ค่ำคืนนั้นเต็มไปด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้งกว่าทุกครั้ง เสียงนาฬิกาที่เดินติ๊กต่อกบนผนังห้องนอนหรูหราดังเสียดแทงโสตประสาทของ ‘ภาคย์’ เขาเดินไปมาในห้องอย่างกระวนกระวาย พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน
บทสนทนาเมื่อช่วงเย็นของ ‘รินดา’ ยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา คำพูดของเธอที่พยายามจะโยงใย ‘ฟ้าใส’ กับ ‘คุณลุง’ ของเขา มันคือการจุดชนวนความสงสัยที่เขาพยายามจะมองข้ามมาตลอด
เขาไม่เคยคิดว่าฟ้าใสจะมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนถึงเพียงนี้ ยิ่งรินดาพูดถึง ‘ความเกี่ยวพัน’ และ ‘ความไม่บริสุทธิ์’ ยิ่งทำให้ความสงสัยของเขาทวีความรุนแรงขึ้น
“เธอ... เป็นใครกันแน่?” เขาพึมพำกับตัวเอง
ในขณะที่ฟ้าใสนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ดวงตาของเธอเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง ภาพเหตุการณ์ในงานเลี้ยงยังคงตามหลอกหลอนเธอ เสียงซุบซิบนินทา คำพูดของรินดา มันเหมือนดาบที่กรีดแทงซ้ำๆ จนเธอแทบจะทนไม่ไหว
เธอพยายามจะรวบรวมสติ พยายามจะคิดหาทางออก แต่สมองของเธอกลับว่างเปล่า ความกลัวและความอับอายถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกหายใจไม่ออก
จู่ๆ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง เธอเงยหน้าขึ้นมองประตูอย่างระแวง ก่อนจะเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของภาคย์ปรากฏขึ้น
ภาคย์มองมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอ ก่อนจะหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของเธอ
“คุณภาคย์...” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา
ภาคย์ไม่ตอบ เขาเพียงกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินค่าบางสิ่งบางอย่าง
“คุณรินดาพูดเรื่องอะไรเมื่อตอนเย็น?” เขาถาม เสียงของเขาเย็นชาจนน่าขนลุก
ฟ้าใสหดตัวเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะตอบอย่างไร เธอรู้ดีว่าหากเธอตอบไปตรงๆ ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด ก็จะถูกเปิดเผยทั้งหมด
“ฉัน... ฉันไม่เข้าใจที่คุณภาคย์หมายถึงค่ะ” เธอตอบอย่างตะกุกตะกัก
ภาคย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความรู้สึก “อย่ามาเล่นลิ้นกับผม คุณฟ้าใส” เขาเน้นคำว่า ‘เล่นลิ้น’ ช้าๆ “ผมเห็นคุณคุยกับผู้ชายคนนั้น... ในงานเลี้ยง”
คำพูดของภาคย์ทำให้ฟ้าใสตกใจ เธอไม่รู้ว่าเขาเห็นเธอคุยกับใคร
“ใครคะ?” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ
“ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องโถงนั่นไง” ภาคย์ชี้นิ้วไปทางมุมห้องที่ตอนนี้ว่างเปล่า “เขาเข้ามาหาคุณ... แล้วคุณก็คุยกับเขา... อย่างสนิทสนม”
ฟ้าใสพยายามนึกย้อนไปในงานเลี้ยง เธอจำได้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาทักทายเธอเมื่อช่วงที่เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ เขาถามถึงครอบครัวของเธอ และพูดจาแปลกๆ ราวกับรู้จักเธอมานาน แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
“เขา... เขาเป็นใครคะ?” เธอถามซ้ำ
“คุณไม่รู้จริงๆ หรือ?” ภาคย์เลิกคิ้วขึ้น มองเธออย่างจับผิด “แล้วทำไมเขาถึงดูสนิทสนมกับคุณขนาดนั้น? แล้วทำไมคุณถึงดู... ประหม่าเวลาที่ผมถามถึงเรื่องนี้?”
ความสงสัยของภาคย์กำลังจะนำพาไปสู่จุดอันตราย ฟ้าใสรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาที่ใบหน้า เธอรู้ดีว่าเธอต้องระมัดระวังคำพูดทุกคำ
“ฉัน... ฉันไม่เคยเจอเขามาก่อนค่ะ” ฟ้าใสพยายามตอบอย่างใจเย็น “เขาคงจะเข้าใจผิด... หรืออาจจะทักทายผิดคน”
“เข้าใจผิด?” ภาคย์หัวเราะเยาะ “เขาเข้ามาหาคุณ... แล้วถามคุณว่า... ‘คืนนี้จะไปที่ไหน?’ ... แล้วคุณก็ตอบเขาไปว่า... ‘ฉันจะไปหาคุณ’ ... นี่คือการเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ?”
คำพูดของภาคย์ทำให้ฟ้าใสถึงกับหน้าซีดเผือด เธอจำบทสนทนานั้นได้อย่างแม่นยำ เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดออกไปเช่นนั้น มันเป็นคำพูดที่หลุดปากออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“คุณภาคย์คะ... มันไม่ใช่แบบนั้น...” เธอพยายามจะอธิบาย “ฉัน...”
“แล้วมันเป็นแบบไหน?!” ภาคย์ขึ้นเสียง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว “คุณกำลังจะไปหาใคร? ไปหาใครในตอนกลางคืน? หรือว่า... คุณมี ‘นัด’ กับเขา?”
“ไม่ใช่ค่ะ!” ฟ้าใสปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ฉันไม่ได้มีนัดกับใครทั้งนั้น”
“แล้วคำพูดของคุณที่บอกว่า ‘ฉันจะไปหาคุณ’ มันหมายความว่ายังไง?!” ภาคย์เดินเข้ามาใกล้เธอขึ้นอีก ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ฉัน... ฉันเผลอพูดไปค่ะ” ฟ้าใสตอบเสียงสั่น “ฉันกำลังจะไป... ไปหา... คุณลุงค่ะ”
คำว่า ‘คุณลุง’ ที่เธอเอ่ยออกมา ทำให้ภาคย์ถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ เขาจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“คุณลุง? คุณลุงของใคร?” เขาถามอย่างระแวง
“คุณลุง... คุณลุงของฉันค่ะ” ฟ้าใสตอบอย่างอึกอัก “ที่... ที่เป็นผู้ใหญ่... ดูแลฉัน... มาตลอด”
“ผู้ใหญ่ที่ดูแลคุณมาตลอด?” ภาคย์ย้ำคำพูดของเธอ “แล้วทำไมคุณถึงต้องไปหาเขา ‘กลางดึก’ ขนาดนั้น? แล้วทำไม... คุณถึงได้ดูประหม่าขนาดนี้เวลาที่ผมถามถึงเรื่องนี้?”
ความสงสัยของภาคย์กำลังจะพุ่งเป้าไปที่ตัว ‘คุณลุง’ ที่ฟ้าใสกล่าวถึง และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้น
“คุณภาคย์คะ... มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ” ฟ้าใสพยายามจะเลี่ยง
“เรื่องส่วนตัว?” ภาคย์หัวเราะเยาะ “เรื่องของคุณก็คือเรื่องของผม! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อมันเกี่ยวข้องกับความลับที่ผมกำลังตามหาอยู่!”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดคั้น “คุณรินดาบอกว่าคุณมีความเกี่ยวพันกับผู้ใหญ่ในตระกูลของผม... แล้วตอนนี้คุณกำลังจะไปหา ‘คุณลุง’ ของคุณ... ในตอนกลางคืน... ที่ทำให้คุณดูประหม่าขนาดนี้”
เขาค่อยๆ เดินวนรอบตัวเธอ ราวกับกำลังสำรวจเหยื่อ “ผมเริ่มสงสัยแล้วว่า... คุณไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่ผมเคยคิด... หรือว่า... ‘คุณลุง’ ของคุณ... ที่คุณกำลังจะไปหา... คือ ‘ใคร’ กันแน่?”
คำถามนั้นเหมือนมีดที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจของฟ้าใส เธอรู้ดีว่าภาคย์กำลังคิดอะไรอยู่ เขาเริ่มสงสัยในตัวเธอ เขาเริ่มสงสัยใน ‘ความบริสุทธิ์’ ของเธอ
“คุณภาคย์คะ... ได้โปรด... อย่าเข้าใจผิด...” ฟ้าใสพยายามจะอธิบาย
“ผมจะเข้าใจผิดได้อย่างไร ในเมื่อคุณกำลังจะไปหา ‘ใครบางคน’ ในตอนกลางคืน... แล้วยังไม่ยอมบอกผมว่า ‘ใคร’ คนนั้นคือใคร!” ภาคย์ตะคอกเสียงดัง ความอดทนของเขาขาดสะบั้น
“เขา... เขาคือ... คนที่... ช่วยฉัน... มาตลอด...” ฟ้าใสเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
“ช่วยคุณมาตลอด?” ภาคย์หยุดชะงัก “แล้วเขาช่วยคุณมาตลอด... ด้วยวิธีไหน? หรือว่า... เขาเป็น ‘คนเดียว’ ที่จะช่วยคุณ... ในเรื่องนี้?”
คำว่า ‘เรื่องนี้’ ที่ภาคย์เอ่ยถึง ทำให้ฟ้าใสรู้สึกเหมือนถูกบีบคอ เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร
“คุณภาคย์คะ... ฉัน... ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณ...” ฟ้าใสเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา “เรื่องที่... เกี่ยวข้องกับ... อดีต...”
ภาคย์มองเธอด้วยสายตาที่คาดคั้น “อดีต? อดีตอะไร? หรือว่า... อดีตของคุณ... มันเกี่ยวข้องกับ... ความลับที่ผมกำลังตามหาอยู่?”
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เธออีก ดวงตาของเขาฉายประกายแห่งความสงสัยและความมุ่งมั่น “บอกผมมา... ฟ้าใส... คุณ... ‘เกี่ยวข้อง’ กับความลับของครอบครัวผม... อย่างไร?”
คำถามนั้นเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่กำลังจะระเบิดลงกลางห้อง ฟ้าใสรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนแทบจะไม่มีทางหนี เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถปิดบังภาคย์ได้อีกต่อไป
“ฉัน... ฉัน...”
“อย่าบอกนะว่า... คุณคือ... ‘คนในรูป’... ที่ผมตามหามาตลอด...” ภาคย์พูดเสียงพร่า ราวกับกำลังจะหลุดออกจากโลกแห่งความเป็นจริง
หัวใจของฟ้าใสเต้นแรงราวกับกลองศึก เธอไม่รู้ว่าภาคย์กำลังพูดถึงรูปใคร แต่การที่เขาพูดถึง ‘รูป’ ที่เขาตามหามาตลอด มันทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังจะเข้าสู่กับดักที่อันตรายที่สุด
“คุณภาคย์คะ...”
“เงียบ!” ภาคย์ตะโกนเสียงดัง “ผมอยากจะรู้... ความจริง... ทั้งหมด!”
เขาจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ ราวกับจะเจาะลึกเข้าไปในจิตใจของเธอ หวังจะค้นหาความจริงทั้งหมดที่ถูกซ่อนเร้นอยู่
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก