เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์หรูสีดำสนิทดังกระหึ่ม ยามที่มันเคลื่อนตัวออกจากซอยเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านอันเงียบสงบในต่างแดน คันเร่งถูกเหยียบจนมิด ทำให้รถทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับจะหนีอะไรบางอย่างไปให้พ้น
ภายในรถ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะสัมผัสได้ ฟ้าใสเลือกที่จะนั่งเบาะหลังข้างเดียวกับสายลม เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังฝันไป ฝันร้ายที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอดห้าปี กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง
ภาคย์เป็นคนขับ เขาขับรถด้วยความเร็วสูงราวกับกำลังจะแข่งกับเวลา แววตาของเขามุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลบางอย่างที่ฟ้าใสอ่านไม่ออก
"เราจะไปไหนกันคะ" ฟ้าใสถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมไม่ให้อารมณ์ของตัวเองออกมา
ภาคย์เหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลัง "ไปที่ที่ปลอดภัย"
"ปลอดภัย? จากใคร?" ฟ้าใสถามต่อ "คุณกำลังจะพาพวกเราไปไหนกันแน่"
"ฉันจะพาพวกเราไปที่ที่ไม่มีใครหาเจอ" ภาคย์ตอบ "ที่ที่เธอจะได้ปลอดภัย และที่ที่ฉันจะได้อธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง"
สายลมที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟ้าใส เริ่มรู้สึกถึงความตึงเครียดของแม่ เขาซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ
"แม่ครับ ผมกลัว" เด็กน้อยกระซิบ
ฟ้าใสโอบกอดลูกชายไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะลูก แม่จะอยู่ตรงนี้"
เธอหันไปมองภาคย์อีกครั้ง "คุณจะอธิบายอะไร"
"ทุกอย่าง" ภาคย์ตอบ "ทุกอย่างที่เกี่ยวกับอดีตของเรา... และทุกอย่างที่เกี่ยวกับสายลม"
คำว่า 'สายลม' ทำให้หัวใจของฟ้าใสบีบรัด เธอไม่รู้ว่าภาคย์กำลังวางแผนอะไรอยู่ แต่เธอก็อดหวังไม่ได้ว่าเขาจะพูดความจริง
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอต้องทนแบกรับความเจ็บปวดและความอัปยศไว้เพียงลำพัง เธอต้องใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนราวกับเป็นอาชญากร ทั้งที่เธอเองก็เป็นเพียงเหยื่อ
เธอจำได้ดีถึงคืนวันสุดท้ายในคฤหาสน์หลังใหญ่ คืนที่เธอตัดสินใจหนีไป เธอหยิบกระเป๋าเงินที่ภาคย์เคยให้เธอไว้ เป็นค่าใช้จ่ายในการแต่งงานที่เธอไม่มีวันยอมรับ เธอไม่เคยคิดจะใช้เงินสกปรกของเขา แต่ในตอนนั้น มันคือทางรอดเดียวของเธอ
เธอพาสายลมที่ยังเป็นทารกน้อย หนีออกจากบ้านไปด้วยความมืดมน เธอเดินทางไปเรื่อยๆ เปลี่ยนที่พักอยู่เสมอ ไม่เคยคิดที่จะหยุดอยู่ที่ใดนานๆ เธอทำงานหนัก ใช้แรงงานทุกอย่างที่ได้เงิน เพื่อให้สายลมมีชีวิตที่ดี มีอาหารกิน มีเสื้อผ้าใส่
เธอไม่เคยติดต่อกับใครเลย แม้กระทั่งนที เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ เพราะเธอไม่อยากให้เขาต้องมาเดือดร้อนไปด้วย
แต่แล้ว... จู่ๆ ภาคย์ก็ปรากฏตัวขึ้นในชีวิตของเธออีกครั้ง ราวกับว่าโชคชะตาต้องการจะเล่นตลกกับเธอ
"ถ้าคุณจะอธิบายจริงๆ" ฟ้าใสพูด "คุณต้องบอกความจริงทั้งหมด... ห้ามโกหกแม้แต่นิดเดียว"
"ฉันสัญญา" ภาคย์ตอบ "ฉันจะไม่โกหกเธออีกแล้ว"
เขาขับรถไปยังคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเนินเขา ห่างไกลจากผู้คน คฤหาสน์หลังนี้ดูโอ่อ่า และเต็มไปด้วยความสงบ
เมื่อรถจอดสนิท ภาคย์ก็ดับเครื่องยนต์ เขาหันมามองฟ้าใสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง
"เราจะคุยกันที่นี่" เขาพูด "ที่ที่ไม่มีใครมารบกวน"
ฟ้าใสพยักหน้ารับ เธออุ้มสายลมลงจากรถ ขณะที่ภาคย์เดินเปิดประตูให้
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในคฤหาสน์ที่ดูอบอุ่น และเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ทันสมัย แต่กลับไม่มีใครอาศัยอยู่
"ที่นี่... คือที่ไหน" ฟ้าใสถาม
"เป็นบ้านพักของฉัน" ภาคย์ตอบ "ฉันเตรียมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน"
เขาพาฟ้าใสและสายลมไปยังห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ มีเตาผิงที่กำลังลุกโชนอยู่ให้ความอบอุ่น
"นั่งก่อนสิ" ภาคย์เชิญชวน "เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมเครื่องดื่มให้"
เมื่อภาคย์เดินออกไป ฟ้าใสก็มองไปรอบๆ ห้อง เธอมองเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เป็นรูปถ่ายของภาคย์ในวัยเด็ก ที่ยืนอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพ่อของเขา
"แม่ครับ" สายลมเอ่ยขึ้น "เขาเป็นคนดีไหมครับ"
ฟ้าใสยิ้มให้ลูกชาย "แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะลูก"
เมื่อภาคย์กลับมา เขาก็ยื่นแก้วน้ำผลไม้ให้กับฟ้าใส และนมสำหรับสายลม
"เอาล่ะ" ภาคย์นั่งลงตรงหน้าฟ้าใส "ฉันจะเริ่มเล่าแล้วนะ"
เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอดีต ตั้งแต่สมัยที่พ่อของเขากับพ่อของฟ้าใสเป็นเพื่อนรักกัน ความขัดแย้งทางธุรกิจที่ทำให้พ่อของเขาเสียเปรียบ และสุดท้ายก็สูญเสียทุกอย่างไป
"พ่อของฉัน... เขาเสียใจมาก" ภาคย์เล่า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เขาเชื่อว่าถ้าหากพ่อของเธอไม่เข้ามาแทรกแซง เขาก็คงจะไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนั้น"
"แล้ว... คุณเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้" ฟ้าใสถาม
"ฉัน... ฉันถูกพ่อของฉันสั่งให้มาแต่งงานกับเธอ" ภาคย์ยอมรับ "เขาต้องการแก้แค้นครอบครัวของเธอ เขาอยากจะทำลายทุกอย่างที่เธอรัก"
ฟ้าใสอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
"แต่... แต่คุณทำเหมือนคุณไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันเลย" ฟ้าใสพูด
"ใช่" ภาคย์พยักหน้า "ฉันก็ไม่เคยอยากแต่งงานกับเธอ ฉันเกลียดเธอมากในตอนแรก เพราะฉันคิดว่าเธอเป็นคนเดียวกับที่ทำให้พ่อของฉันต้องเสียใจ"
"แต่... ทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจ" ฟ้าใสถาม
"เพราะฉันได้รู้จักเธอ" ภาคย์ตอบ "ฉันได้เห็นความดีงาม ความเข้มแข็ง และความรักที่เธอมีให้คนรอบข้าง... โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสายลม"
เขาหันไปมองสายลมที่กำลังดื่มนมอยู่ "ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีลูก... แต่เมื่อได้เห็นสายลม ฉันก็รู้ทันทีว่าเขาคือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน"
ฟ้าใสตกใจมาก "คุณ... คุณรู้ได้ยังไง"
"ฉันมีวิธีของฉัน" ภาคย์ตอบ "และสิ่งที่สำคัญกว่านั้น... ฉันได้รู้ความจริงทั้งหมด"
เขาเล่าต่อไปถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เขาค้นพบ ความจริงที่ว่าพ่อของเขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง พ่อของเขาเป็นคนบงการให้ทุกอย่างเกิดขึ้น เพื่อที่จะได้ทุกอย่างกลับคืนมา
"พ่อของฉัน... เขาเป็นคนผิดทั้งหมด" ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "เขาใช้ฉันเป็นเครื่องมือ เขาหลอกใช้เธอ... และหลอกใช้ฉัน"
ฟ้าใสฟังเรื่องราวของภาคย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้จะเชื่อเขาดีไหม แต่ท่าทีของเขาดูจริงใจ
"แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไป" ฟ้าใสถาม
"ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่าง" ภาคย์ตอบ "ฉันจะแก้ไขทุกอย่างที่พ่อของฉันทำผิดไป"
เขาหันมามองฟ้าใสอย่างจริงจัง "และฉันก็จะรับผิดชอบในตัวสายลมด้วย"
"คุณ... คุณจะทำอะไร" ฟ้าใสถาม
"ฉันจะขอให้เธอ... กลับไปอยู่กับฉัน" ภาคย์พูด "เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน... ในฐานะครอบครัว"
ฟ้าใสอึ้งไปอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันนี้ วันที่ภาคย์จะขอให้เธอและสายลมกลับไปอยู่กับเขา
"แต่... ฉันไม่แน่ใจ" ฟ้าใสพูด
"ฉันรู้ว่าเธอไม่ไว้ใจฉัน" ภาคย์ตอบ "แต่ฉันจะพิสูจน์ตัวเองให้เธอเห็น ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข"
เขายื่นมือมาวางทาบบนมือของฟ้าใส "ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะฟ้าใส... ให้โอกาสฉันได้แก้ไขความผิดพลาดของฉัน"
ฟ้าใสเงยหน้ามองภาคย์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา และเธอก็อดที่จะมีความหวังไม่ได้
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอต้องทนทุกข์ทรมานอยู่เพียงลำพัง แต่ในที่สุด... อาจจะมีแสงสว่างรออยู่ปลายอุโมงค์
"ฉัน... ฉันขอเวลาคิด" ฟ้าใสพูด
"ได้" ภาคย์ตอบ "ฉันจะรอ"
เขากุมมือของเธอไว้แน่น ราวกับจะส่งกำลังใจให้เธอ
สายลมที่นั่งอยู่ข้างๆ มองดูพ่อแม่ของเขาด้วยความสงสัย แต่ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น
เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขาก็รู้สึกอบอุ่นใจที่ได้เห็นแม่ของเขามีรอยยิ้ม
ฟ้าใสหลับตาลง เธอพยายามรวบรวมสติ และตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต
เธอไม่รู้ว่าการให้อภัยภาคย์ จะนำพาเธอไปสู่ความสุข หรือจะนำพาเธอไปสู่ความเจ็บปวดอีกครั้ง
แต่บางที... ความหวังเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ อาจจะเป็นคำตอบ
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก