ตอนที่ 29 — บทสรุปแห่งความรัก

ลมหนาวที่พัดมาพร้อมกับแสงแดดยามเช้า สาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่บัดนี้อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขและความสงบ ฟ้าใสลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองกำลังซุกกายอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่นของภาคย์ ร่างกายของเขาโอบกอดเธอไว้ราวกับจะปกป้องจากทุกสิ่ง หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความกังวลใดๆ ‌เหลืออยู่ มีเพียงความรักและความสบายใจที่เอ่อล้น

เมื่อเช้าวันนั้นได้มาถึง ภาคย์ก็ยังคงจับมือเธอแน่น ไม่ยอมปล่อยไปราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป เขาจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน ซึ่งแตกต่างจากแววตาเย็นชาที่เธอเคยเห็นในวันแรกที่เราพบกันอย่างสิ้นเชิง "อรุณสวัสดิ์ครับ... ที่รัก" ​เขาเอ่ยเสียงนุ่ม พลางก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ..." ฟ้าใสยิ้มรับ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย "เมื่อคืน... ฉันนอนหลับสบายที่สุดเลยค่ะ"

"ดีแล้วครับ... ผมก็เหมือนกัน" ภาคย์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ‍"ตั้งแต่มีคุณ... ชีวิตผมก็เหมือนได้เจอแสงสว่างอีกครั้ง"

คำพูดของเขาทำให้ฟ้าใสรู้สึกตื้นตัน เธอค่อยๆ ดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนของเขา แล้วลุกขึ้นนั่งมองหน้าเขาเต็มๆ "คุณจะไม่มีวันสูญเสียแสงสว่างนี้ไปอีกแล้วค่ะ... เพราะฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ"

ภาคย์ยิ้มให้เธอ เขาเอื้อมมือมาเชยคางของเธอเบาๆ ‌"ผมรู้ครับ... และผมก็สัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณต้องผิดหวังอีก"

บทสนทนาที่แสนเรียบง่ายนี้ กลับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง มันคือบทสรุปของความเจ็บปวด บทเริ่มต้นของความสุข และคำมั่นสัญญาแห่งรักที่ทั้งคู่มีให้กัน หลังจากผ่านพ้นบททดสอบอันแสนสาหัสมาด้วยกัน พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะให้อภัย ‍เข้าใจ และยอมรับในความผิดพลาดของกันและกัน

ช่วงเวลาต่อมา ชีวิตของฟ้าใสและภาคย์ก็เต็มไปด้วยสีสันแห่งความรัก พวกเขาได้ใช้ชีวิตในฐานะคู่สามีภรรยาอย่างแท้จริง ไม่ใช่การแต่งงานที่ถูกบังคับอีกต่อไป ภาคย์ดูแลเอาใจใส่ฟ้าใสเป็นอย่างดี พาเธอไปเที่ยว ไปกินอาหารอร่อยๆ ​และคอยอยู่เคียงข้างเธอในทุกๆ กิจกรรมที่เธอสนใจ เขาได้เห็นรอยยิ้มและความสุขของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาปรารถนามาตลอด

"คุณมีความสุขไหมคะ... ภาคย์" ฟ้าใสเอ่ยถามขณะที่พวกเขากำลังนั่งชมวิวพระอาทิตย์ตกดินอยู่ที่ระเบียงของคฤหาสน์

"ผมมีความสุขที่สุดเลยครับ... เมื่อมีคุณอยู่ตรงนี้" ภาคย์ตอบ ​พลางดึงมือเธอมาวางไว้บนหัวใจของเขา "ที่นี่... มันเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้คุณ"

ฟ้าใสรอยยิ้มอย่างเขินอาย เธอวางมืออีกข้างทาบทับมือของเขา "ฉันก็เหมือนกันค่ะ... คุณทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย และมีความสุข"

ความสัมพันธ์ของพวกเขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ความรักที่เคยมีรอยร้าว ​บัดนี้กลับแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม ราวกับเหล็กที่ผ่านการหล่อหลอมจนแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้น พูดคุยกันมากขึ้น และให้กำลังใจกันในยามที่อีกฝ่ายอ่อนแอ

วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฟ้าใสตั้งครรภ์ลูกชายของพวกเขาอย่างแข็งแรง ภาคย์ดีใจมาก เขาดูแลเธอเป็นอย่างดี พาไปฝากครรภ์ พาไปซื้อของใช้สำหรับเด็กอ่อน และคอยอ่านนิทานให้เธอฟังทุกคืน ราวกับจะเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นพ่อ

"ผมตื่นเต้นมากเลยครับ... ที่จะได้เจอหน้าลูกของเรา" ภาคย์กล่าวขณะลูบหน้าท้องของฟ้าใสเบาๆ "ผมอยากให้เขาเป็นเด็กที่แข็งแรง และมีความสุขเหมือนคุณ"

"ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ..." ฟ้าใสตอบ พลางซบหน้าลงบนไหล่ของเขา "ขอบคุณนะคะ... ที่คุณทำให้ความฝันของฉันเป็นจริง"

"ไม่ครับ... คุณต่างหากที่ทำให้ผมมีชีวิต" ภาคย์ตอบ พลางจูบที่หน้าผากของเธอ "คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม"

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าชีวิตจะเต็มไปด้วยความสุข แต่เงาของอดีตก็ยังคงแอบซ่อนอยู่ ภาคย์ยังคงมีความรู้สึกผิดที่เขาเคยทำร้ายฟ้าใส และเขาก็ยังคงกังวลเกี่ยวกับความลับที่เขาเก็บงำไว้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเขา

คืนหนึ่ง ขณะที่ฟ้าใสนอนหลับไปแล้ว ภาคย์ก็ลุกขึ้นมานั่งที่ริมเตียง เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดู มันเป็นรูปของพ่อและแม่ของเขาที่ดูมีความสุข แต่เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้น กลับซ่อนความลับอันดำมืดที่เขาไม่เคยอยากจะเอ่ยถึง

"ผมขอโทษนะ... พ่อ กับ แม่" ภาคย์พึมพำกับตัวเอง "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฟ้าใสกับลูกของเราอีกเด็ดขาด"

เขารู้ดีว่าความลับที่ถูกเก็บซ่อนไว้ อาจจะกลับมาสร้างปัญหาให้กับชีวิตของเขาอีกครั้ง แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อปกป้องครอบครัวที่เขารัก

ในขณะที่ภาคย์กำลังครุ่นคิดถึงอดีต จู่ๆ ประตูห้องนอนก็เปิดออกเบาๆ ร่างของหญิงสูงวัยคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เธอคือคุณหญิงมณฑา แม่เลี้ยงของภาคย์ ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา

"กำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆ อยู่หรือไง... ภาคย์" คุณหญิงมณฑากล่าวเสียงเรียบ "บางที... เรื่องบางเรื่อง มันก็ไม่ควรถูกลืมนะ"

ภาคย์หันไปมองเธอ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นทันที "คุณหญิง... คุณมาที่นี่ทำไม"

"มาดูว่าลูกเลี้ยงของฉัน... กำลังจะทำอะไรที่โง่เขลาอีกหรือเปล่า" คุณหญิงมณฑาเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ "การให้อภัย... บางทีมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเสมอไปหรอกนะ"

คำพูดของเธอทำให้ภาคย์รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เขาเคยรู้สึกว่าคุณหญิงมณฑาไม่เคยชอบฟ้าใสเลย และดูเหมือนว่าความรู้สึกนั้นจะยังคงอยู่

"ผมรักฟ้าใส... และผมจะปกป้องเธอ" ภาคย์กล่าวอย่างหนักแน่น

คุณหญิงมณฑาหัวเราะในลำคอ "รัก... รักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะภาคย์... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อความลับที่แท้จริงกำลังจะถูกเปิดเผย"

เธอค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ภาคย์มากขึ้น ก่อนจะยื่นมือไปหยิบรูปถ่ายในมือเขา แล้วมองดูมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง "ความจริง... มันโหดร้ายเสมอแหละ... ภาคย์"

ภาคย์มองใบหน้าของคุณหญิงมณฑาด้วยความสงสัย เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล แต่เขาก็ยังไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้

"คุณกำลังจะบอกอะไรผม... คุณหญิง" ภาคย์ถาม

คุณหญิงมณฑายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ฉันกำลังจะบอกว่า... รอยร้าวที่นายคิดว่ามันประสานกันแล้วน่ะ... มันยังไม่หมดแค่นั้นหรอก... และบางที... ฟ้าใสของนาย... ก็อาจจะไม่ใช่คนที่นายคิดเสมอไปก็ได้"

คำพูดของเธอเปรียบเสมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของภาคย์ ความรู้สึกสับสน ความหวาดระแวง และความไม่แน่ใจถาโถมเข้าใส่เขา เขาหันไปมองร่างของฟ้าใสที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ ก่อนจะหันกลับมามองคุณหญิงมณฑาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

"คุณหมายความว่ายังไง!" ภาคย์ตะคอกเสียงลอดไรฟัน

คุณหญิงมณฑาเพียงแต่ยิ้มเยาะ "ความจริง... มันกำลังจะปรากฏ... คอยดูให้ดีก็แล้วกัน... ภาคย์"

ก่อนที่ภาคย์จะได้ถามอะไรไปมากกว่านั้น คุณหญิงมณฑาก็เดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ภาคย์ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว เขาไม่รู้ว่าคุณหญิงมณฑาจะพูดความจริง หรือพยายามบิดเบือนเพื่อทำร้ายเขา แต่คำพูดของเธอได้ฝังรากลงไปในใจของเขาแล้ว ราวกับเมล็ดพันธุ์แห่งความไม่ไว้วางใจที่กำลังจะเติบโตขึ้นมาทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา