ตอนที่ 17 — ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์นับตั้งแต่ฟ้าใสจากไป แต่สำหรับภาคย์ ราวกับทุกวินาทีคือการลงทัณฑ์ที่แสนสาหัส เขาเดินไปไหนมาไหนในคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับคนไร้วิญญาณ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม แต่ความรู้สึกที่เคยคุ้นเคยกลับหายไป ราวกับถูกพายุร้ายพัดพากลืนกินไปจนหมดสิ้น

โต๊ะอาหารเช้าที่เคยมีเธอเพียงนั่งเงียบๆ ‌กินอาหารด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ตอนนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องอาหารหรู แต่กลับไม่สามารถขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมจิตใจของเขาได้เลย ภาคย์มองไปยังเก้าอี้ที่เคยเป็นที่นั่งของฟ้าใส หยิบแก้วน้ำขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว มือของเขาก็ชะงักค้างกลางอากาศ

ความว่างเปล่า... ​เป็นคำที่อธิบายความรู้สึกของเขาได้ดีที่สุดในตอนนี้ มันไม่ใช่ความว่างเปล่าธรรมดา แต่เป็นความว่างเปล่าที่ลึกซึ้ง จนแทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งเป็น

เขาเคยชินกับการที่เธออยู่ที่นี่ แม้ว่าจะเป็นเพียงเงาของชีวิตก็ตาม เขาเคยชินกับการได้เห็นเธออยู่ใกล้ๆ แม้ว่าจะเป็นเพียงการได้มองจากมุมไกลๆ เขาเคยชินกับการได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้... ‍หรือบางที นั่นอาจจะเป็นเพียงความรู้สึกที่เขาพยายามกดข่มไว้?

ภาคย์เดินไปที่ระเบียงห้องนอนของเขา ทอดสายตามองไปยังสวนกว้างเบื้องล่าง เขาจำได้ว่าวันแรกๆ ที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ เธอเคยเดินเล่นอยู่ที่นี่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง ราวกับจะแสวงหาอิสรภาพที่เธอไม่เคยได้รับ

แต่แล้ว... ชีวิตของเธอก็ถูกพรากไป ‌โดยน้ำมือของเขาเอง

เขาจำได้ถึงทุกคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอ ทุกสายตาที่เขามองเธอ ทุกการกระทำที่เขาทำต่อเธอ ราวกับมีภาพยนตร์ฉายซ้ำในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง ยิ่งนึกถึง ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด ราวกับมีมีดกรีดลงบนหัวใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ทำไม... ทำไมฉันถึงทำแบบนั้น?" ‍เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขากระซิบแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน

เขาเคยคิดว่าเขาเกลียดเธอ เกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอ เกลียดแม้กระทั่งลมหายใจของเธอ แต่ตอนนี้... เมื่อไม่มีเธออยู่ตรงนี้แล้ว เขากลับพบว่าตัวเองกำลังโหยหาเธออย่างบ้าคลั่ง

ความรู้สึกที่เขาเคยคิดว่ามันเป็นความเกลียดชัง ​มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก มันคือความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจ มันคือความรู้สึกที่เขาไม่กล้าจะยอมรับ

ภาคย์เดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา ที่ซึ่งเคยเป็นที่เก็บความลับดำมืดของครอบครัว เขาเปิดลิ้นชักเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยเอกสารมากมาย เขาเคยคิดว่าความลับนั้นคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา แต่ตอนนี้... ​เมื่อไม่มีฟ้าใสอยู่เคียงข้าง ความลับนั้นกลับดูไร้ค่าไปเสียหมด

เขานั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ มองไปยังรูปถ่ายเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน รูปของพ่อ แม่ และน้องสาว... รอยยิ้มของพวกเขาดูราวกับจะเยาะเย้ยเขา ​ที่ทำให้ชีวิตของผู้หญิงบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องพังทลาย

"ฉันทำผิด... ฉันผิดไปแล้ว" ภาคย์พึมพำ มือของเขากำเข้าหากันแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนแอขนาดนี้ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกผิดขนาดนี้ แต่เมื่อไม่มีฟ้าใสอยู่ตรงนี้แล้ว เขากลับพบว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความเสียใจที่ไร้ที่สิ้นสุด

การแต่งงานครั้งนี้... มันไม่ใช่แค่การบังคับ แต่เป็นเหมือนการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา

ภาคย์ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังท้องฟ้าสีครามที่ไร้เมฆ เขาอยากจะตะโกนออกไปดังๆ อยากจะระบายความเจ็บปวดที่อัดอั้นอยู่ในอก แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็รู้ดีว่าไม่มีใครที่จะเข้าใจเขาได้

เขาได้ทำลายชีวิตของเธอ... และตอนนี้ เขาก็กำลังทำลายชีวิตของตัวเอง

ในวันแรกๆ ที่ฟ้าใสจากไป ภาคย์ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยิ่งเวลาผ่านไป เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขา

เขาพบว่าตัวเองเผลอคิดถึงเธออยู่ตลอดเวลา เผลอเปรียบเทียบทุกสิ่งทุกอย่างกับเธอ เผลอโหยหาการปรากฏตัวของเธอ

เขาเคยรังเกียจเธอ คิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตของเขา แต่ตอนนี้... เขากลับพบว่าชีวิตของเขาดูเหมือนจะขาดหายไปบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไปเสียแล้ว

เขาไม่อาจทนอยู่ได้อีกต่อไปกับการใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังกับความว่างเปล่าและความเสียใจ เขาไม่อาจทนอยู่ได้กับการรู้ว่าเขาได้ทำลายชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งไป

ความรู้สึกที่เคยคิดว่ามันเป็นความเกลียดชัง มันกลับกลายเป็นความรักที่เขาไม่เคยรู้ตัว... หรือบางที มันอาจจะเป็นเพียงการตระหนักรู้ถึงคุณค่าของเธอในวันที่สายเกินไป?

ภาคย์กำหมัดแน่น เขารู้ดีว่าเขาทำผิดพลาดไปอย่างมหันต์ และเขาไม่อาจทนอยู่ได้หากไม่มีเธออีกต่อไป

เขาต้องหาเธอให้เจอ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

ในความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ ภาคย์ได้แต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น จ้องมองออกไปยังท้องฟ้าที่ไร้สิ้นสุด ราวกับกำลังอธิษฐานขอพรบางอย่างที่ไม่มีวันเป็นจริง

ความรู้สึกที่เคยเย็นชา ตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มแห่งความเสียใจและความโหยหาที่ไร้ที่สิ้นสุด

เขาไม่อาจทนอยู่ได้หากไม่มีเธอ... ความจริงข้อนี้ได้ตอกย้ำลงในจิตใจของเขาอย่างชัดเจน