ตอนที่ 13 — น้ำตาแห่งความเจ็บปวด

"มันไม่ใช่ความจริง!" ฟ้าใสตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงสั่นเครือด้วยแรงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ แต่ก็ไม่อาจซ่อนความเจ็บปวดที่กรีดกินหัวใจได้อีกต่อไป ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปยังใบหน้าเย็นชาของภาคย์ที่บัดนี้ฉายชัดไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับว่าสิ่งที่เธอพยายามอธิบายเป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่สมควรถูกเหยียบย่ำ

"ไม่ใช่ความจริงอย่างนั้นหรือ ฟ้าใส?" เสียงของภาคย์เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กรีดแทงเข้ามาในโสตประสาท ‌เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเธออย่างจริงจัง ทว่าสายตากลับกวาดมองไปทั่วห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ราวกับจะย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าเธอเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่หลงเข้ามาในโลกของเขา "เรื่องที่เธอแอบพบกับผู้ชายคนนั้น เรื่องที่เธอโกหกฉันมาตลอด... มันไม่ใช่ความจริงงั้นหรือ?"

"ฉันไม่ได้แอบพบเขา!" ฟ้าใสพยายามอธิบายอีกครั้ง พลางก้าวเท้าเข้าหาเขาอย่างเชื่องช้าด้วยความหวังว่าเขาจะยอมรับฟัง ​"เขาคือ... เขาคือคนที่... ฉันแค่ไปขอความช่วยเหลือเรื่องงานเท่านั้นเองค่ะ"

"ขอความช่วยเหลือเรื่องงาน?" ภาคย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "ปากก็บอกว่ารักฉัน แต่กลับไปขอความช่วยเหลือจากผู้ชายอื่น? แถมยังเป็นคนที่ฉันเกลียดที่สุดในชีวิต! ‍เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรือไงฟ้าใส?"

คำว่า 'เกลียด' หลุดออกมาจากปากของเขาอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันเป็นคำพูดที่เขาใช้เป็นประจำ ฟ้าใสสะอึก รู้สึกเหมือนมีบางอย่างทิ่มแทงเข้ากลางอกอย่างแรง เขากล้าพูดคำนั้นออกมาได้อย่างไร ทั้งๆ ‌ที่เธอไม่เคยทำอะไรผิดเลย "คุณภาคย์... คุณเข้าใจผิดแล้วจริงๆ"

"ฉันเข้าใจผิด?" ภาคย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างจัง บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ฉันเห็นกับตา! เธอสองคนยืนคุยกันใกล้ชิดเกินกว่าที่คนรู้จักกันจะทำกัน ‍ฉันเห็นเธอหัวเราะกับเขา... เธอหัวเราะให้เขา! ทั้งๆ ที่กับฉัน เธอเคยทำแบบนั้นสักครั้งไหม?"

คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดลงบนบาดแผลที่ยังไม่ทันแห้ง ความทรงจำอันเลือนรางของรอยยิ้มที่ภาคย์ไม่เคยมีให้เธอผุดขึ้นมาในหัว ทำให้ความเจ็บปวดของฟ้าใสทวีคูณขึ้นไปอีก "แต่... ​แต่คุณภาคย์คะ... นั่นมันไม่ใช่... ฉัน..."

"พอ!" ภาคย์ตะคอกเสียงดัง จนฟ้าใสต้องผงะถอยหลัง "ฉันไม่อยากฟังอะไรจากปากเธออีกแล้ว! ฉันผิดหวังในตัวเธอมากฟ้าใส... ผิดหวังยิ่งกว่าที่เคยคิดไว้เสียอีก"

ความผิดหวัง... ​คำพูดนั้นเหมือนจะแผดเผาผิวหนังของเธอให้ไหม้เกรียม เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะพูดกับเธอแบบนี้ หลังจากที่เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้การแต่งงานครั้งนี้ราบรื่นที่สุด เพื่อเขา... เพื่อครอบครัวของเขา... เพื่อความลับที่เธอเองก็ไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้

"คุณภาคย์คะ... ได้โปรดเถอะค่ะ..." ฟ้าใสยกมือขึ้นกุมแขนเขาอย่างอ้อนวอน ​น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้ไหลรินลงมาอย่างไม่อาจห้าม "ฉัน... ฉันไม่ได้... ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเขาจริงๆ นะคะ... ที่คุณเห็น... มันเป็นแค่..."

"ปล่อย!" ภาคย์สะบัดแขนออกอย่างแรง จนฟ้าใสเซถอยหลังไปชนกับโต๊ะกระจกอย่างแรง เสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนน่ากลัว "ฉันไม่ต้องการฟังคำแก้ตัวโง่ๆ ของเธอ! ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็นคนยังไง... ผู้หญิงอย่างเธอ... ที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน เพื่ออำนาจ... แม้แต่จะนอกใจสามีตัวเอง!"

"ไม่! ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ!" ฟ้าใสปฏิเสธเสียงดังลั่น ทว่าน้ำเสียงนั้นแผ่วเบาลงทุกทีเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของภาคย์ "ฉัน... ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณภาคย์เลย... ฉันแค่... ฉันแค่..."

เธอพูดไม่ออกอีกต่อไป ความรู้สึกเสียใจ ผิดหวัง และโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก เขาไม่เคยเชื่อใจเธอเลยแม้แต่น้อย ความสัมพันธ์ที่เริ่มด้วยการบังคับนี้ มันจะไม่มีวันมีอะไรดีเกิดขึ้นเลยใช่ไหม? เขาเห็นเธอเป็นแค่สิ่งสกปรก เป็นเครื่องมือ เป็นหมากในเกมของเขา... ไม่ใช่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขากล้าจะมองด้วยสายตาที่อบอุ่น

"เธอ... เธอใจร้ายเหลือเกินค่ะคุณภาคย์..." ฟ้าใสพึมพำเสียงแผ่วเบา มือที่ยังคงสั่นเทาเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด "ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่เคยเชื่อใจฉันเลย... ทำไม... ทั้งๆ ที่ฉัน... ฉันก็พยายาม... พยายามที่จะ..."

เธอหมดแรงจะพูดต่อ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายวัน บวกกับความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา ทำให้ร่างของเธออ่อนปวกเปียก เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมทุกอย่าง มีเพียงเสียงสะอื้นของเธอที่ดังออกมาเป็นระยะ

ภาคย์ยืนมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าการทรมานทางอารมณ์ของเธอเป็นสิ่งที่เขาไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขาหันหลังให้เธออย่างไม่ใยดี ก้าวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธออยู่กับความเจ็บปวดเพียงลำพัง

"คุณภาคย์คะ..." ฟ้าใสเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อจะบอกบางสิ่งบางอย่าง แต่คำพูดก็จมหายไปในลำคอเมื่อเสียงประตูห้องปิดลงอย่างดัง เป็นการปิดกั้นทุกความหวัง ทุกความรู้สึกที่เธอมี

เธออยู่คนเดียวในห้องที่กว้างใหญ่ แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างยิ่งกว่าที่เคย น้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาไม่หยุดหย่อน ราวกับสายน้ำที่ไหลจากเขื่อนที่พังทลาย ความเจ็บปวดที่ถูกสะสมมานาน ค่อยๆ ปลดปล่อยออกมาในรูปของน้ำตา เธอร้องไห้ให้กับความไม่เข้าใจกัน ร้องไห้ให้กับความรังเกียจที่เธอได้รับ ร้องไห้ให้กับอนาคตที่ไม่แน่นอนที่อยู่ตรงหน้า

ทำไม? ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับเธอเช่นนี้? ทำไมเธอถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้? เธอไม่เคยต้องการอะไรมากไปกว่าการมีชีวิตที่สงบสุข มีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ตอนนี้... ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะพังทลายลงไปหมด

เธอเอามือข้างหนึ่งกุมท้องของเธอเบาๆ ความรู้สึกอุ่นๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน เป็นสิ่งเดียวที่ยังคงปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายของเธออยู่ตอนนี้ เธอจะต้องเข้มแข็ง... เธอจะต้องเข้มแข็งเพื่อลูก... เพื่อตัวของเธอเอง...

แต่ในตอนนี้... ในขณะที่ความเจ็บปวดมันท่วมท้นหัวใจจนแทบจะขาดใจตาย... เธอทำได้เพียงแต่ร้องไห้... ร้องไห้ออกมาให้สุดเสียง... ปลดปล่อยความเสียใจทั้งหมดออกมา... จนกว่าจะไม่มีน้ำตาเหลือให้ไหลอีกต่อไป