ตอนที่ 22 — เงาแห่งความหวังที่ค่อยๆ ส่องแสง

“ถ้าคุณยังจะมองฉันเป็นสิ่งสกปรกอยู่… ก็ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ” เสียงหวานแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นจนแทบจะแตกสลาย ปนเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์อันโอ่อ่า มองใบหน้าของภาคย์ที่ยังคงเย็นชาประดุจหินผา ยิ่งเห็นแววตาที่ฉายประกายรังเกียจนั้น ‌เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก

ภาคย์ยืนนิ่ง ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างบางที่ยืนอยู่เบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงความเปราะบางและเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ คำพูดของเธอเหมือนมีดกรีดลงกลางใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่ถูกเขาผลักไสราวกับสิ่งไร้ค่า ทว่าภายในใจกลับค่อยๆ ก่อตัวเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

“ถ้าฉันบอกว่า… ​ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นอีกแล้วล่ะ”

คำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปากของภาคย์ ทำเอาฟ้าใสถึงกับเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เชื่อสายตา สีหน้าของเขาดูสับสน ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดออกมา แต่แววตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับมีความลังเลเจืออยู่

“คุณ… พูดจริงเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่น

ภาคย์พยักหน้าช้าๆ ‍เดินเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว ร่างกายที่เคยแข็งทื่อ บัดนี้กลับดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “ฉัน… ฉันรู้ว่าฉันทำผิดกับเธอไว้มาก ฟ้าใส ฉัน… ไม่ได้สมควรได้รับโอกาส ‌แต่… ฉันอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง”

เขาหยุดมองแววตาของเธอที่ฉายความหวังระคนหวาดระแวง “ฉันรู้ว่าความลับที่ผูกมัดเราเอาไว้มันเลวร้าย… แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ฉันไม่ได้ต้องการจะทำร้ายเธออีกแล้ว”

คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนสายลมเย็นที่พัดมาปลอบประโลมหัวใจที่แห้งแล้งของฟ้าใส แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอไม่กล้าที่จะเชื่อใจเขาอีกครั้ง “แล้ว… แล้วเรื่องทั้งหมดล่ะคะ… ‍คุณจะทำยังไงกับมัน”

“ฉันจะจัดการมันเอง” ภาคย์ตอบเสียงหนักแน่น “ฉันจะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง… แต่ก่อนอื่น… ฉันอยากจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า… ฉันเปลี่ยนไปแล้ว”

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา การเปลี่ยนแปลงของภาคย์ก็เป็นไปอย่างเห็นได้ชัด เขากลายเป็นคนที่อ่อนโยนมากขึ้น ​ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอมากขึ้นกว่าเดิม ทุกเช้าเขาจะลงมาทานอาหารเช้าพร้อมกับเธอ ไม่ใช่แค่การทานอาหาร แต่เป็นการใช้เวลาร่วมกัน พูดคุยกันถึงเรื่องราวในแต่ละวัน เขาจะคอยถามเสมอว่าเธอทานอะไรบ้าง ​ได้พักผ่อนเพียงพอหรือไม่

วันหนึ่ง ขณะที่ฟ้าใสท้องแก่ใกล้คลอด ภาคย์กลับจากที่ทำงานเร็วกว่าปกติ เขาเห็นเธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกบ้าน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องมาต้องใบหน้าซีดเซียวของเธอ

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เขาถาม พลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ​เธอ

ฟ้าใสหันมามองเขา ยิ้มบางๆ “เปล่าค่ะ… แค่คิดถึงบ้าน”

ภาคย์เอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้เบาๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ “ฉันรู้ว่าบ้านมันมีความหมายกับเธอมาก… ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบ “ตอนนี้… ที่นี่ก็เหมือนบ้านของฟ้าแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ภาคย์รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เขาเห็นรอยยิ้มที่จริงใจของเธอเป็นครั้งแรก หลังจากที่ต้องทนเห็นรอยยิ้มที่ฝืนๆ มาตลอด “ถ้าเธออยากจะกลับไปเยี่ยมบ้านเมื่อไหร่… บอกฉันได้เลยนะ ฉันจะพาไปเอง”

ฟ้าใสตาโตขึ้นเล็กน้อย “จริงเหรอคะ”

“จริงสิ” เขาตอบ “ฉันอยากให้เธอมีความสุข”

วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ ดีขึ้น ภาคย์พยายามอย่างมากที่จะทำให้ฟ้าใสรู้สึกปลอดภัยและมีความสุข เขาจะพาเธอไปเดินเล่นในสวนทุกเย็น จิบน้ำสมุนไพรที่เขาบรรจงเลือกสรรมาให้ พยายามทำให้เธอผ่อนคลายจากความกังวลต่างๆ

วันหนึ่ง ขณะที่ฟ้าใสกำลังจะล้มลง ภาคย์รีบคว้าเธอไว้ได้ทัน “ระวังหน่อยสิครับ! ทำไมไม่ระวังเลย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูตกใจมากกว่าจะตำหนิ

“ขอโทษค่ะ… พอดีว่า… ท้องมันใหญ่ขึ้นค่ะ” เธอตอบ

ภาคย์ประคองเธอไปนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วค่อยๆ ลูบหน้าท้องของเธออย่างแผ่วเบา “เจ็บตรงไหนไหมครับ”

“ไม่ค่ะ… แค่รู้สึกว่า… น้องดิ้นแรง”

“คงจะอยากเจอคุณพ่อแล้วล่ะสิ” ภาคย์พูด พลางมองหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ฉัน… ฉันตื่นเต้นมากเลยนะ ที่จะได้เป็นพ่อคน”

ฟ้าใสยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “ฟ้าก็ตื่นเต้นเหมือนกันค่ะ”

ในช่วงเวลาที่ใกล้คลอด ภาคย์ไม่ยอมห่างไปไหนเลย เขาเฝ้าดูแลเธออย่างใกล้ชิด คอยปลุกเธอให้ตื่นทานอาหาร เช็ดตัวให้เธอ พาไปเดินเล่น และอ่านนิทานให้ลูกฟัง ซึ่งฟ้าใสก็แอบยิ้มในใจทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น

“ภาคย์คะ” เธอเรียกชื่อเขา ขณะที่ทั้งคู่นอนอยู่บนเตียงด้วยกัน “ขอบคุณนะคะ… สำหรับทุกอย่าง”

ภาคย์หันมามองเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ไม่เป็นไรครับ… นี่คือสิ่งที่ฉันควรจะทำ”

“แต่… ที่ผ่านมา… คุณเคยทำร้ายฟ้ามาก่อนนะคะ” เธอพูดเสียงเบา

ภาคย์ถอนหายใจยาว “ฉันรู้… และฉันก็เสียใจจริงๆ ฟ้าใส ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเมื่อก่อนฉันเป็นอะไรไป ฉัน… เกลียดตัวเองมากเหลือเกินที่ทำร้ายเธอแบบนั้น” เขาโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา “แต่ตอนนี้… ฉันอยากจะดูแลเธอให้ดีที่สุด… ดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด”

เมื่อเธอคลอดลูกออกมา ภาคย์ก็แสดงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด เขาอุ้มลูกน้อยด้วยความทะนุถนอม มองใบหน้าเล็กๆ ที่เหมือนถอดแบบมาจากเธอด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

“เขาเหมือนเธอเลยนะ ฟ้าใส” เขาพูด พลางยื่นลูกน้อยให้เธออุ้ม “ดวงตาเหมือนเธอเลย”

ฟ้าใสยิ้มรับ “แล้ว… แล้วพ่อของเขา… เหมือนใครคะ”

ภาคย์หัวเราะเบาๆ “คงจะเหมือนพ่อที่… พยายามจะเป็นพ่อที่ดีที่สุดล่ะมั้ง”

ค่ำคืนนั้น ขณะที่ฟ้าใสกำลังปั้มนมให้ลูกน้อย ภาคย์ก็เข้ามานั่งข้างๆ เธอ “คืนนี้… ฉันจะอยู่เฝ้าเองนะ เธอไปพักผ่อนเถอะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ… ฟ้าไหว”

“ไม่ไหวก็ต้องไหว” เขาพูด พลางยื่นมือมาลูบเส้นผมของเธอ “ฉันอยากจะใช้เวลากับลูกของเราให้มากที่สุด”

เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ ฟ้าใสสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยที่เขาหยิบยื่นให้ มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายคนนี้

“ภาคย์คะ” เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง “ถ้า… ถ้าความลับในอดีตมันกลับมาอีกครั้ง… คุณจะทำยังไง”

ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย เขาหันกลับมามองเธอ ใบหน้าเริ่มกลับมามีแววเครียด “ฉัน… ฉันจะปกป้องพวกเราเอง ฟ้าใส ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอและลูกของเราอีกเด็ดขาด”

คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ลึกๆ เธอก็ยังคงกังวล เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ยังคงค้างคาอยู่

วันหนึ่ง ขณะที่ภาคย์กำลังเตรียมเอกสารบางอย่างอยู่ในห้องทำงานของเขา จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

“ใครมา” เขาถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ฉันเองค่ะ… คุณภาคย์” เสียงคุ้นหูของ ‘อรทัย’ ดังลอดออกมาจากนอกประตู

ภาคย์ขมวดคิ้วแน่น ไม่เข้าใจว่าเธอมาที่นี่ได้อย่างไร “เธอมาทำไม”

“ฉัน… อยากจะมาคุยกับคุณค่ะ… เรื่องบางเรื่องที่สำคัญ” อรทัยพูด

ภาคย์ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู แล้วยืนกอดอกมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชา “มีอะไร”

อรทัยยิ้มเย็น “ฉัน… แค่อยากจะมาเตือนคุณน่ะค่ะ… ว่าอย่าลืม… ว่าคุณเป็นใคร… และทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้”

คำพูดของอรทัยเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเก่าของภาคย์ เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง “เธอรู้เรื่องอะไรบ้าง”

“รู้… ทุกอย่างค่ะ” อรทัยตอบ “และฉันก็พร้อมแล้ว… ที่จะทำให้ทุกคนรู้ความจริงทั้งหมด”

ภาคย์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคิดว่าอรทัยจะรู้เรื่องมากขนาดนี้ “เธอ… เธอจะทำอะไร”

“ก็… ปล่อยความจริงให้มันเป็นอิสระน่ะสิคะ… คุณภาคย์” อรทัยยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “แล้วเราจะได้เห็นกัน… ว่าใครกันแน่ที่จะต้องรับผิดชอบ”