“ความลับ… มันกำลังจะถูกเปิดเผย…” ภาคย์พึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหนักอึ้งที่สามารถสัมผัสได้ถึงจากระยะไกล ฟ้าใสยืนนิ่ง จ้องมองใบหน้าของชายผู้เป็นสามีที่บัดนี้ดูราวกับคนไร้เรี่ยวแรง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้า
“คุณภาคย์คะ… เกิดอะไรขึ้น” เธอถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอสั่นเครือกว่าเดิม ความกังวลเริ่มกัดกินหัวใจเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความหวัง บัดนี้กลับฉายประกายแห่งความสิ้นหวังและความรู้สึกผิด “ทนายความ… ของครอบครัว ‘สิริวัฒนากุล’… เขาติดต่อมา… เขาบอกว่า… เขามีหลักฐาน… ที่จะเปิดโปง… ความจริงทั้งหมด… ต่อสาธารณชน… ในเร็วๆ นี้”
“ครอบครัวสิริวัฒนากุล…!” ฟ้าใสอุทานเสียงหลง ชื่อนี้… ชื่อนี้ที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาด “พวกเขา… เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ”
“พวกเขา… คือคนที่… พ่อของฉัน… ได้ทำความเสียหายไว้… เมื่อหลายปีก่อน…” ภาคย์อธิบายเสียงแผ่ว “และ… การแต่งงานของเรา… มันคือ… ส่วนหนึ่งของการชดใช้… ที่ฉันต้องทำ… ตามที่พ่อของฉัน… ได้รับปากไว้”
“หมายความว่า… ที่คุณแต่งงานกับฟ้า… เพราะ… คุณต้องชดใช้… ให้กับครอบครัวของฟ้า… อย่างนั้นเหรอคะ” น้ำเสียงของฟ้าใสเริ่มสั่นเครือขึ้นเรื่อยๆ คำพูดของภาคย์บีบคั้นหัวใจเธอจนแทบจะแตกสลาย
“ไม่ใช่… ไม่ใช่ทั้งหมด…” ภาคย์รีบแก้ต่าง “ตอนแรก… มันอาจจะใช่… แต่นาทีนี้… ฉันรักเธอจริงๆ ฟ้าใส… ฉันรักเธอ… และลูกของเรา”
“แต่… ถ้าความจริงถูกเปิดเผย… แล้วทุกคนรู้ว่า… ครอบครัวของฟ้า… เคยถูกทำร้าย… แล้วคุณ… ก็เข้ามาเพื่อชดใช้… พวกเขาจะคิดยังไงกับฟ้าคะ” ฟ้าใสปล่อยน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย “พวกเขาจะมองว่าฟ้า… เป็นผู้หญิงที่… แสวงหาผลประโยชน์… จากความผิดพลาดของครอบครัวตัวเอง… อย่างนั้นเหรอคะ”
“ไม่มีทาง!” ภาคย์กอดเธอไว้แน่น “ฉันจะปกป้องเธอเอง… ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่า… เธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลย”
แต่คำพูดปลอบโยนของภาคย์กลับไม่อาจหยุดยั้งความเจ็บปวดในใจของฟ้าใสได้ เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงอันโหดร้ายที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำให้เธอแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
“ฟ้า… จะทำยังไงดีคะ” เธอถามเสียงแหบพร่า “ฟ้าไม่… ไม่สามารถทน… กับสายตาของคนพวกนั้นได้”
ภาคย์มองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอ นัยน์ตาคมกริบฉายแววแห่งความเจ็บปวดที่สะท้อนความผิดของตนเอง “ฉัน… ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด”
“แล้ว… เราจะทำยังไงคะ” ฟ้าใสถาม “ถ้าพวกเขามีหลักฐาน… แล้วจะเปิดเผยเมื่อไหร่ก็ได้…”
“เรา… เราจะต้องสู้… ฟ้าใส” ภาคย์พูดเสียงหนักแน่น “เราจะต้องต่อสู้… เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์… ของเรา”
“แต่… เราจะสู้ยังไงคะ” ฟ้าใสมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังระคนสิ้นหวัง “พวกเขามีหลักฐาน… แล้วเรา… เรามีอะไร”
ภาคย์เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ พูดขึ้น “ฉัน… ฉันจะหาทาง… ฉันจะ… หาหลักฐาน… มาหักล้าง… พวกเขา”
“หาหลักฐาน… จากไหนคะ” ฟ้าใสถาม “ในเมื่อทุกอย่าง… มันเหมือนจะ… จบสิ้นแล้ว…”
“ฉัน… ฉันจะ… ไปคุยกับ… คนที่รู้เรื่อง… ทุกอย่าง…” ภาคย์กล่าว “คนที่… อาจจะ… ช่วยเราได้…”
“ใครคะ” ฟ้าใสถามด้วยความสงสัย
“พ่อของฉัน…” ภาคย์ตอบเสียงเบา “ฉัน… ฉันจะไปคุยกับพ่อ… ฉันจะต้องทำให้ท่าน… ยอมรับความจริง… และ… ช่วยเรา…”
ในขณะที่ภาคย์กำลังวางแผนที่จะเผชิญหน้ากับพ่อของเขา หญิงสาวผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูคฤหาสน์ เธอคือ ‘อรทัย’ หญิงสาวผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนรักของภาคย์ และเป็นคนที่คอยตามรังควานพวกเขาอยู่เสมอ
“อรทัย…!” ภาคย์อุทานด้วยความประหลาดใจ “เธอมาทำไมอีก”
อรทัยยิ้มเย็น “ฉันก็แค่… มาดู… ว่าคุณกำลังจะทำอะไร… คุณภาคย์”
“ผม… ผมกำลังจะแก้ไข… ทุกอย่าง” ภาคย์ตอบเสียงแข็ง
“แก้ไข?” อรทัยหัวเราะ “คุณคิดว่า… คุณจะแก้ไขอะไรได้… ในเมื่อความจริง… มันกำลังจะถูกเปิดเผย…”
“ฉัน… ฉันจะไม่ยอมให้ความจริง… มันทำร้ายฟ้า… และลูกของเราเด็ดขาด” ภาคย์ยืนยัน
อรทัยเดินเข้ามาใกล้ “แล้ว… คุณจะทำยังไง… ในเมื่อฉัน… ก็มีหลักฐาน… ที่จะทำให้คุณ… ยอมรับ… ความผิดทั้งหมด…”
“เธอ… เธอจะทำอะไร” ภาคย์ถามด้วยความหวาดกลัว
“ฉัน… ฉันจะเปิดโปง… ความจริงทั้งหมด… ต่อหน้าสาธารณชน” อรทัยพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ “ฉันจะทำให้ทุกคนรู้… ว่าคุณ… ได้ทำอะไรลงไป… และ… ครอบครัวของคุณ… มันสกปรก… แค่ไหน”
คำพูดของอรทัยทำให้ฟ้าใสรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย เธอไม่สามารถทนรับความกดดันและความเจ็บปวดนี้ได้อีกต่อไป
“พอเถอะค่ะ!” ฟ้าใสตะโกนออกมา “ฟ้า… ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว!”
เธอรีบวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้ภาคย์และอรทัยยืนนิ่งด้วยความตกใจ
ภาคย์รีบวิ่งตามฟ้าใสไป แต่เมื่อไปถึงห้องนอนของเธอ เขาก็พบว่าเธอได้เก็บข้าวของบางส่วนไว้ในกระเป๋าใบใหญ่ และกำลังจะเดินออกจากบ้านไป
“ฟ้า…! เธอจะไปไหน” ภาคย์ร้องถาม
“ฟ้า… จะไป… ให้พ้นจากเรื่องนี้… ให้พ้นจากคุณ… ให้พ้นจากทุกสิ่ง…” ฟ้าใสตอบเสียงสั่นเครือ
“ไม่! เธอไปไหนไม่ได้!” ภาคย์รีบคว้าแขนเธอไว้ “ฉัน… ฉันจะปกป้องเธอเอง… ฉัน… ฉันจะไม่ยอมให้เธอไปไหน”
“ปล่อยฟ้า… นะคะ… ภาคย์…” ฟ้าใสร้องขอ “ฟ้า… ทนไม่ไหวแล้ว…”
“ไม่!” ภาคย์ยืนกราน “ฉัน… ฉันจะหาทาง… ฉันจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น… ฉันสัญญา…”
แต่ฟ้าใสกลับดึงแขนของเธอออกอย่างแรง “ฟ้า… ไม่เชื่อคุณอีกแล้ว…”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังต่อสู้กัน อรทัยก็เดินเข้ามาในห้อง “คุณภาคย์คะ… ดูเหมือนว่า… แผนของฉัน… กำลังจะสำเร็จ… แล้วนะคะ”
“เธอ… เธอทำอะไร!” ภาคย์ตะโกน
“ก็… แค่… ช่วยคุณ… เปิดโปงความจริง… ให้เร็วขึ้น… เท่านั้นเองค่ะ” อรทัยยิ้มอย่างผู้ชนะ
“คุณ… คุณมันร้ายกาจ!” ภาคย์ตะคอก
“แล้ว… คุณ… คิดว่า… คุณดีกว่าฉันเหรอคะ” อรทัยหัวเราะ “คุณ… ก็เป็นคน… ที่ทำร้ายเธอ… มาก่อน…”
“ฟ้า…!” ภาคย์หันกลับมามองฟ้าใส แต่เธอกลับยืนนิ่ง มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“ฟ้า… ได้ตัดสินใจแล้วค่ะ…” ฟ้าใสพูดเสียงเบา “ฟ้า… จะไป… เพื่อให้ทุกคน… ได้รับรู้… ความจริง…”
“เธอ… เธอจะทำอะไร” ภาคย์ถามด้วยความหวาดกลัว
“ฟ้า… จะไป… ที่งานแถลงข่าว… ที่อรทัย… จะจัดขึ้น…” ฟ้าใสตอบ “ฟ้า… จะไป… เพื่อ… เปิดโปง… ทุกอย่าง… ด้วยตัวของฟ้าเอง…”
ภาคย์ถึงกับผงะ “ไม่! ฟ้า… อย่าทำแบบนั้น!”
“นี่… คือ… สิ่งเดียว… ที่ฟ้า… จะทำได้…” ฟ้าใสกล่าว “ฟ้า… จะล้างมลทิน… ให้กับครอบครัว… ของฟ้า… และ… จะทำให้… คุณ… ต้องรับผิดชอบ… ต่อสิ่งที่เกิดขึ้น…”
เธอหันไปมองอรทัย “ขอบคุณนะคะ… อรทัย… ที่ช่วย… ทำให้ฟ้า… รู้ว่า… ต้องทำอะไร…”
อรทัยยิ้มอย่างพอใจ “ด้วยความยินดีค่ะ… ฟ้าใส”
เมื่อพูดจบ ฟ้าใสก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ภาคย์ยืนนิ่งด้วยความตกใจและเสียใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าสถานการณ์จะบานปลายไปถึงขั้นนี้
“เธอ… เธอทำอะไรลงไป!” ภาคย์หันไปตะคอกใส่อรทัย
“ฉัน… ก็แค่… ช่วยให้… เรื่องมัน… จบลง… อย่างที่ควรจะเป็น…” อรทัยตอบอย่างเย็นชา “และ… ฉันก็จะได้… แก้แค้น… คุณ… อย่างสาสม…”
ภาคย์จ้องหน้าอรทัยด้วยความโกรธแค้น “เธอ… เธอจะต้องเสียใจ… ที่ทำแบบนี้…”
“เรา… ค่อยมาดูกัน… นะคะ… คุณภาคย์…” อรทัยยิ้มเยาะ “ว่า… ใครกันแน่… ที่จะต้องเสียใจ…”
เธอหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้ภาคย์ยืนอยู่ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความกังวล เขาไม่รู้ว่าฟ้าใสจะทำอะไร และเขาจะหยุดยั้งเธอได้อย่างไร
ในขณะเดียวกัน ฟ้าใสก็ได้เดินทางไปยังสถานที่จัดงานแถลงข่าวแห่งหนึ่ง เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเปิดโปงความจริงทั้งหมดให้โลกได้รับรู้ และทำให้ภาคย์ต้องเผชิญหน้ากับผลกรรมที่เขาได้ก่อไว้
เมื่อเธอเดินเข้าไปในงานแถลงข่าว เธอก็เห็นอรทัยกำลังยืนอยู่บนเวที พร้อมกับนักข่าวมากมายที่กำลังรอฟังคำพูดของเธอ
“วันนี้… ฉันจะมาเปิดเผย… ความลับดำมืด… ของครอบครัว ‘ภาคย์’…” อรทัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสะใจ “ความลับ… ที่จะทำให้… ทุกคน… ต้องตะลึง…”
ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง มองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอ เธอต้องทำอะไรสักอย่าง… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก