ตอนที่ 1 — เงาในกระจก

ลมหายใจของพิมพ์ติดขัดเมื่อเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ที่บานออกราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปนั้น ไม่ใช่เงาของเธอเพียงลำพัง แต่กลับปรากฏร่างของชายผู้เป็นอดีตที่ถูกฝังลึกที่สุดในหัวใจของเธอ ภาพนั้นคมชัดเกินกว่าจะเป็นแค่ภาพหลอน ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งลงนับตั้งแต่สิบปีที่แล้ว วันที่หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

"คุณพิมพ์คะ ชุดนี้สวยมากจริงๆ เลยค่ะ ‌เหมาะกับคุณพิมพ์ที่สุดเลย" เสียงของอรุณี ช่างเสื้อประจำตัวของเธอ ดังขึ้นเจื้อยแจ้วราวกับไม่ได้รับรู้ถึงความหนาวเหน็บที่เกาะกุมร่างของพิมพ์อยู่ อรุณีเป็นหญิงวัยกลางคน อารมณ์ดี จิตใจดี และเป็นคนที่พิมพ์ไว้ใจมากที่สุดในชีวิตรองจากมารดาที่จากไปแล้ว ​แต่วันนี้ แม้แต่รอยยิ้มที่เคยสดใสของอรุณี ก็ไม่อาจสลายเมฆหมอกแห่งความหวาดหวั่นในใจของพิมพ์ได้

พิมพ์พยายามสูดหายใจลึกๆ กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลริน เธอต้องเข้มแข็ง นี่คืองานที่เธอต้องทำให้สำเร็จ งานที่เธอไม่เคยต้องการ แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่เธอต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง ‍ชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอสวมอยู่ บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนชุดกาวน์สีขาวของนักโทษที่กำลังจะถูกประหาร มันไม่ใช่ชุดแห่งความสุข แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งการขายวิญญาณที่เธอต้องยอมจำนน

"ขอบคุณค่ะอรุณี" พิมพ์ตอบเสียงแหบพร่า พยายามฝืนยิ้มให้กำลังใจช่างเสื้อคู่ใจ "สวยจริงๆ ค่ะ"

อรุณีพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ ‌"แน่นอนค่ะ ชุดนี้ออกแบบมาพิเศษสำหรับคุณพิมพ์จริงๆ ดั่งเจ้าหญิงเลยค่ะ"

เจ้าหญิง... คำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจของพิมพ์ ราวกับมีดที่กรีดซ้ำบาดแผลเก่าให้ลึกยิ่งขึ้น เจ้าหญิงที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับชายที่ไม่ได้รัก ด้วยหัวใจที่แตกสลาย และต้องแลกมาด้วยการปกปิดความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

สิบปี... ‍สิบปีแล้วที่เธอไม่ได้พบเขา ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้เห็นหน้า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยความเป็นความตาย เตชิน ชายผู้เป็นรักแรก เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอในวันนั้น และเป็นต้นเหตุแห่งความเจ็บปวดที่กัดกินเธอจนถึงทุกวันนี้ ​เขาหายไปจากชีวิตของเธออย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และความลับที่เธอต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง

พิมพ์หลับตาลง พยายามสลัดภาพของเตชินออกไปจากหัว แต่ยิ่งพยายาม ภาพนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ใบหน้าคมคาย แววตาที่เต็มไปด้วยความรักในวันวาน ​เสียงหัวเราะอันอบอุ่น และอ้อมกอดที่เคยเป็นที่พักพิงของเธอ ทั้งหมดนี้มันกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง ในวันที่เธอควรจะมีความสุขที่สุดในชีวิต

"คุณพิมพ์คะ เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมหน้าซีดเชียว" อรุณีสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบเข้ามาประคอง ​"ไม่สบายหรือเปล่าคะ"

"เปล่าค่ะ... แค่... ตื่นเต้นนิดหน่อย" พิมพ์พยายามกลบเกลื่อน "ใกล้จะถึงวันแล้วนี่คะ"

"นั่นสิคะ! คุณพิมพ์ไม่ต้องกังวลนะคะ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี" อรุณีปลอบโยน "คุณพิมพ์จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สวยงามกับคุณธนา"

คุณธนา... ชื่อของว่าที่สามีที่กำลังจะแต่งงานด้วย ชื่อที่พิมพ์แทบจะไม่อยากเอ่ยถึง เขาเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ และรักเธอมาก แต่ความรักของเขาไม่อาจเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของเธอได้เลย ช่องว่างที่ถูกทิ้งไว้โดยใครบางคน

พิมพ์หันกลับไปมองเงาสะท้อนในกระจกอีกครั้ง ร่างของเตชินยังคงอยู่ที่นั่น ยืนอยู่ข้างๆ เธอในกระจก เสื้อผ้าที่เขาใส่เป็นสูทสีเข้มที่คุ้นตา แววตาของเขาในเงาสะท้อนนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่เย็นชาและทรงพลัง ราวกับว่าเขากำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาของนักล่า

"อรุณีคะ... ฉันขอเวลาอยู่คนเดียวสักครู่นะคะ" พิมพ์เอ่ยเสียงแผ่วเบา

"ได้ค่ะคุณพิมพ์ ถ้าต้องการอะไรเรียกได้เลยนะคะ" อรุณีพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะถอยออกไป ปล่อยให้พิมพ์ได้อยู่ตามลำพังกับเงาสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัว

เมื่อเหลือเพียงลำพัง พิมพ์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่อย่างหมดแรง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ มันคือหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ความหวาดกลัว และความเสียใจ

"เตชิน..." เธอพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับกำลังเรียกวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ "ทำไม... ทำไมคุณถึงกลับมาในวันนี้"

สิบปีที่ผ่านมา เธอพยายามลืมเขา พยายามใช้ชีวิตต่อไป พยายามสร้างกำแพงที่แข็งแกร่งรอบหัวใจเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดอีกครั้ง เธอประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง เธอมีชีวิตที่ดี มีหน้าที่การงานที่มั่นคง และกำลังจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดี แต่การปรากฏตัวของเขาในวันนี้ มันเหมือนกับพายุที่โหมกระหน่ำเข้ามา ทำลายทุกสิ่งที่เธอสร้างมาจนพังพินาศ

พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนอีกครั้ง เงาของเตชินยังคงอยู่ที่นั่น แต่คราวนี้ เขากำลังยื่นมือออกมา ราวกับจะเอื้อมมาคว้าเธอ

"คุณพิมพ์คะ!"

เสียงเรียกของอรุณีทำให้พิมพ์สะดุ้งโหยง เธอรีบปาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว และเมื่อหันกลับไปมอง เงาของเตชินก็หายไปแล้ว เหลือเพียงเงาสะท้อนของเธอเองในชุดแต่งงานสีขาว

"มีอะไรเหรอคะอรุณี" พิมพ์ถามเสียงสั่น

"คุณธนาโทรมาค่ะ ถามว่าคุณพิมพ์พร้อมหรือยัง จะมารับแล้วค่ะ"

หัวใจของพิมพ์เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอจะทำอย่างไร เธอจะออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกได้อย่างไร ในเมื่อโลกทั้งใบของเธอกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า

"บอกเขาว่า... บอกเขาว่าฉันขอเวลาอีกสักครู่นะคะ" พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว

อรุณีมองพิมพ์ด้วยความสงสัย แต่ก็พยักหน้ารับ "ค่ะคุณพิมพ์"

เมื่ออรุณีเดินออกไป พิมพ์ก็กอดตัวเองแน่น ภาพของเตชินยังคงติดตา มันไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือความจริงที่กำลังจะคุกคามชีวิตของเธอ

"นี่มันจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่" พิมพ์พึมพำกับตัวเอง

เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวของเตชินในวันนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาต้องมีเหตุผลบางอย่างที่กลับมา และนั่นคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด

พิมพ์ก้มลงมองมือของตัวเองที่สั่นเทา มือที่เคยแตะต้องมือของเขา มือที่เคยสัมผัสเขาอย่างลึกซึ้ง มือที่เคยรับความรักจากเขา... และมือที่กำลังจะสวมแหวนแต่งงานกับอีกคน

"ทำไม... ทำไมต้องเป็นตอนนี้" เธอถามคำถามที่ไม่มีคำตอบ

ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดครึ้ม ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกของเธอ พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น และเธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังจะถูกพัดพาไปในทิศทางที่ไม่เคยคาดคิด

"ฉันต้องทำอย่างไรต่อไป" พิมพ์ถามตัวเอง ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังบานประตูที่อรุณีเพิ่งปิดไป ราวกับว่าเบื้องหลังบานประตูนั้น คือทุกคำตอบ และทุกความหวาดกลัวที่เธอต้องเผชิญ