกข์ทรมานของเธอ แต่ในความมืดมิดนั้น เธอกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างที่กำลังถูกปลุกขึ้นมาในตัวเธอ... ความต้องการที่จะค้นหาความจริง... ความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังรอยร้าวในอดีตของตระกูลภาคย์... ความจริงที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...
แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอก ทำให้เธอต้องรีบปาดน้ำตาออกไปอย่างรวดเร็ว ใครกันที่กำลังเดินมา? ภาคย์กลับมา? หรือเป็นใครอื่น? และสิ่งที่พวกเขาจะนำมาด้วย... จะเป็นข่าวดี หรือข่าวร้ายกันแน่?
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก