"เป็นไปไม่ได้..." เสียงแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากของเตชิน ขณะที่นิ้วเรียวยาวไล้ผ่านเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงาน สภาพห้องทำงานของพิมพ์ที่เคยเรียบร้อยราวกับไม่เคยมีใครใช้ กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยกระดาษและแฟ้มเอกสารที่ถูกค้นคว้ย่างไม่เป็นระเบียบ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วอีกครั้ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่รูปถ่ายใบหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก
ภาพถ่ายนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ มันคือใบหน้าของเด็กน้อยคนหนึ่ง ดวงตาใสแป๋วกระจ่างราวกับดวงดาว แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับมีเค้าลางของความคุ้นเคยบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเตชินกระตุกวูบ เขาหยิบรูปนั้นขึ้นมาอย่างสั่นเทา พลิกด้านหลังดูอย่างใจจดใจจ่อ และเมื่อสายตาของเขากวาดอ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้ดี... ลายมือของพิมพ์... ความรู้สึกบางอย่างที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของเขา
"พิมพ์..." ชื่อของเธอถูกเปล่งออกมาเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา ราวกับจะขอคำอธิบายจากอากาศรอบตัว เขาหยิบเอกสารอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นใบแจ้งเกิด ใบรับรองแพทย์ เอกสารทางการเงิน และเอกสารอื่นๆ อีกมากมายที่หลอมรวมกันเป็นเรื่องราวที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน เรื่องราวที่ถูกสร้างขึ้นอย่างแนบเนียน ราวกับประติมากรรมที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างบรรจง แต่กลับมีรอยร้าวเล็กๆ ที่รอวันจะปริแตก
หลักฐานทั้งหมดชี้ไปในทิศทางเดียวกัน มันคือข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ และความจริงนั้นกำลังจะบดขยี้ทุกสิ่งที่เขาเคยเชื่อมั่นเกี่ยวกับพิมพ์ เตชินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขาจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน พิมพ์เคยมีอาการป่วยหนักจนต้องนอนโรงพยาบาลหลายเดือน เขาไปเยี่ยมเธอแทบทุกวัน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะเล่าถึงเรื่องราวที่กำลังปรากฏตรงหน้าเขาในตอนนี้เลยสักครั้ง
เขาจำได้ถึงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเธอในวันนั้น วันที่เขาบอกลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย วันที่เธอพูดว่าเธอจะไม่มีวันลืมเขา วันที่เธอสัญญากับเขาว่าเธอจะเข้มแข็งและจะรอคอยวันที่เราจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง แต่คำพูดเหล่านั้น... มันเป็นเพียงคำลวงหรือไม่?
ภาพถ่ายในมือของเขามันคมชัดเกินกว่าที่จะเพิกเฉย เด็กน้อยคนนั้น... ใบหน้าของเขา... มันสะท้อนเงาของใครบางคนในอดีตของเขา... ใบหน้าของเขาเอง? ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ เขาพยายามปัดเป่าความคิดนั้นออกไป แต่มันกลับยิ่งเกาะกินอยู่ในหัวของเขา มันเป็นไปไม่ได้... ไม่มีทางเป็นไปได้...
เขาพลิกดูเอกสารอีกครั้ง ใบแจ้งเกิดลงวันที่... มันตรงกับช่วงเวลาที่เขาและพิมพ์กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่หวานชื่นที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง เขาพยายามนึกย้อนกลับไปในความทรงจำของตัวเอง มันมีบางอย่างที่เขาอาจจะมองข้ามไป บางอย่างที่เขาอาจจะถูกพิมพ์หลอกลวงมาตลอด
"ไม่... พิมพ์... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขามองไปยังกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน มันคือรูปของเขากับพิมพ์ในวันที่มีความสุขที่สุด วันที่เขาคิดว่าโลกทั้งใบเป็นของเขา และวันนั้น... เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าความสุขนั้นจะเปราะบางและสามารถถูกพรากไปได้ง่ายดายถึงเพียงนี้
เขาจำได้ว่าวันนั้น... วันที่พิมพ์หายไปจากชีวิตของเขา เธอทิ้งเพียงจดหมายลาฉบับสั้นๆ และความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ทุกอย่าง เขาทุ่มเทตามหาเธอไปทั่ว แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ราวกับว่าเธอได้อันตรธานหายไปจากโลกใบนี้จริงๆ เขาเสียใจ เจ็บปวด และโกรธ แต่เขาก็ยังคงรักเธอเสมอ
แต่ตอนนี้... หลักฐานทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าเขา มันกำลังบอกเล่าเรื่องราวอีกหน้าหนึ่ง เรื่องราวที่เขาไม่เคยรู้ และเรื่องราวที่ทำให้เขาเริ่มสงสัยในทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อ
เขามองไปยังเอกสารอีกครั้ง ใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่า "ทารกในครรภ์มีภาวะแทรกซ้อน" และ "ต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด" สิ่งเหล่านี้... มันหมายความว่าอย่างไร? เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย... ไม่เลย
เตชินลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองที่คุ้นเคย แต่ในตอนนี้ ทุกอย่างกลับดูบิดเบี้ยวไปหมด โลกที่เคยสดใสของเขากำลังจะถูกปกคลุมไปด้วยม่านแห่งความมืดมน เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถเผชิญหน้ากับความจริงนี้ได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ คือเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้อีกต่อไป
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วสั่นเทา เขาเลื่อนหาชื่อของพิมพ์ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี ก่อนจะกดโทรออก เสียงรอสายที่คุ้นเคยดังขึ้น แต่ในตอนนี้ มันกลับฟังดูราวกับเสียงเพลงแห่งความโศกเศร้า
"ฮัลโหล... พิมพ์..." เสียงของเขาแหบพร่า จนแทบไม่เป็นภาษา
"เตชิน... มีอะไรเหรอคะ?" เสียงของพิมพ์ดังขึ้นอย่างอ่อนโยน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สำหรับเตชิน... เสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่ไว้วางใจ
"ฉัน... ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" เขาพูดตะกุกตะกัก
"ค่ะ... ว่ามาเลยค่ะ"
"เรื่อง... เรื่องของเด็ก... แล้วก็... เรื่องของเธอ... ฉันเจอเอกสารบางอย่าง" เขาพูดไป หัวใจของเขาก็เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
มีเสียงเงียบไปชั่วขณะ ราวกับว่าพิมพ์กำลังประมวลผลคำพูดของเขา
"เตชิน... คุณหมายถึงอะไรคะ?" เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ
"ฉันหมายถึง... ทุกอย่าง... ที่เธอปิดบังฉันมาตลอด" เขาพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
"เตชิน... คุณ... เข้าใจผิดไปหรือเปล่าคะ" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
"ฉันเข้าใจผิด? เอกสารพวกนี้มันบอกทุกอย่างแล้วพิมพ์! เธอคิดว่าฉันจะโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง!" เขาตะคอกกลับไป น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง
"เตชิน... ได้โปรด... อย่าเพิ่ง..." เสียงของเธอขาดหายไป
"ฉันจะไปหาเธอ... ตอนนี้เลย" เขาตัดสินใจเด็ดขาด เขาจะไปหาเธอ และเขาจะถามทุกคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจของเขา เขาจะหาความจริงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม
เขาปิดโทรศัพท์ลง เดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงกองเอกสารที่บ่งบอกถึงความลับอันดำมืดที่กำลังจะถูกเปิดเผย เขาไม่รู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะนำพาพวกเขาไปสู่จุดไหน แต่เขาแน่ใจอย่างหนึ่ง... ชีวิตของเขาและพิมพ์ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เขาที่ฉันต้องปิดบัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก