เสียงวางสายของเตชินดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของพิมพ์ ความรู้สึกที่ว่าถูกจับได้มันช่างน่าอึดอัด แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่เธออาจจะกำลังเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขามากเกินไป แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเตชินถึงได้ระแวงเธอขนาดนั้น? หรือว่าเขา… รู้บางอย่างเกี่ยวกับความลับที่เธอแบกรับอยู่?
พิมพ์เดินไปรินน้ำเย็นใส่แก้ว ดื่มรวดเดียวจนหมด เธอยังคงสับสนกับคำพูดของเตชิน “ความบังเอิญของเธอ มักจะมาพร้อมกับความน่าสงสัยเสมอ” ประโยคนั้นมันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เขาต้องการจะสื่อ แต่พิมพ์ก็ไม่เข้าใจ
“ถ้าเขาจะสงสัย… ก็คงไม่แปลก” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง “ในเมื่อทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว… เรื่องวุ่นวายก็มักจะตามมาเสมอ”
เธอเดินกลับมานั่งที่โซฟา เปิดโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง พิมพ์เลื่อนดูรูปภาพต่างๆ ในอัลบั้มที่เธอเก็บไว้ รูปของเธอเอง รูปของครอบครัว รูปของสถานที่ท่องเที่ยว… และแล้ว สายตาของเธอก็พลันไปสะดุดกับรูปถ่ายใบหนึ่ง… รูปของเธอกับ 'อานนท์' คู่หมั้นของเธอ ในงานเลี้ยงเปิดตัวธุรกิจของเขาเมื่อไม่นานมานี้
ภาพนั้นเป็นเพียงภาพถ่ายธรรมดาๆ ที่แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันดีของทั้งคู่ ยิ้มแย้มแจ่มใส ถ่ายรูปคู่กันอย่างสนิทสนม แต่เมื่อพิมพ์มองภาพนั้นอีกครั้ง เธอกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง… ความรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจับจ้องมองเธออยู่…
“พิมพ์…”
เสียงแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง ทำให้พิมพ์สะดุ้งโหยง เธอหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
เตชิน… เขายืนอยู่ตรงนั้น… ในห้องนั่งเล่นของเธอ… ยืนมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย
“คุณ… คุณมาได้ยังไง?” พิมพ์ถามเสียงสั่น
เตชินไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ ช้าๆ ดวงตาคมกริบของเขามองสำรวจไปทั่วห้อง ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของพิมพ์ “ฉัน… มาหาเธอ… เพราะฉันอยากได้คำตอบ”
“คำตอบ… เกี่ยวกับเรื่องอะไร?” พิมพ์ถาม พยายามรวบรวมสติ
“เกี่ยวกับ ‘เขา’ คนนั้น… คู่หมั้นของเธอ” เตชินเอ่ยชื่อ 'อานนท์' ออกมาอย่างง่ายดาย พิมพ์รู้สึกประหลาดใจ… เตชินรู้เรื่องอานนท์ได้ยังไง?
“คุณ… รู้จักคุณอานนท์ได้ยังไง?” พิมพ์ถามด้วยความสงสัย
“ฉันไม่จำเป็นต้องรู้จัก… ฉันแค่รู้ว่า… เธอมี ‘เขา’ อยู่แล้ว” เตชินพูดเสียงเฉียบขาด เขาจ้องมองพิมพ์ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงข้างใน “ทำไม… ถึงไม่บอกฉัน… ว่าเธอจะแต่งงาน?”
คำถามนั้นแทงใจดำของพิมพ์อย่างจัง เธอมองเตชินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… “แล้ว… ฉันจะบอกคุณทำไม? คุณ… คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันอีกแล้ว”
“ไม่มีสิทธิ์? หรือว่า… เธอจะแต่งงานกับเขา… เพราะ… เบี่ยงเบนความสนใจ?” เตชินเอ่ยประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่ไว้วางใจ พิมพ์แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา
“เบี่ยงเบนความสนใจ? คุณคิดว่าฉันทำแบบนั้น… เพื่ออะไร?” พิมพ์ถามกลับอย่างเดือดดาล
“ก็… เพื่อให้เรื่องมัน… ง่ายขึ้นไง… หรือว่า… เธออยากจะปกป้องใครบางคน… จากการตามหาของฉัน?” เตชินก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้พิมพ์รู้สึกหวาดหวั่น… มันคือความโกรธ… หรือความเจ็บปวด?
“คุณ… คุณกำลังพูดถึงอะไร… ฉันไม่เข้าใจ” พิมพ์พยายามปฏิเสธ เธอไม่อยากให้เตชินเข้ามาเกี่ยวพันกับความลับที่เธอเก็บงำไว้
“อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจ… พิมพ์” เตชินเสียงดังขึ้น “ฉันรู้… ว่าเธอไม่ได้รักเขา… เธอแค่… ใช้เขา… ใช่ไหม?”
“หยุดนะ!” พิมพ์ตะโกนกลับ “คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้!”
“ฉันไม่มีสิทธิ์? แล้วใคร… เป็นคนทำให้ฉันไม่มีสิทธิ์… ตั้งแต่แรก… ก็เธอไง… พิมพ์” เตชินพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง แต่กลับเต็มไปด้วยความน้อยใจ “เธอทิ้งฉันไป… โดยไม่บอกกล่าว… โดยไม่ให้โอกาสฉันได้อธิบาย… แล้วตอนนี้… เธอก็จะไปแต่งงานกับคนอื่น… โดยที่ฉัน… ไม่เคยรู้เรื่องเลย”
“คุณ… คุณจะให้ฉันทำยังไง? ตอนนั้น… คุณ… คุณทำกับฉันไว้เจ็บปวดแค่ไหน… คุณรู้ไหม?” น้ำตาคลอเบ้าของพิมพ์เริ่มเอ่อล้นออกมา
“ฉันรู้… ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดของฉัน… แต่… ฉันอยากจะขอโอกาส… ขอโอกาสแก้ไข… พิมพ์” เตชินคว้ามือของพิมพ์ไว้แน่น “บอกฉัน… ว่าทำไมเธอถึงต้องปิดบัง… บอกฉัน… ว่าเธอต้องการปกป้องใคร… ฉันจะได้… ช่วยเธอ”
“ช่วยฉัน?” พิมพ์หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “คุณจะช่วยฉันได้ยังไง? ในเมื่อ… ต้นเหตุของปัญหา… ก็คือคุณ… เตชิน!”
“ฉัน… ต้นเหตุ?” เตชินสับสน “หมายความว่ายังไง?”
“คุณ… คุณยังจำ… วันนั้น… ที่สนามบินได้ไหม?” พิมพ์ถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “วันที่คุณ… เลือกที่จะเชื่อ… คนอื่น… มากกว่าฉัน…”
เตชินนิ่งเงียบไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีต… ภาพวันนั้น… ภาพที่พิมพ์กำลังถูกกล่าวหา… ภาพของความไม่เชื่อใจ…
“พิมพ์… เรื่องนั้น…” เตชินเริ่มจะเอ่ยแก้ตัว
“ไม่ต้อง… ฉันไม่อยากฟัง…” พิมพ์สะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเตชิน “คุณมาที่นี่… เพื่อหาคำตอบ… ฉันก็ให้คำตอบคุณแล้ว… ตอนนี้… ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว”
“พิมพ์… อย่าทำแบบนี้…” เตชินอ้อนวอน
“ออกไป… เตชิน… ก่อนที่ทุกอย่างจะ… เลวร้ายไปกว่านี้” พิมพ์พูดเสียงแข็ง แต่ภายในใจของเธอ… กำลังแตกสลาย
เตชินมองพิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวที่แฝงไปด้วยความอ่อนแอในตัวเธอ… เขาเห็นความลับที่กำลังปกคลุมเธออยู่…
“ฉัน… จะกลับมา… พิมพ์” เตชินพูดเสียงแผ่วเบา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนอยู่เพียงลำพัง… กับน้ำตาที่ไหลริน… และความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา…
เตชินรู้แล้ว… เขารู้แล้วว่าพิมพ์กำลังปิดบังอะไรบางอย่าง… และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ… การกลับมาของเขา… ไม่ใช่แค่การทวงคืนอดีต… แต่มันคือการขุดคุ้ยความจริงที่ถูกซ่อนเร้น… ความจริงที่จะทำให้ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้า… กับความเจ็บปวดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม…
พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มือปิดหน้าไว้ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา… เธอรู้ว่าการที่เตชินกลับมา… ไม่ใช่เรื่องดีเลย… เพราะมันหมายความว่า… ความลับของเธอ… กำลังจะถูกเปิดเผย… และเมื่อความลับนั้นถูกเปิดเผย… ชีวิตของเธอ… จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…
เขาที่ฉันต้องปิดบัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก