ตอนที่ 7 — ผลผลิตแห่งความแค้น

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นปลุกให้ฟ้าใสสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ภาพใบหน้าเย็นชาของภาคย์ยังคงติดตา ราวกับจะย้ำเตือนถึงชีวิตแต่งงานที่ถูกยัดเยียดให้ เธอพลิกตัวนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนหนา พยายามกดเสียงสะอื้นไว้ในลำคอ ชีวิตของเธอถูกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในชั่วข้ามคืน จากหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง กลายเป็นภรรยาของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ‌ที่สำคัญ...เธอไม่ได้แต่งงานเพราะความรัก แต่เพราะถูกบังคับด้วยเงื่อนไขอันดำมืดที่เธอเองก็ไม่เข้าใจถ่องแท้

"คุณภาคย์..." เธอพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ทั้งที่รู้ดีว่ามันไม่มีความหมายอะไรกับเขา ภาคย์ไม่เคยต้องการเธอ ไม่เคยแสดงความอบอุ่นใดๆ ให้เลยสักครั้ง ตรงกันข้าม ​เขามักจะมองเธอด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามราวกับเธอเป็นสิ่งปฏิกูลที่ติดเท้าเข้ามาในชีวิตของเขา ทุกคำพูด ทุกการกระทำของเขาล้วนแต่บั่นทอนจิตใจของเธอให้บอบช้ำลงไปเรื่อยๆ

เช้านี้เป็นเช้าที่แตกต่างจากทุกวัน ความรู้สึกคลื่นไส้ที่เกิดขึ้นมาหลายวันเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น จนเธอทนไม่ไหว เธอรีบลุกจากเตียง คว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาพันรอบกาย ก่อนจะรีบเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ติดกัน ‍เสียงอาเจียนดังแผ่วเบา เธอปล่อยให้ความรู้สึกไม่สบายตัวถาโถมเข้าใส่ จนกระทั่งความรู้สึกนั้นค่อยๆ จางหายไป

เมื่อสำรวจตัวเองในกระจก เธอก็เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่แดงก่ำจากอาการป่วย แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกล่องยาคุมกำเนิดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ความคิดบางอย่างพลันแล่นเข้ามาในหัว

"ไม่...เป็นไปไม่ได้" ‌เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามปัดความคิดนั้นทิ้งไป แต่ความรู้สึกคลื่นไส้เมื่อครู่มันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้

เธอตัดสินใจหยิบชุดตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมา ความหวังริบหรี่และความหวาดกลัวปะปนกันอยู่ในใจ เธอตั้งใจจะตรวจให้แน่ใจก่อนที่จะไปพบหมอ แต่ภาพใบหน้าของภาคย์ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพรอยยิ้มเยาะเย้ยของเขาหากเขารู้ว่าเธอกำลังจะมีลูกของเขา...ลูกที่เกิดจากความเกลียดชังและความไม่เต็มใจ

"ไม่...ฉันจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้" เธอตัดสินใจแน่วแน่ ‍เธอไม่สามารถแบกรับความลับนี้ไว้คนเดียวได้อีกต่อไป

เมื่อลงมาที่ห้องอาหาร ภาคย์นั่งรออยู่แล้วตามปกติ เขาไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำ เพียงแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารเช้าของเขาอย่างเงียบเชียบ แต่เมื่อเธอเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ประจำ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"คุณป่วยหรือไง" น้ำเสียงของเขากระด้างเหมือนทุกครั้ง แต่แฝงไปด้วยความสงสัย

ฟ้าใสพยายามเก็บอาการของตัวเอง ​เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ "นิดหน่อยค่ะ"

ภาคย์เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ "ถ้าไม่สบายก็ไปหาหมอ อย่ามาทำตัวเป็นภาระ"

คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของฟ้าใส แต่เธอก็พยายามอดทน เธอรู้ดีว่าเขาไม่เคยใส่ใจเรื่องของเธอเลยสักนิด "ค่ะ" ​เธอตอบเสียงเบา

หลังจากนั้นไม่นาน ฟ้าใสก็ขอตัวไปพบแพทย์ตามนัด เธอโกหกภาคย์ว่าจะไปทำธุระข้างนอก โรงพยาบาลที่เธอไปเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ห่างไกลจากย่านที่ภาคย์อาศัยอยู่มาก เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครพบเห็นเธอ

เมื่อคุณหมอแจ้งผลการตรวจ ฟ้าใสถึงกับทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้ ภาพทุกอย่างรอบตัวดูพร่าเลือนไปหมด

"ยินดีด้วยนะคะ คุณฟ้าใส ​คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6 สัปดาห์แล้วค่ะ"

ข่าวร้ายประหนึ่งข่าวดีที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย เธอตั้งครรภ์! ตั้งครรภ์ลูกของภาคย์! ลูกที่เกิดมาท่ามกลางความเกลียดชังและความรังเกียจ เธอจะบอกเขาว่าอย่างไร? เขาจะทำอย่างไร? เธอจินตนาการถึงปฏิกิริยาของเขาแล้วก็รู้สึกหนาวไปถึงกระดูก

"แต่...คุณหมอคะ" ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ "มีความเป็นไปได้ไหมคะ...ว่าผลตรวจอาจจะผิดพลาด"

คุณหมอมองฟ้าใสด้วยความประหลาดใจ "ไม่ค่ะ คุณฟ้าใส ผลตรวจของเราแม่นยำมากค่ะ"

ฟ้าใสพยักหน้ารับเบาๆ ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความสับสน เธอต้องกลับไปเผชิญหน้ากับภาคย์ เธอต้องหาทางบอกเขา แต่เธอไม่รู้ว่าควรจะบอกเขาในรูปแบบไหน

ตลอดทางกลับบ้าน ฟ้าใสเอาแต่ครุ่นคิด เธอรู้ดีว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้จะทำให้สถานการณ์ของเธอยิ่งเลวร้ายลงไปอีก ภาคย์อาจจะโกรธ อาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่าเดิม แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

"ถ้า...ถ้าฉันบอกเขาว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขา" เธอคิดในใจ "เขาจะเชื่อไหม?"

ความคิดนั้นมันช่างอันตราย แต่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเช่นนี้ อะไรก็ดูเหมือนจะเป็นทางออกไปได้ เธอจะหลอกเขา เพื่อปกป้องตัวเองและลูกในท้อง

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ภาคย์ก็ยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของเขา ฟ้าใสรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา

"คุณภาคย์คะ"

ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาของเขายังคงเย็นชาเช่นเดิม "มีอะไร"

ฟ้าใสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน...มีเรื่องจะบอกคุณค่ะ"

ภาคย์วางปากกาลง "พูดมา"

"ฉัน...ฉันท้องค่ะ" เธอเอ่ยคำนั้นออกไปอย่างแผ่วเบา

สีหน้าของภาคย์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อ "อะไรนะ!"

"ค่ะ" ฟ้าใสตอบเสียงสั่นเครือ "ฉันท้อง"

ภาคย์ลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้!" เขาตะคอกออกมา "เธอ...เธอโกหกฉัน!"

"ฉันไม่ได้โกหกค่ะ" ฟ้าใสพยายามทำให้เสียงของเธอหนักแน่น "ฉันไปหาหมอมาแล้ว ผลยืนยันแล้วค่ะ"

ภาคย์เดินเข้ามาประชิดตัวเธอ สายตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธและความหวาดระแวง "เธอ...เธอทำเรื่องแบบนี้กับฉันได้ยังไง!"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ" ฟ้าใสตอบ พยายามกั้นน้ำตา "มัน...มันเกิดขึ้นโดยบังเอิญ"

"บังเอิญงั้นเหรอ!" ภาคย์หัวเราะอย่างเยาะเย้ย "ผู้หญิงอย่างเธอ จะมีอะไรที่ 'บังเอิญ' ได้บ้าง!"

ฟ้าใสรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของเขา แต่เธอก็ต้องกัดฟันอดทน "ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อ แต่เรื่องนี้เป็นความจริง"

ภาคย์จ้องหน้าเธอเขม็ง ราวกับจะจับผิดทุกคำพูด "ถ้าเป็นลูกของฉันจริง เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธออยู่สบายๆ แบบนี้เหรอ"

คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสใจหายวูบ เธอรู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร เขาอาจจะทำอะไรที่เลวร้ายกว่าเดิมก็ได้

"คุณภาคย์คะ" ฟ้าใสตัดสินใจใช้แผนที่เธอคิดไว้ "ฉัน...ฉันไม่ได้แน่ใจว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคุณค่ะ"

คำพูดนั้นทำให้ภาคย์ชะงักไปทันที เขาจ้องหน้าเธอด้วยความไม่เข้าใจ "เธอหมายความว่ายังไง"

"ก็...ก็คือ..." ฟ้าใสแสร้งทำเป็นอ้ำอึ้ง "ก่อนหน้านี้...ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน ฉัน...ฉันก็เคยมี...ความสัมพันธ์กับคนอื่น"

ภาคย์มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความโกรธกลายเป็นความขยะแขยง "เธอ...เธอสกปรก!" เขาตะคอกออกมา

ฟ้าใสแกล้งทำเป็นร้องไห้ "ฉันขอโทษค่ะ แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ"

ภาคย์เดินไปเปิดลิ้นชักบนโต๊ะทำงานของเขา แล้วหยิบซองเงินจำนวนหนึ่งออกมาโยนใส่หน้าฟ้าใส "เอาเงินนี่ไป แล้วก็ไปให้พ้นหน้าฉัน!"

ฟ้าใสหยิบซองเงินขึ้นมา มองเข้าไปข้างในแล้วก็ต้องตกใจกับจำนวนเงินมหาศาล "นี่...นี่มัน..."

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว!" ภาคย์พูดเสียงดัง "ไปซะ! ไปให้พ้นจากชีวิตของฉัน!"

ฟ้าใสยืนนิ่ง รู้สึกชาไปทั้งตัว เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอทำลงไปนั้นถูกหรือผิด แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตัวเธอเองและลูกในท้อง

เธอเดินออกจากห้องทำงานของภาคย์ไปช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ ชีวิตของเธอกำลังจะถูกพลิกผันไปอีกครั้ง ด้วยความลับที่เธอสร้างขึ้น และผลผลิตแห่งความแค้นที่กำลังจะลืมตาดูโลก...