"ลาก่อน... คนที่ฉันไม่ให้อภัย" ถ้อยคำสุดท้ายที่ฟ้าใสบรรจงเขียนทิ้งไว้บนกระดาษแผ่นบาง ก่อนจะหยิบสัมภาระน้อยชิ้นที่มี ออกไปจากคฤหาสน์หรูที่เคยเป็นทั้งกรงขังและเวทีแห่งความเจ็บปวดของเธอ ในคืนที่ฟ้ามืดมิด ท้องฟ้ายามราตรีปราศจากดวงดาว ราวกับจะร่วมใจกันกลบเกลื่อนการจากไปของหญิงสาวผู้บริสุทธิ์คนหนึ่ง
ภาคย์หลับใหลไปแล้วบนเตียงกว้างที่เคยมีเธออยู่ข้างกาย แต่วันนี้กลับว่างเปล่าเย็นชืดจนน่าใจหาย อากาศเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้ามาในห้องนอนหรู ราวกับจะบอกเป็นนัยถึงความสูญเสียที่กำลังจะเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว แสงจันทร์บางเบาที่ลอดผ่านผ้าม่านหนา สาดส่องลงบนใบหน้าของเขาที่ยังคงปราศจากรอยยิ้มตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ใบหน้าที่เคยฉายแววความเย็นชา ตอนนี้กลับดูอ่อนโยนลงไปบ้างเล็กน้อย ราวกับถูกความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่อาจเข้าใจมาแตะต้อง
กว่าภาคย์จะตื่นขึ้นมาก็สายมากแล้ว แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาปลุกเขาจากนิทราอันยาวนาน แต่ความรู้สึกบางอย่างที่ผิดปกติทำให้เขาตื่นตัวเต็มที่ เสียงคนรับใช้ที่เดินไปมาอย่างเงียบเชียบผิดปกติ มือหนาเอื้อมไปสัมผัสข้างกายอีกฝ่ายที่ว่างเปล่า หัวใจเริ่มกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเธออยู่ตรงนี้... หรือเปล่า? ภาพความทรงจำเมื่อคืนพร่าเลือน มีเพียงความรู้สึกอึดอัดในอกเท่านั้นที่เด่นชัด
"คุณฟ้าใสไปไหน?" เขาถามเสียงแหบพร่า มือควานหาโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียง
คนรับใช้หญิงชราที่เข้ามาจัดเตียงของเขาก้มหน้าตอบเสียงสั่น "คุณท่าน... คุณฟ้าใส... คุณท่านไม่อยู่แล้วค่ะ"
"ไม่อยู่แล้ว? หมายถึงยังไง? ออกไปข้างนอก?" ภาคย์ถามย้ำ ใบหน้าเริ่มปรากฏความไม่พอใจที่ซ่อนเร้น "ฉันให้เธอไปไหน?"
"คุณท่าน... คุณฟ้าใส... ท่านเขียนจดหมายไว้ให้คุณภาคย์ค่ะ" เสียงของคนรับใช้สั่นเครือมากขึ้น ดวงตาแดงก่ำ
หัวใจของภาคย์เต้นรัวราวกับกลองศึก ราวกับมีบางอย่างกำลังจะพังทลายลงมา เขารับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา กระดาษแผ่นบางในมือหนักอึ้ง ราวกับมันแบกรับน้ำหนักของทั้งโลกไว้
"แด่คุณภาคย์..."
น้ำตาของฟ้าใสหยดลงบนกระดาษแผ่นนี้อย่างชัดเจน ภาคย์จ้องมองตัวอักษรที่บิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
"ฉันขอโทษ... ขอโทษที่ต้องจากไปโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ฉันรู้ว่าคุณคงไม่ต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่อีกต่อไป การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ และฉันก็รู้ดีว่าคุณก็เช่นกัน ชีวิตที่อยู่ภายใต้เงาของคุณมันช่างหนักหนาเหลือเกิน ทุกวันคือการอดทนต่อสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและแววตาที่เย็นชาของคุณ ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถทนอยู่ได้นานขนาดนี้"
ภาคย์ขมวดคิ้วแน่น การรังเกียจ? แววตาที่เย็นชา? เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะรู้สึกแบบนั้น... หรือเขาแสดงออกไปมากขนาดนั้นเลยหรือ?
"ฉันเข้าใจความจำเป็นของคุณ... เข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้ ฉันรู้ความลับบางอย่างที่คุณปิดบังไว้... ความลับที่เกี่ยวพันกับครอบครัวของคุณ และฉันก็รู้ว่าคุณกำลังพยายามปกป้องใครบางคนอยู่"
ความลับ? ภาคย์หยุดอ่านชั่วครู่ ลมหายใจของเขาติดขัด ความลับอะไร? เธอรู้เรื่องอะไร?
"ฉันพยายามแล้ว... พยายามที่จะเข้าใจ และพยายามที่จะอยู่ร่วมกับคุณ แต่ยิ่งอยู่ไป ฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนตัวตลกในโศกนาฏกรรมของคุณ ฉันไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับคุณ และคุณก็ไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับฉัน"
"โปรดอย่าโทษตัวเอง... มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยแม้แต่น้อย ความผิดอยู่ที่ฉัน ที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของคุณได้ และอยู่ที่โชคชะตา ที่เล่นตลกให้เรามาพบกันในสถานการณ์เช่นนี้"
"ฉันขอให้คุณ... พบกับความสุขในชีวิตของคุณเสียที... ขอให้คุณได้ในสิ่งที่ปรารถนามาตลอดชีวิต"
"และขอโทษอีกครั้ง... สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง"
"ฟ้าใส"
ชื่อของเธอที่ถูกเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย จบลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนไปทั้งแผ่นกระดาษ ภาคย์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือด มือที่กำจดหมายไว้แน่นจนกระดาษแทบจะขาดออก
เธอไปแล้ว? ไปจริงๆ แล้ว?
ความว่างเปล่าที่เคยมีในชีวิตของเขา ราวกับถูกเติมเต็มด้วยความเจ็บปวดที่แหลมคมยิ่งกว่าเดิม เขาไม่เคยคิด... ไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการเลยว่าวันหนึ่งเธอจะจากไป เขาคิดเสมอว่าเธอจะอยู่ที่นี่ เป็นเหมือนสิ่งของที่เขาซื้อมา และจะอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะเบื่อ
แต่ตอนนี้... เธอจากไปแล้ว
ภาคย์โยนจดหมายลงบนพื้น ความโกรธที่ปะทุขึ้นมาไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดในอกบรรเทาลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับทวีคูณขึ้นไปอีก
"ฟ้าใส!" เขาตะโกนก้อง เสียงของเขาก้องอยู่ในห้องนอนที่เงียบสงัด ราวกับจะเรียกหาเงาของเธอที่เลือนหายไป
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกระเบียง ทอดสายตามองไปยังสวนกว้างที่เคยมีเธอเดินเล่นอยู่บ่อยๆ ตอนนี้กลับดูอ้างว้างและเงียบเหงาจนน่าใจหาย
เธอจากไปแล้วจริงๆ...
ในคืนที่ฟ้ามืดมิด การจากลาที่ไม่มีวันหวนได้เกิดขึ้นแล้ว โดยทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าในหัวใจของภาคย์ และจดหมายลาขอโทษที่กลายเป็นหลักฐานของการสูญเสียที่เขาไม่มีวันจะให้อภัยตัวเองได้
ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ราวกับร่างกายหมดสิ้นเรี่ยวแรง ภาพใบหน้าของฟ้าใสแวบเข้ามาในหัว รอยยิ้มที่เขาเคยเห็นเพียงไม่กี่ครั้ง แววตาที่อ่อนโยนและใสซื่อ...
เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงภาระ เป็นเพียงข้อผูกมัดที่ต้องแบกรับ แต่ตอนนี้... เมื่อเธอจากไปแล้ว เขากลับรู้สึกว่าชีวิตของเขาเหมือนขาดบางสิ่งบางอย่างไปอย่างรุนแรง
ความจริงที่ว่าเธอรู้ความลับบางอย่างของเขา ยิ่งทำให้เขาตกอยู่ในห้วงความคิดที่ซับซ้อน เขาต้องการจะถามเธอ ต้องการจะรู้ว่าเธอรู้เรื่องอะไรบ้าง และเธอจะนำความลับนั้นไปเปิดเผยหรือไม่
แต่ตอนนี้... ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
ภาคย์ก้มหน้าลงซบกับฝ่ามือ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาได้ทำอะไรลงไป? เขาปล่อยให้เธอจากไปได้อย่างไร?
ในความเงียบสงัดของห้องนอนหรู ภาคย์ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ขาดห้วง และเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
การจากลาครั้งนี้... มันคือจุดเริ่มต้นของความทรมานที่ยาวนานกว่าที่เขาเคยคาดคิด
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก