ลมหายใจของฟ้าใสสะดุด เมื่อเห็นภาคย์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอต่อหน้าสายตาของทุกคนที่อยู่ในงานแถลงข่าว ภาพนั้นมันเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ ชายผู้สูงศักดิ์ เย็นชา และทะนงตน บัดนี้กลับคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างที่สุด
"ภาคย์! แกทำบ้าอะไร!" เสียงของดาราตะโกนลั่น ราวกับจะฉีกกระชากบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดให้ขาดสะบั้น เธอพุ่งเข้ามาจะดึงแขนภาคย์ แต่ก็ถูกสายตาพิฆาตของเขาหยุดไว้
ภาคย์ไม่สนใจเสียงรอบข้าง เขาเงยหน้ามองฟ้าใส ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ "ฟ้าใส...ผม...ผมขอโทษ" เขาเอ่ยซ้ำด้วยเสียงที่สั่นเครือยิ่งกว่าเดิม "ผมขอโทษที่เคยทำร้ายจิตใจคุณ...ขอโทษที่เคยเกลียดชังคุณ...ขอโทษที่เคยทำเหมือนคุณเป็นอากาศธาตุ"
คำขอโทษจากปากของภาคย์นั้น ช่างเป็นสิ่งที่ฟ้าใสไม่เคยคาดคิดมาก่อน เธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ความเจ็บปวดที่สะสมมานานแสนนานเหมือนจะปะทุขึ้นมาพร้อมๆ กับความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจระบุได้
"ผมรู้ว่าคำขอโทษของผมมันไม่มีค่าพอ...ที่จะลบล้างสิ่งที่ผมทำกับคุณไป" ภาคย์กล่าวต่อ เสียงของเขาค่อยๆ ดังขึ้น เพื่อให้ทุกคนได้ยิน "แต่ผมอยากให้คุณรู้...ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา...ผมไม่เคยหยุดคิดถึงคุณเลย"
คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสใจสั่นอย่างรุนแรง เธอพยายามเพ่งมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาว่ามีสิ่งใดที่เธอเคยเห็นในนั้นบ้างหรือไม่ แต่ทุกอย่างมันดูใหม่ไปหมด เหมือนกับว่าเธอเพิ่งเคยเห็นเขาเป็นครั้งแรก
"เรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของคุณ...ผมรู้แล้ว" ภาคย์กล่าวต่อ "ผมรู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนของคุณดารา...และผม...ผมโง่มากที่หลงเชื่อเธอมาตลอด"
ดาราหน้าซีดเผือด เธอพยายามจะอธิบาย แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปกับเสียงฮือฮาของนักข่าวที่เริ่มกระซิบกระซาบกัน
"ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม...และคุณมีสิทธิ์ที่จะเกลียดผม" ภาคย์พูดต่อ "แต่ผมอยากขอโอกาส...โอกาสสุดท้าย...ที่จะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง"
เขาปล่อยมือจากมือของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บช้ำอีกครั้ง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ฟ้าใส
"ครอบครัวของผม...มีปัญหาใหญ่ในอดีต" ภาคย์เริ่มเล่าเรื่องราว "คุณปู่ของผม...ท่านถูกหักหลังโดยคนใกล้ตัว...จนเกือบจะล้มละลาย"
เขาหยุดหายใจเล็กน้อย ราวกับจะรวบรวมกำลังใจ "และคนที่หักหลังท่าน...ก็คือ...คุณดารา"
เสียงตกตะลึงดังขึ้นทั่วห้องอีกครั้ง ดาราถึงกับกุมขมับ
"เธอ...เธอใช้ข้อมูลภายใน...ทำให้ธุรกิจของปู่ผมเสียหายอย่างหนัก" ภาคย์กล่าวต่อ "และที่เลวร้ายที่สุด...เธอเป็นคนก่ออุบัติเหตุ...ที่ทำให้ปู่ของผม...เสียชีวิต"
น้ำตาของดาราร่วงหล่นลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอพยายามจะปฏิเสธ แต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอ
"ผม...ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมรู้เพียงว่าเกิดอุบัติเหตุ...และปู่ผมเสียชีวิต...แต่ไม่เคยรู้ว่าใครเป็นคนทำ"
เขาหันไปมองดาราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง "ผม...ผมเสียใจที่ผมไม่เคยปกป้องครอบครัวของผมได้ดีพอ...และเสียใจที่ผม...เชื่อใจคนผิด"
ภาคย์หันกลับมามองฟ้าใสอีกครั้ง "ส่วนเรื่องของคุณ...ฟ้าใส...ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามจะช่วยครอบครัวของคุณ...และผม...ผมเป็นคนที่ขัดขวางคุณ"
"ผม...ผมทำไปเพราะผมเข้าใจผิด" ภาคย์กล่าว "ผมคิดว่าคุณกำลังจะเข้ามาทำลายครอบครัวผม...เหมือนที่ใครบางคนเคยทำ"
"ผม...ผมเสียใจจริงๆ ครับ" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หมดแรง "ผม...ผมไม่อยากให้คุณต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป"
ดวงตาของฟ้าใสแดงก่ำ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ถึงเพียงนี้ ความเจ็บปวดที่เธอแบกรับมาตลอด กลับกลายเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของภาคย์
"คุณดารา...เธอสารภาพเรื่องทั้งหมดกับผม...เมื่อไม่กี่วันก่อน" ภาคย์กล่าว "เธอ...เธอต้องการจะแก้ตัว...แต่ผม...ผมไม่สามารถให้อภัยเธอได้"
"และเมื่อผมรู้ความจริงทั้งหมด...ผมก็รู้ว่า...ผมทำผิดพลาดกับคุณมากแค่ไหน" ภาคย์กล่าวต่อ "ผม...ผมไม่สมควรที่จะอยู่ตรงนี้...แต่ผมอยากขอโอกาส...โอกาสที่จะชดเชยทุกอย่างที่ผมทำผิดไป"
เขาค่อยๆ โน้มตัวลงอีกครั้ง "ฟ้าใส...ผม...ผมขอโอกาส...ที่จะได้เริ่มต้นใหม่กับคุณ"
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นอีกครั้งทั่วห้อง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงซุบซิบแห่งความสงสัย แต่เป็นเสียงแห่งความประหลาดใจและอึดอัด
ฟ้าใสยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะตอบรับคำขอของภาคย์อย่างไร ความรู้สึกที่ท่วมท้นในใจมันมากเกินกว่าที่เธอจะจัดการได้
"ผม...ผมไม่บังคับคุณ" ภาคย์กล่าวต่อ "ถ้าคุณไม่ให้อภัยผม...ผมก็ยอมรับ"
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ "แต่ผม...ผมอยากให้คุณรู้...ว่าผมรักคุณ"
คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของภาคย์นั้น ทำให้ฟ้าใสแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะรักเธอได้
"คุณ...คุณรักฉัน?" ฟ้าใสเอ่ยถามเสียงสั่น
"ใช่ครับ" ภาคย์ตอบหนักแน่น "ผมรักคุณ...มาตลอด...ตั้งแต่แรกเจอ"
ฟ้าใสถึงกับกุมหัวใจตัวเอง เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอรู้สึกอยู่ตอนนี้คืออะไรกันแน่
"ผม...ผมรู้ว่าคุณอาจจะไม่เชื่อ" ภาคย์กล่าวต่อ "แต่ผม...ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น"
เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปหาเธอ ราวกับจะขอความมั่นใจ
"ขอโอกาสผม...นะครับ...ฟ้าใส"
ฟ้าใสยืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป ความจริงที่เพิ่งปรากฏขึ้นมันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะตัดสินใจ...
ทันใดนั้นเอง...เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล...และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...
คนที่ฉันไม่ให้อภัย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก