"ฟ้าใส!" เสียงตะโกนของภาคย์ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ ราวกับจะเรียกหาจิตวิญญาณที่หลุดลอยไปแล้ว เขาพุ่งทะยานออกจากห้องทำงานราวกับคนบ้า วิ่งไปตามโถงทางเดินที่เคยคุ้นเคย แต่ตอนนี้กลับดูราวกับเขาวงกตที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นหลังจากฟ้าใสจากไป มันรุนแรงกว่าที่เขาเคยคาดคิด มันไม่ใช่แค่ความเสียใจ แต่มันคือความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจจนแทบจะแหลกสลาย เขาตระหนักได้ในที่สุดว่าสิ่งที่เขาเคยรู้สึก ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่คือความรักที่ถูกบดบังด้วยความโกรธแค้นและความเข้าใจผิด
เขาได้ทำลายทุกอย่างไปแล้ว... ทำลายโอกาสที่จะได้รักเธอ ทำลายโอกาสที่จะได้แก้ไขความผิดพลาด
ภาคย์ไม่รอช้า เขาวิ่งตรงไปยังโรงรถ สั่งให้คนขับรถเตรียมรถยนต์คันหรูทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แฝงด้วยความสิ้นหวัง เขาจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดครั้งนี้ทำให้ชีวิตของเขาสิ้นสุดลง
"ไปให้เร็วที่สุด!" เขาตะโกนใส่คนขับรถ ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ในดวงตาฉายแววความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อน
ในหัวของเขา มีเพียงภาพใบหน้าของฟ้าใส ภาพรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นค่า ภาพแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังที่เขาทำลายไป
เขาต้องตามหาเธอให้เจอ... ไม่ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนก็ตาม
ภาคย์นั่งอยู่ในรถยนต์คันหรู สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่ในสายตาของเขา กลับไม่มีใครสักคนที่เหมือนเธอ
เขาพยายามนึกถึงทุกที่ที่เธอเคยไป ทุกที่ที่เธอเคยบอกว่าอยากไป ทุกที่ที่เธอเคยพูดถึงด้วยแววตาเป็นประกาย
"คุณภาคย์ครับ เราจะไปที่ไหนก่อนดีครับ?" คนขับรถถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
ภาคย์หลับตาลง สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตอบเสียงหนักแน่น "ไปที่บ้านเก่าของเธอ... ที่ที่เธอเคยบอกว่าอยากกลับไป"
รถยนต์แล่นผ่านถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ภาคย์รู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงกลับไปสู่อดีตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือน
เมื่อรถยนต์จอดเทียบที่หน้าบ้านหลังเล็กที่ดูทรุดโทรม ภาคย์ก้าวลงจากรถทันที หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่
เขาเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น เงียบๆ ราวกับไม่ต้องการให้ใครรับรู้ เขาสำรวจทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังเล็กที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความทรงจำ
"ฟ้าใส..." เขาพึมพำชื่อของเธอ เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนความสงบของเธอ
เขาพบจดหมายอีกฉบับหนึ่ง... เป็นจดหมายที่ฟ้าใสเขียนถึงครอบครัวของเธอ จดหมายที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย
"แม่ครับ... พ่อครับ... หนูขอโทษที่ต้องจากไปโดยไม่บอกกล่าว หนูรู้ว่าแม่กับพ่อคงเป็นห่วง แต่หนูไปไม่ได้จริงๆ หนูไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้อีกต่อไป"
"หนูได้พบกับความจริงบางอย่าง... ความจริงที่ทำให้หนูรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมา"
"หนูรักแม่กับพ่อนะครับ... อย่าเสียใจไปเลยนะครับ... หนูจะคอยมองดูพวกคุณจากบนฟ้า"
น้ำตาของภาคย์ไหลรินลงมาอาบแก้ม เขาอ่านจดหมายฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนั้น
เขาเข้าใจแล้ว... เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงจากไป เขาเข้าใจแล้วว่าความลับที่เธอรู้ มันคืออะไร
ความลับที่เกี่ยวกับครอบครัวของเขา... ความลับที่ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน
ภาคย์เดินออกจากบ้านหลังเก่าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขารู้ว่าเขาจะต้องทำอะไรบางอย่าง เขาจะต้องแก้ไขความผิดพลาดของเขา
"ฉันจะตามหาเธอ... ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่ยอมแพ้" เขาพึมพำกับตัวเอง
ภาคย์กลับไปที่คฤหาสน์ เขาเริ่มรวบรวมข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับฟ้าใส ทุกอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวของเธอ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับอดีตของเธอ
เขาติดต่อเพื่อนเก่าที่เคยทำงานในวงการกฎหมาย เพื่อขอความช่วยเหลือในการค้นหาข้อมูล
เขาใช้เงินทั้งหมดที่มี เพื่อว่าจ้างนักสืบเอกชน เพื่อตามหาเบาะแสของฟ้าใส
การค้นหาของภาคย์เริ่มต้นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เขาวิ่งวุ่นไปทั่วทุกสารทิศ เขาไม่เคยนอน ไม่เคยพักผ่อน
เขาเดินทางไปยังต่างจังหวัด ไปยังเมืองเล็กๆ ที่เขาคาดว่าเธออาจจะไปหลบซ่อนตัว
เขาเจออุปสรรคมากมาย แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้
บางครั้งเขาก็รู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของฟ้าใส เขาก็จะมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง
เขาจำได้ว่าเธอเคยบอกว่าเธอชอบทะเล... เขาจึงเดินทางไปยังชายทะเลที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ
เขาเดินไปตามชายหาด สูดอากาศบริสุทธิ์ ราวกับจะหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ในผืนน้ำ
เขาพบหญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นมะพร้าว ภาคย์เดินเข้าไปหาเธอ และถามคำถามเกี่ยวกับหญิงสาวหน้าตาดีที่เพิ่งจะเดินทางมาถึง
หญิงชราคนนั้นมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนจะตอบว่า "อ๋อ... มีหญิงสาวคนหนึ่ง มาเช่ากระท่อมหลังเล็กๆ ที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อนน่ะ ดูเธอเศร้าๆ นะ"
หัวใจของภาคย์เต้นรัวด้วยความหวัง เขาขอให้หญิงชราคนนั้นบอกที่อยู่ของกระท่อมหลังนั้น
เมื่อเขาไปถึงกระท่อมหลังเล็กๆ ริมทะเล เขาก็เห็นเธอ... ฟ้าใสนั่งอยู่ริมระเบียง มองออกไปยังทะเลสีคราม
เธอผอมลงไปมาก ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่เมื่อเธอมองมาที่เขา แววตาของเธอกลับเปล่งประกายไปด้วยความประหลาดใจ
"ฟ้าใส..." ภาคย์เรียกชื่อเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื้นตัน
ฟ้าใสยืนขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและไม่แน่ใจ
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" เธอถามเสียงสั่น
ภาคย์เดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ สองมือของเขาคว้าจับมือของเธอไว้แน่น
"ฉัน... ฉันมาตามหาเธอ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันขอโทษ... ฉันผิดไปแล้ว"
ฟ้าใสมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย ราวกับจะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด
"ฉันรู้ความจริงแล้ว..." ภาคย์พูดต่อ "ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว"
เขาจะบอกเธออย่างไร? เขาจะอธิบายความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธออย่างไร?
เขาไม่อาจปล่อยให้การค้นหาของเขาจบลงเพียงเท่านี้ เขาจะต้องทำให้เธอรู้ ว่าเขาเสียใจมากแค่ไหน และเขาจะรักเธอตลอดไป
แต่แล้ว... ก่อนที่ภาคย์จะได้พูดอะไรออกไปอีก ฟ้าใสกลับชักมือออกจากมือของเขา แล้วหันหลังวิ่งหนีไป
"ฟ้าใส! อย่าไป!" ภาคย์ตะโกนสุดเสียง
เขาพยายามจะวิ่งตามเธอไป แต่ขาของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น
เขามองตามหลังของเธอที่ค่อยๆ เลือนหายไปท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องลงมาบนผืนทราย
การค้นหาของเขา... ดูเหมือนจะยังไม่สิ้นสุดเสียที
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก