ตอนที่ 10 — ลูกที่รอคอย

“แม่… หนูอยากได้ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวนั้นจังเลยค่ะ” เสียงใสเล็กๆ ดังขึ้นข้างหู พิมพ์สะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ‌ชัดเจนขึ้น… ภาพของเด็กน้อยในชุดนอนลายการ์ตูน กำลังชี้ไปที่ชั้นวางของเล่นในห้างสรรพสินค้า ดวงตาใสแป๋วระยิบระยับด้วยความหวัง

หัวใจของพิมพ์บีบรัดแน่น ราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น นี่มัน… นี่มันไม่ใช่ฝันอีกต่อไปแล้ว มันคือภาพในหัวที่เธอพยายามผลักไสมาตลอด ​ภาพของลูกสาวที่เธอไม่เคยปริปากบอกใคร ภาพของชีวิตอีกชีวิตที่เธอต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง

“หนู…” พิมพ์อ้าปากจะพูด แต่เสียงกลับแหบพร่าจนแทบจะไม่ได้ยิน ความรู้สึกผิด ความรู้สึกกลัว และความรู้สึกรักที่ตีรวนกันไปหมดถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบจะจมน้ำตาย

“แม่เป็นอะไรไปคะ? แม่ไม่สบายเหรอ?” ‍เด็กน้อยเอียงคอ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความเป็นห่วง พิมพ์รีบปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ภายในใจจะพังทลายไปแล้วก็ตาม

“เปล่าจ้ะแม่แค่… คิดอะไรเพลินไปหน่อย” พิมพ์ก้มลงไปหอมแก้มลูกสาว ฟืดฟาดเบาๆ ‌พยายามกลบเกลื่อนความสั่นเทาในน้ำเสียง “ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล… ใช่ไหมจ๊ะ เดี๋ยวแม่ซื้อให้”

“เย้! ขอบคุณค่ะแม่!” เสียงเด็กน้อยหัวเราะคิกคักอย่างดีใจ ภาพรอยยิ้มเปี่ยมสุขนั้น กลับยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของพิมพ์ ‍ราวกับมีมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอรู้ดีว่าการโกหกครั้งนี้มันใหญ่หลวงเพียงใด เธอรู้ดีว่าความลับนี้มันหนักหนาสาหัสเพียงใด แต่เธอจะทำอย่างไรได้? เธอไม่มีทางเลือกอื่น

ทุกครั้งที่เตชินเข้ามาใกล้ ทุกครั้งที่สายตาของเขาจ้องมองมาที่เธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง หัวใจของพิมพ์ก็เต้นระรัวไม่เป็นส่ำ เธอรู้ว่าเขาไม่เคยลืมเธอ เขาอาจจะยังรักเธออยู่ก็ได้ ​แต่ความรักนั้น… มันจะแข็งแกร่งพอที่จะสู้กับความลับที่เธอซ่อนไว้ได้หรือไม่?

“พิมพ์…” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พิมพ์ขนลุกไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับคนที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอด

เตชิน… ใบหน้าหล่อคมของเขายังคงเหมือนเดิม ​อาจจะดูเข้มขึ้นตามกาลเวลา แต่แววตาคู่นั้น… ยังคงเป็นแววตาที่เธอคุ้นเคย แววตาที่เคยส่องประกายแห่งความรักให้กับเธอ

“เตชิน…” เธอเอ่ยชื่อเขาอย่างแผ่วเบา เสียงสั่นเครือจนแทบจะฟังไม่ได้ยิน

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” คำถามของเขาเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความหมายมากมาย ​พิมพ์รู้ว่าเขาไม่ได้มาถามเล่นๆ เขากำลังตามหาคำตอบ

“ฉัน… มาเดินเล่น” เธอตอบอย่างติดขัด พยายามกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อหาทางหนี

“เดินเล่น… กับใคร?” เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธอไม่วาง สายตาของเขากวาดมองไปที่เด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ เธออย่างสำรวจ

“ลูกชาย/ลูกสาวของฉัน” พิมพ์กัดฟันตอบ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วน

“ลูกชาย/ลูกสาว?” เตชินเลิกคิ้ว ดวงตาของเขาฉายแววสงสัย “ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณมีลูก”

“มัน… เป็นเรื่องส่วนตัว” พิมพ์พยายามรักษาท่าที แต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มราวกับไฟ

“เรื่องส่วนตัว? พิมพ์… เราเคยผ่านอะไรมาด้วยกันมากแค่ไหน คุณคิดว่าผมจะยอมรับเรื่อง ‘ส่วนตัว’ แบบนี้ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความกดดันแฝงอยู่

พิมพ์หลับตาลง เธอรู้สึกถึงเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามไรผม เธอรู้ดีว่าเตชินไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ ยิ่งเมื่อเขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขายิ่งจะขุดคุ้ยจนกว่าจะเจอความจริง

“คุณ… คุณอย่ามายุ่งกับฉันเลยนะเตชิน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เราจบกันไปแล้ว”

“จบกันไปแล้ว? คุณแน่ใจเหรอพิมพ์? ผมไม่เคยรู้สึกว่าเราจบกันเลยนะ” เตชินเอื้อมมือมาจะจับแขนเธอ แต่พิมพ์สะบัดหนีอย่างแรง

“อย่า… อย่ามาแตะตัวฉัน!” เธอตะคอกเสียงดังจนเด็กน้อยตกใจ หันมามองเธอด้วยความสงสัย

เตชินชะงักไป เขาเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเธอ เห็นความหวาดกลัวที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงกำแพงที่เธอกำลังสร้างขึ้นอย่างแข็งแกร่ง

“พิมพ์… เกิดอะไรขึ้น? คุณกำลังปิดบังอะไรผมอยู่?” เขาถามอย่างอ่อนโยน พยายามลดทอนความกดดันลง

พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความรักที่เคยมีให้กัน แต่เธอก็เห็นความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงเช่นกัน เธอรู้ว่าถ้าเธอไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้ เขาจะตามหาคำตอบด้วยตัวเอง

และเมื่อเขารู้… ทุกอย่างจะพังทลาย

“คุณจะไม่มีวันได้รู้” พิมพ์พูดเสียงเย็นชา ก่อนจะรีบจับมือเด็กน้อยไว้แน่น “ไปกันเถอะลูก”

เธอรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากตรงนั้นไป ทิ้งให้เตชินยืนนิ่ง มองตามแผ่นหลังที่กำลังห่างออกไป เขาไม่เข้าใจ… แต่เขารู้ว่านี่ไม่ใช่จุดจบของการค้นหา

ในขณะที่พิมพ์เดินไปเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา เธอเพิ่งจะเผชิญหน้ากับเตชินไปหมาดๆ และเธอรู้ว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ

ภาพของเด็กน้อยในห้างยังคงติดตา ภาพรอยยิ้มที่เธอรักสุดหัวใจ เป็นแรงผลักดันให้เธอต้องเข้มแข็ง ต้องปกป้องชีวิตน้อยๆ นี้ให้ได้

แต่เธอจะทำได้นานแค่ไหน? ความลับที่เธอแบกรับมันหนักเกินไปแล้ว…