“บอกผมมา!” เสียงตะโกนของ ‘ภาคย์’ ดังก้องไปทั่วห้อง เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความสิ้นหวังที่ปะปนกัน จน ‘ฟ้าใส’ รู้สึกราวกับถูกกระแสน้ำวนที่เชี่ยวกรากพัดพาเข้าไป
เธอตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าของภาคย์ที่บิดเบี้ยวไปด้วยอารมณ์อันรุนแรง รอยยิ้มที่เคยปรากฏขึ้นบางครั้งยามที่เขาเริ่มอ่อนโยน หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความเกลียดชังและความไม่ไว้วางใจที่ฉายชัด
“คุณภาคย์คะ...” เธอพยายามจะเอ่ยคำอธิบายอีกครั้ง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่มาอุดตัน
“อย่า! อย่าพูดอะไรทั้งนั้น!” ภาคย์เดินเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว เขากระชากแขนของเธอแรงจนเธอแทบจะเสียหลัก “ผมไม่อยากได้ยินคำโกหกของคุณอีกต่อไป!”
“ฉันไม่ได้โกหกค่ะ!” ฟ้าใสพยายามยืนยัน เสียงของเธอสั่นเครือ
“ไม่ได้โกหก?” ภาคย์หัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง “คุณกำลังหลอกลวงผมมาตลอด! คุณเข้ามาในชีวิตผม... คุณแต่งงานกับผม... เพื่ออะไร? เพื่อผลประโยชน์? หรือเพื่อ... แก้แค้น?”
“ไม่ค่ะ! ฉันไม่ได้...”
“คุณพูดว่าคุณจะไปหา ‘คุณลุง’ ของคุณ... ในตอนกลางคืน... ที่ทำให้คุณดูประหม่าขนาดนี้...” ภาคย์พูดราวกับกำลังรำลึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ “แล้วคุณรินดา... ก็พูดว่าคุณมีความเกี่ยวพันกับผู้ใหญ่ในตระกูลของผม... มันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ? หรือว่า... คุณกำลังจะไปหา... ‘เขา’... ในฐานะ... ‘เมียน้อย’... ของใครบางคน... ในครอบครัวผม!”
คำว่า ‘เมียน้อย’ ดังก้องอยู่ในหูของฟ้าใสราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย เธอรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำด้วยคำพูดที่โหดร้ายที่สุด
“คุณภาคย์คะ! ได้โปรดฟังฉันก่อน!” เธอร้องขอ น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้ม “ฉันไม่ได้เป็นเมียน้อยใครทั้งนั้น! แล้วฉันก็ไม่ได้เข้ามาในชีวิตคุณภาคย์เพื่อหลอกลวง!”
“แล้วคุณเข้ามาเพื่ออะไร?!” ภาคย์ตะคอกกลับ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ “คุณกำลังทำลายทุกอย่างที่ผมเชื่อ! คุณกำลังทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่! คุณคิดว่าผมเป็นใคร? คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณมาเล่นตลกกับชีวิตของผมแบบนี้ได้หรือไง!”
เขาปล่อยแขนของเธออย่างแรงจนเธอเซถอยหลังไปชนกับโต๊ะ โคมไฟเล็กๆ บนโต๊ะล้มลงกระแทกพื้นแตกกระจาย
“คุณภาคย์คะ!” ฟ้าใสอุทานด้วยความตกใจ
“คุณรู้ไหมว่าผมตามหาอะไรมาตลอด?” ภาคย์พูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้น “ผมตามหา ‘ความจริง’... ความจริงเกี่ยวกับ ‘แม่’ ของผม... ความจริงเกี่ยวกับ ‘อุบัติเหตุ’ ที่พรากชีวิตเธอไป! แล้วคุณ... คุณที่เข้ามาในชีวิตผม... คุณที่ทำให้ผมรู้สึก... หวั่นไหว... คุณกำลังจะทำให้ผมเชื่อว่า... ทุกอย่างเป็นแค่ ‘เกม’ ของคุณอย่างนั้นหรือ!”
เขาเดินวนรอบตัวเธออีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะรวดเร็วกว่าเดิม ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังต้อนเหยื่อ
“คุณบอกว่าคุณกำลังจะไปหา ‘คุณลุง’... คุณลุงของคุณ... ใครคือ ‘คุณลุง’ คนนั้น? บอกผมมา! หรือว่า... ‘คุณลุง’ คนนั้น... คือ ‘คนเดียว’... ที่รู้... ความจริง... เกี่ยวกับ ‘แม่’ ของผม!”
คำว่า ‘แม่’ ที่ภาคย์เอ่ยถึง ทำให้ฟ้าใสถึงกับตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงกว่าเดิม เธอรู้ดีว่ากำลังจะเข้าสู่จุดอันตรายที่สุด
“คุณภาคย์คะ... ฉัน... ฉันขอโทษ...” เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ
“ขอโทษ?” ภาคย์หัวเราะอย่างเยาะเย้ย “คำขอโทษของคุณ... มันจะช่วยอะไรได้! ในเมื่อคุณได้ทำลายทุกอย่างไปแล้ว!”
เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธออีกครั้ง จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ลดละ “คุณกำลังหลอกลวงผม... คุณกำลังทรยศผม... คุณกำลังเล่นกับความรู้สึกของผม... ใช่ไหม? ฟ้าใส!”
“ไม่ใช่ค่ะ!” ฟ้าใสตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลอาบหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน “ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณภาคย์! แล้วฉันก็ไม่ได้ทรยศคุณ! ฉัน... ฉันแค่... อยากให้คุณภาคย์เข้าใจ...”
“เข้าใจอะไร?” ภาคย์คำราม “เข้าใจว่าคุณคือ ‘ตัวการ’... ที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้อย่างนั้นหรือ?”
เขาชี้หน้าเธอด้วยความโกรธเกรี้ยว “คุณคือ ‘คนที่ฉันไม่ให้อภัย’... คุณรู้ไหม!”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงลงกลางใจของฟ้าใส เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังแตกสลาย เธอมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน
“คุณภาคย์คะ...” เธอพึมพำ
“ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ!” ภาคย์ตะโกนอีกครั้ง “คุณเข้ามาในชีวิตผม... คุณทำให้ผมรู้สึก... สับสน... แล้วสุดท้าย... คุณก็เผยธาตุแท้ของคุณออกมา... เป็นผู้หญิงที่หลอกลวง! เป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัว!”
เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ราวกับกำลังจะปลดปล่อยพายุอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน
“ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ... ฟ้าใส... จำคำนี้ไว้!”
เขาหันหลังให้กับเธอ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฟ้าใสนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ท่ามกลางเศษกระจกที่แตกกระจาย เสียงร้องไห้ของเธอค่อยๆ ดังขึ้น กลายเป็นเสียงสะอื้นที่ดังระงมไปทั่วห้อง
เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด ความลับที่เธอพยายามปกป้องมาตลอด กำลังจะกลายเป็นสิ่งที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ
“คุณภาคย์คะ...” เธอพึมพำซ้ำๆ ราวกับกำลังละเมอ “ได้โปรด... ฟังฉันก่อน...”
แต่เสียงของเธอค่อยๆ แผ่วเบาลง กลืนหายไปกับเสียงสะอื้นไห้ของเธอเอง
เธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า... ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคย์... ได้พังทลายลงแล้ว... อย่างไม่สามารถแก้ไขได้
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก