ตอนที่ 19 — ชีวิตใหม่ที่ต่างแดน

ลมหนาวที่พัดมาพร้อมกับกลิ่นอายของหิมะที่กำลังจะมาเยือน ทำให้ฟ้าใสต้องดึงผ้าพันคอผืนหนาให้แน่นขึ้นอีกนิด ดวงตาคู่สวยมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ ภาพผู้คนเดินขวักไขว่บนท้องถนนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน เป็นภาพที่เธอเห็นจนชินตาตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา ห้าปีที่เธอเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง หนีจากความเจ็บปวดและรอยแผลเป็นที่ฝังลึกในหัวใจ

"แม่ครับ ‌หนาวจัง" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นข้างๆ ดึงสติของฟ้าใสให้กลับมาสู่ปัจจุบัน เธอหันไปมอง 'สายลม' ลูกชายวัยห้าขวบของเธอที่กำลังยืนเท้าแขนบนเก้าอี้ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาใคร่รู้

"อืม ​หนาวจังเลยลูก ไปกันเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปรับน้องๆ ที่โรงเรียน" ฟ้าใสยิ้มให้ลูกชาย มือเรียวเอื้อมไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเขาอย่างอ่อนโยน สายลมเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ‍เป็นแสงสว่างในโลกอันมืดมิดที่เธอสร้างขึ้นมา

ตั้งแต่ที่เธอหนีออกมาจากประเทศไทยพร้อมกับสายลมในอ้อมแขน ชีวิตของเธอก็พลิกผันราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ เธอเดินทางเร่ร่อนไปเรื่อยๆ ซื้อตั๋วเครื่องบินราคาถูก พักในห้องเช่าราคาประหยัด ทำงานทุกอย่างที่ได้เงิน เพื่อประทังชีวิตและดูแลลูกชายให้ดีที่สุด เธอไม่เคยคิดที่จะกลับไปเหยียบแผ่นดินไทยอีกเลย ‌เพราะทุกตารางนิ้วบนแผ่นดินนั้นเต็มไปด้วยภาพหลอนและความทรงจำอันเลวร้าย

ภาคย์... ชื่อนี้ยังคงเป็นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของเธอทุกครั้งที่นึกถึง เขาคือคนเดียวที่ทำให้ชีวิตเธอพังทลาย เป็นต้นเหตุของความอัปยศอดสูที่ไม่มีวันจางหายไปจากชีวิต เธอเกลียดเขา เกลียดจนอยากจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเขาไปให้หมดสิ้น แต่ยิ่งพยายามลืมเท่าไหร่ ภาพใบหน้าเย็นชา ‍รอยยิ้มเยาะหยัน และแววตาที่มองเธอราวกับสิ่งสกปรก ก็ยิ่งตามหลอกหลอนเธอไม่ไปไหน

"แม่ครับ วันนี้เราไปสวนสนุกกันได้ไหมครับ" สายลมชวนมองด้วยแววตาอ้อนวอน

ฟ้าใสหัวเราะเบาๆ "วันนี้ไม่ได้จ้ะลูก วันนี้แม่ต้องไปรับน้องๆ ที่โรงเรียน ​แล้วเราก็ต้องไปซื้อของเข้าบ้านด้วยนะ สัปดาห์หน้าก็ได้นะ สัญญา"

สายลมทำหน้าเศร้าเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ "ก็ได้ครับแม่"

การใช้ชีวิตที่ต่างประเทศไม่ได้ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเลย แต่มันช่วยให้เธอหลีกหนีจากสายตาของผู้คนในสังคมที่เธอเคยรู้จักได้บ้าง เธอไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติได้อีกแล้ว เพราะความลับดำมืดที่ถูกฝังไว้ในอดีตของตระกูลภาคย์ ​มันตามมาหลอกหลอนเธอไม่เคยเลิกรา

วันนั้น... วันที่เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับภาคย์ วันที่เธอต้องทนแบกรับความอัปยศอดสูจากสายตาของทุกคน วันที่เธอค้นพบความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้เธอแทบอยากจะตายตามพ่อแม่ไปเสียให้พ้น แต่วิญญาณของสายลมที่ยังดิ้นรนในท้องของเธอ ทำให้เธอต้องอดทน

เธอจำได้ดีถึงคืนวันแรกของการแต่งงาน คืนที่ภาคย์ผลักไสเธอราวกับรังเกียจ เขาไม่แตะต้องตัวเธอเลยแม้แต่น้อย ​เพียงแต่มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม และประกาศกร้าวว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ และเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องอะไรจากเขา

"เธอเป็นแค่เครื่องมือของฉัน ฟ้าใส ไม่มีอะไรมากกว่านั้น อย่าคิดว่าการได้แต่งงานกับฉัน จะทำให้เธอมีค่าขึ้นมา"

คำพูดของเขายังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอเสมอ มันตอกย้ำความรู้สึกไร้ค่าที่เธอมีอยู่แล้วให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นไปอีก

แต่แล้ว... ชีวิตของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อเธอพบว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ สายลมคือผลผลิตจากความผิดพลาดที่เธอไม่อยากจะยอมรับ แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าเล็กๆ ของเขาครั้งแรก โลกทั้งใบของเธอก็เปลี่ยนไป เธอสัญญากับตัวเองว่า จะไม่ยอมให้ลูกชายต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เธอต้องเจอ

เธอทนอยู่กับภาคย์ได้อีกไม่นาน ความอึดอัด ความอัปยศ และความเกลียดชังที่มีต่อเขา มันสะสมจนเกินกว่าจะรับไหว ในคืนที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง เธอตัดสินใจที่จะหนีไป เธอแอบรวบรวมเงินที่ภาคย์ให้เธอไว้เป็นค่าใช้จ่าย และพาสายลมที่ยังแบเบาะหนีออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอเดินทางไปเรื่อยๆ โดยไม่บอกกล่าวใคร จนกระทั่งมาปักหลักอยู่ที่เมืองเล็กๆ แห่งนี้ ที่ซึ่งไม่มีใครรู้จักเธอ ไม่มีใครรู้เรื่องราวในอดีตของเธอ

เธอทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูสายลม ใช้ชีวิตอย่างสมถะ แต่มีความสุขในแบบของตัวเอง เธอไม่เคยติดต่อกับใครในประเทศไทยเลย แม้กระทั่ง 'นที' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ เพราะเธอไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ

"แม่ครับ ใกล้ถึงเวลาแล้วใช่ไหมครับ" สายลมถาม เมื่อเห็นแม่กำลังเก็บกระเป๋า

"ใช่จ้ะลูก เราต้องไปรับน้องๆ แล้ว" ฟ้าใสตอบ พลางมองนาฬิกาบนผนัง เป็นเวลาเลิกเรียนของโรงเรียนอนุบาลที่สายลมไปเรียน

เธอพาสายลมเดินออกจากร้านกาแฟ สูดอากาศบริสุทธิ์ของเมืองที่ปกคลุมไปด้วยหิมะเข้าไปเต็มปอด แม้จะหนาวเหน็บ แต่ก็มีความสงบสุขอย่างประหลาด เธอเดินไปตามถนนเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ท่ามกลางบ้านเรือนสไตล์ยุโรปที่ดูอบอุ่น

ขณะที่เธอกำลังเดินไปถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหรูสีดำสนิทจอดนิ่งอยู่ริมถนน ตรงข้ามกับโรงเรียนคันนั้น... มันดูคุ้นตาจนน่าใจหาย

หัวใจของฟ้าใสเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ภาพใบหน้าของชายผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว ชายผู้ที่เธอพยายามจะลืมมาตลอดห้าปี

"แม่ครับ นั่นรถอะไรครับ ทำไมถึงดูหรูจัง" สายลมชี้ไปที่รถคันนั้น

ฟ้าใสไม่ตอบ เธอเดินต่อไปอย่างช้าๆ ราวกับเท้าถูกตรึงไว้กับพื้น ความรู้สึกประหลาดถาโถมเข้ามา ความกลัว ความหวัง และความสับสน

แล้ว... ประตูรถคันหรูก็เปิดออก ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวลงมา เขาหันหน้ามาทางโรงเรียน และสายตาของเขาก็ประสานเข้ากับสายตาของเธอพอดี

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของฟ้าใสหยุดหมุน ทุกอย่างรอบตัวดูพร่ามัวไปหมด เหลือเพียงใบหน้าของเขา... ใบหน้าที่เธอคิดว่าจะไม่มีวันได้พบเจออีก

ภาคย์...

เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? มาทำอะไรที่นี่? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเธอจนแทบจะระเบิด

สายลมเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของแม่ เขาจับมือของเธอแน่นขึ้น

"แม่ครับ แม่เป็นอะไรไปครับ"

ฟ้าใสสะดุ้ง เธอพยายามเก็บอาการ แต่ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือดไปจนหมดสิ้น

ภาคย์เดินตรงมาทางเธอ เขาไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือประหลาดใจแต่อย่างใด ราวกับว่าเขาคาดหวังว่าจะเจอเธอที่นี่อยู่แล้ว

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว สายลมยืนซ่อนอยู่ข้างหลังขาของแม่ มองดูชายแปลกหน้าที่จ้องมองมาที่พวกเธออย่างไม่วางตา

"ฟ้าใส" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเย็นเยือกไปถึงกระดูก

"คุณ... มาทำอะไรที่นี่" ฟ้าใสถามเสียงสั่น

ภาคย์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถตีความได้

"ฉันมาหาเธอ" เขาตอบสั้นๆ

"หาฉัน? ไม่มีอะไรที่คุณต้องมาหาฉันอีกแล้ว" ฟ้าใสพูดอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ว่าหัวใจของเธอจะสั่นคลอนไปหมดแล้วก็ตาม

"ฉันมี" ภาคย์ตอบ พลางกวาดสายตาไปมองสายลมที่ซ่อนอยู่ข้างหลังแม่ของเขา "แล้วเธอก็มี"

ฟ้าใสหน้าซีดเผือด เธอพยายามขยับตัวเพื่อจะพาตัวสายลมหนีไป แต่ภาคย์กลับก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้

"อย่าเพิ่งไปไหนเลยฟ้าใส" น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความกดดัน "ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ"

ดวงตาของฟ้าใสเบิกกว้าง เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอไม่รู้ว่าภาคย์รู้เรื่องสายลมได้อย่างไร และเขารู้เรื่องของเธอได้อย่างไร

"ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้เรื่องของฉันได้ยังไง แต่ฉันไม่อยากคุยกับคุณ" เธอพูด พยายามรวบรวมสติ

"เธอหนีฉันมาห้าปีแล้วนะฟ้าใส" ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "คิดว่าจะหนีไปได้ตลอดเลยเหรอ"

ก่อนที่ฟ้าใสจะได้ตอบอะไร ภาคย์ก็ก้าวเข้ามาอีกขั้นหนึ่ง มือของเขาค่อยๆ ยกขึ้นมา... ชี้ไปที่สายลม

"เด็กคนนี้..." เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาจ้องมองไปยังสายลมอย่างพิจารณา "... ใช่ลูกของฉันหรือเปล่า"

คำถามนั้นทำให้ฟ้าใสแทบทรุดลงไปกับพื้น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะระเบิด ความลับที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดห้าปี กำลังจะถูกเปิดเผย